Η Εργαλειοποίηση της Ανθρώπινης Ζωής από τον προθυπουργεύοντα Κυριάκο Μητσοτάκη Η πρόσφατη δήλωση του Πρωθυπουργού, σύμφωνα με την οποία «υπάρχουν στιγμές που όλα τα άλλα περνούν σε δεύτερη μοίρα...

Πλήρες Κείμενο:

Η Εργαλειοποίηση της Ανθρώπινης Ζωής από τον προθυπουργεύοντα Κυριάκο Μητσοτάκη Η πρόσφατη δήλωση του Πρωθυπουργού, σύμφωνα με την οποία «υπάρχουν στιγμές που όλα τα άλλα περνούν σε δεύτερη μοίρα» μπροστά στην τραγική απώλεια μιας ανθρώπινης ζωής, συνιστά ένα κλασικό παράδειγμα πολιτικής υποκρισίας και εργαλειοποίησης του πένθους.

Εξετάζοντας τη δήλωση αυτή μέσα από το πρίσμα της Πολιτικής Κοινωνιολογίας, και ειδικότερα της θεωρίας της Judith Butler περί «αξιοπένθητων ζωών» (grievable lives), προκύπτει ένα αμείλικτο ερώτημα: Ποιες ζωές, ακριβώς, έχουν την αξία να σταματήσουν τον πολιτικό χρόνο, και ποιες θεωρούνται απλώς παράπλευρες απώλειες της κρατικής λειτουργίας; Ο Πρωθυπουργός ορθώς καταδικάζει την τυφλή βία όταν αυτή στρέφεται κατά στελεχών του κόμματός του, προαναγγέλλοντας την άμεση και αμείλικτη επέμβαση της Δικαιοσύνης.

Εκείνο, ωστόσο, που προκαλεί το κοινό αίσθημα είναι η εκκωφαντική ασυμμετρία στην αντίδραση του κρατικού μηχανισμού.

Η οργή και η απαίτηση για απόδοση ευθυνών εξατμίζονται όταν η βία δεν είναι «τυφλή», αλλά συστημική και κρατική.

Πού βρισκόταν αυτή η αδιαπραγμάτευτη ευαισθησία όταν το υπηρεσιακό όχημα της βουλευτού κας.

Μπακογιάννη κινούνταν παράνομα εκτός του Κοινοβουλίου, κόβοντας το νήμα της ζωής του νεαρού Ιάσονα; Σε εκείνη την περίπτωση, η πολιτική και νομική ευθύνη διαχύθηκε στο κενό της γραφειοκρατίας, επιβεβαιώνοντας ότι όταν θύτης είναι ο ίδιος ο καθεστωτικός μηχανισμός, η ανθρώπινη ζωή δεν περνά σε «πρώτη μοίρα», αλλά αρχειοθετείται.

Πού βρισκόταν αυτή η επίκληση στο καθήκον της λογοδοσίας στο προδιαγεγραμμένο έγκλημα των Τεμπών; Εκεί, δεκάδες ανθρώπινες ζωές χάθηκαν όχι από κάποιο «ιδεολογικό πρόσχημα», αλλά από το πλέον αδυσώπητο κίνητρο: την κρατική εγκληματική αμέλεια, την απαξίωση των δημόσιων υποδομών και τη συγκάλυψη. Ο Johan Galtung ορίζει αυτή την κατάσταση ως «δομική βία» (structural violence) – μια βία αόρατη μεν, εξίσου δολοφονική δε, η οποία παράγεται καθημερινά από τις παραλείψεις ενός κράτους που αδιαφορεί για τον πολίτη.

Ο πολιτικός λόγος της εξουσίας, επομένως, πάσχει από βαθιά ταξική και θεσμική μεροληψία.

Οι μηχανισμοί της απονομής δικαιοσύνης και της κρατικής προστασίας κινητοποιούνται ταχύτατα, με όρους «απόλυτης προτεραιότητας», όταν θίγονται κομματικά γραφεία, τραπεζικά ιδρύματα, καναλάρχες ή τα ευρύτερα συμφέροντα της οικονομικής ελίτ.

Αντίθετα, όταν ο μέσος πολίτης συνθλίβεται κάτω από τις ρόδες της κρατικής ανομίας ή τα συντρίμμια της θεσμικής εγκατάλειψης, η Δικαιοσύνη κινείται με ρυθμούς που εξασφαλίζουν τη λήθη και την ατιμωρησία.

Η απώλεια κάθε ανθρώπινης ζωής είναι πράγματι τραγική.

Ωστόσο, είναι θράσος να απαιτείται συνοχή και ηθική ομοψυχία από μια κοινωνία, όταν οι ίδιοι οι ηγέτες της έχουν μετατρέψει το Δίκαιο σε προνόμιο των ισχυρών και την ασφάλεια σε πολυτέλεια.

Οι δράστες της επίθεσης οφείλουν να λογοδοτήσουν.

Πότε, όμως, θα λογοδοτήσει το ίδιο το σύστημα εξουσίας για τους νεκρούς που η δική του αμέλεια και αλαζονεία έχει παράξει;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους