Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πολλές φορές ξεχνάμε ότι και ο manager είναι άνθρωπος. Με τις ανασφάλειές του, τις δύσκολες μέρες του, τα πράγματα που τον αγχώνουν, που τον κουράζουν, που τον κρατάνε ξύπνιο το βράδυ.

Δεν ξυπνάει κάθε μέρα με αυτοπεποίθηση, καθαρό μυαλό και διάθεση να κατακτήσει τον κόσμο.

Η διαφορά με κάθε άλλο εργαζόμενο είναι ότι η ψυχολογία του δεν επηρεάζει μόνο τον ίδιο, αλλά 5-10-20-100 ανθρώπους.

Και ακριβώς αυτή είναι η υπέρτατη ευθύνη της ηγεσίας.

Αυτά συζητάμε με τη Ζέτα, Customer Success Manager του instacar.

Είναι αδύνατο να περιμένω από έναν manager να είναι πάντα χαμογελαστός.

Να μην έχει κακές ημέρες.

Να μην κάνει λάθη.

Σαφώς και θα υπάρξουν στιγμές που θα κουβαλήσει την έντασή του στην ομάδα, που θα αδικήσει κάποιον, που θα χάσει την ψυχραιμία του.

Όλα αυτά είναι ανθρώπινα και κατανοητά.

Αυτό που θεωρώ κρίσιμο είναι να μην αφήσει να γίνουν η καθημερινότητά του.

Οι ομάδες κοιτάζουν συνεχώς προς τον manager τους.

Προσπαθούν να καταλάβουν αν υπάρχει λόγος να πιστέψουν, να προσπαθήσουν λίγο ακόμα, να δώσουν κάτι παραπάνω.

Και όσο κι αν μας αρέσει να πιστεύουμε ότι οι άνθρωποι παρακινούνται μόνο από στόχους, bonus ή KPIs, η πραγματικότητα είναι ότι παρακινούνται και από ανθρώπους.

Γι’ αυτό πιστεύω ότι μία από τις σημαντικότερες δεξιότητες ενός manager είναι η αυτορρύθμιση.

Να μπορεί να αναγνωρίζει τι του συμβαίνει, να μη λειτουργεί παρορμητικά και να μην αφήνει μια δύσκολη περίοδο να γίνει μόνιμη κατάσταση για ολόκληρη την ομάδα.

Ένας άνθρωπος που έχει παραιτηθεί εσωτερικά, που βλέπει παντού αδιέξοδα, που μεταδίδει καθημερινά ματαίωση και πεσιμισμό, πολύ δύσκολα θα χτίσει μια ομάδα που θα πιστεύει ότι μπορεί να πετύχει κάτι μεγάλο.

Οι άνθρωποι ακολουθούν πολύ περισσότερο τη στάση μας, παρά τα λόγια μας. Αυτή είναι η ευχή και η κατάρα της ηγεσίας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους