Αναμνήσεις από τον Άγιο Παΐσιο μας γράφει η κ. Eleni Diamantopoulou -" Κορίτσια , βγήκε από το Άγιον Όρος ο πατήρ Παΐσιος, ήρθε στη Σουρωτή !...Ήρθε ! " Τρεχάτη ήρθε η Μαρία η Τρικαλινή στο...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μπασμένη σ' αυτά η Μαρία από τα Τρίκαλα.

Είχαν τα άγια Μετέωρα εκεί και μας έλεγε διάφορες ιστορίες... Είχε κι μια κομποσχοινάρα κάτω απ' το μαξιλάρι της ...Μετά έ, καλά, αποκτήσαμε κ μεις.. 😃 Φοιτήτριες τότε εμείς, στα τελευταία έτη είχαμε " αλητέψει " και περιμέναμε πότε θα βγει από το Άγιον Όρος ο π. Παΐσιος να πάμε στη Σουρωτή να τον δούμε.

Δύο φορές το χρόνο έβγαινε, εκτός απροόπτου.

Φοιτήτριες , μέναμε σ' ένα Χριστιανικό Φοιτητικό Οικοτροφείο, ένα πρότυπο Χριστιανικό Κολλέγιο που μας έμαθε πάρα πολλά . Οι υπεύθυνες είχαν ευθύνη και προσπαθούσαν να συγκρατήσουν το νεανικό ενθουσιασμό μας.

Αλλά εμείς οι " άτακτες " συνεννοηθήκαμε , είπαμε ότι δήθεν φεύγουμε για μάθημα πολύωρο στο Πανεπιστήμιο 😀 , και ανηφορίσαμε για τη Σουρωτή, για να δούμε τον π. Παΐσιο ! Όταν φτάσαμε είδαμε κάποιους ανθρώπους να περιμένουν ...Περιμέναμε κ μεις περιφερόμενες όρθιες στην αυλή ... Κάποια στιγμή εμφανίστηκε στην αυλή ο π. Παΐσιος με κείνο το πλεκτό σκουφάκι του και με μία ζακετούλα πλεκτή . Τον πλησίασαμε.

Πήραμε την ευχή του και του λέει μία φίλη μου : " Γέροντα , σε λίγο τελειώνω τις σπουδές μου ( Κλασσική Φιλολογία ) και μετά το πτυχίο μου θέλω να γίνω μοναχή, αλλά οι γονείς μου θα με σκοτώσουν σίγουρα ! " - " Δε θα σε σκοτώσουν, της λέει, κάτι θα κάνουν, αλλά δεν άκουσα κανέναν να σκοτώνει το παιδί του.

Δε θα φτάσουν μέχρι εκεί " Είπαμε και κάτι άλλα...λίγα... και πήραμε την ευχή του.

Χαρά εμείς ! ... Καθίσαμε για λίγο στην αυλή της μονής.

Μας χτυπούσε εκείνο το Μαγιάτικο αεράκι . Πάντα φυσάει εκεί ψηλά.

Η θέα, η ευλογία, οι τριανταφυλλιές που λικνίζονταν απ' το αεράκι.

Βάζανε μετάνοια και αυτές στον άγιο . Κατηφορίσαμε... Η φίλη μου έγινε μοναχή.

Οι γονείς της τότε δημιούργησαν πολλά προβλήματα.

Γράψανε σε δημόσια εφημερίδα συκοφαντίες ανυπόστατες εναντίον της Ηγουμένης του μοναστηριού , κ των μοναχών, αλλά και του Γέροντά τους π. Γεωργίου Καψάνη . Τους απάντησε σεμνά , γραπτώς και δημόσια τότε , ο κ. Γ. Μαντζαρίδης καθηγητής της Θεολογικής Σχολής στο ΑΠΘ.

Οι γονείς της περιφρονούσαν και υποτιμούσαν πολύ το μοναχικό σχήμα.

Είχανε και ένα άλλο παιδί που άρχισε να τους κάνει πολύ δύσκολη τη ζωή . Πολλά τα προβλήματά του.

Τόσο δύσκολα που φτάσανε να πούνε, ας ήταν καλά κι ας πήγαινε κ αυτός για μοναχός... Μετά από χρόνια ζήτησαν συγγνώμη από όλους για τις ψεύτικες και ανυπόστατες συκοφαντίες που είχαν γράψει στην εφημερίδα.

Έγιναν πολύ φιλομόναχοι ... Τον πατέρα Παΐσιο τον βλέπαμε όσες φορές έβγαινε από το Άγιον Όρος . Περιμέναμε τον ευλογημένο Μάιο και τον Νοέμβριο . Λαοθάλασσα ! Όλη νύχτα έβλεπε κόσμο. Στη Δοξολογία όμως σταματούσε κι έμπαινε μέσα στο ναό.

Ήρεμος , μειλίχιος με γλυκύτατο πρόσωπο, σαν παιδάκι , με έναν πόνο ώριμο και ζωγραφισμένο στη ματιά του για τα προβλήματα του κόσμου , αλλά και τον δικό του σωματικό πόνο... Σου ερχόταν να το αγκαλιάσεις αυτό το πλάσμα του Θεού.

Ειδικά όταν μειδιούσε και πετούσε κανένα αστείο... Μια φορά πήγαμε σε πρωινή θεία λειτουργία.

Πρωινή όταν λέμε, 5 το πρωί.

Όρθρου βαθέος.

Προχωρήσαμε μπροστά στο ναό.

Κοντά στο χορό των μοναχών.

Ευτυχώς δεν είχε κόσμο.

Ήταν ινκόγκνιτο... Ο πατήρ Παΐσιος ήταν σ ένα στασίδι όρθιος , εκεί παραδίπλα απο τις αδελφές που ψάλανε . Τον κοιτούσα διακριτικά.

Όρθιος όλη την ώρα, κοιτούσε προς τα πάνω, σα να έψαχνε κάτι , σα να έβλεπε κάτι.

Μία έντονη νοσταλγία ζωγραφισμένη στο λεπτό πρόσωπό του μ' έναν γλυκό πόνο στην όψη του.

Όπως πάντα... Τις οίδε τι έβλεπε, τι ένιωθε ... Ποιος ξέρει πόσο μπορεί να πονούσε από τις αρρώστιες του ή από τις αμαρτίες μας.

Ποιος μπορεί να καταλάβει την ψυχή ενός αγίου ; Σε μια άλλη λειτουργία πρωινή, μετά το τέλος μας είπαν να πάμε σε μια αίθουσα που θα μας μιλούσε ο γέροντας.

Άρχισαν μερικές να ρωτάνε αν πρέπει να δωρίζουμε τα όργανα ενός νεκρού σε κάποιον άλλον κλπ...κλπ... Μία άλλη φορά πήγε να τον δει μια μοναχή από ένα άλλο μοναστήρι-τώρα έχει κοιμηθεί . Είχε μεγάλο πόλεμο με βλάσφημους λογισμούς και κόντευε να τρελαθεί.

Πήγε στον π. Παΐσιο και του το είπε . Ο π. Παΐσιος με μία ηρεμία-μας έλεγε η μοναχή - μόλις το άκουσε της είπε : " Εεε , ευλογημένη δεν είναι δικοί σου αυτοί ( οι βλάσφημοι λογισμοί ) , του άλλου είναι !! ( του πονηρού ). Άστους δεν είναι δικοί σου ! Δεν είναι δικοί σου ! " Λυτρώθηκε η μοναχή . Αμέσως μας έλεγε " λυτρώθηκα , ενώ κόντευα να τρελαθώ

..." Άλλες φορές μας έδινε σταυρουδάκια . Άλλες ήταν εντελώς ξαπλωμένος λόγω της ασθένειάς του , άλλοτε όρθιος.

Μια φορά πήρα μια γειτόνισσά μου και πήγαμε στη Σουρωτή.

Κ μέσα στο πλήθος καθώς έσκυψε αυτή να πάρει την ευχή του της λέει : " τι είναι αυτά βρε , βγάλτα αυτά, βγάλτα αυτά..." και της έδειξε τα νύχια της " Είχε βαμμένα τα νύχια της κόκκινα.

Μου έλεγε στο γυρισμό μας η κυρία: " βρε που τα είδε, μα που τα είδε βρε μέσα σε τόσο κόσμο

;;;!! " Όταν μάθαμε τελευταία τελευταία ότι είναι στο Θεαγένειο νοσοκομείο και ότι είναι βαριά άρρωστος , αγοράσαμε λίγα λουλούδια με μία φίλη μου και πήγαμε στο νοσοκομείο.

Εστω απ' έξω από τον θάλαμό του να βρεθούμε για λίγο κοντά του... Όταν φτάσαμε μας είπαν οι νοσοκόμες ότι μόλις είχε φύγει για τη Σουρωτή και ανθρωπίνως δεν έχει ζωή.

Είχε χάσει πολύ αίμα.

Σε λίγες μέρες μάθαμε ότι άφησε το μάταιο κόσμο η πονεμένη και αγία ψυχή του.

Την επόμενη της κηδείας του ξεκινήσαμε μ ένα γκρουπ με τον π. Συμεών για τους Αγίους Τόπους.

Μόλις μπήκε στο λεωφορείο ο π. Συμεών μας λέει: " Εκοιμήθη ο π. Παΐσιος.

Ναι , πιστεύουμε μια μέρα θα ανακηρυχθεί άγιος.

Ήταν άγιος άνθρωπος, την ευχή του να έχουμε " Ας έχουμε κ μεις την ευχή του μεγάλου αυτού ασκητή αγίου Παΐσίου. " Τῆς ἐνθέου ἀγάπης τὸ πῦρ δεξάμενος, ὑπερβαλλούσῃ ἀσκήσει ἐδόθης ὅλος Θεῷ καὶ παράκλησις πολλῶν ἀνθρώπων γέγονας, λόγοις θείοις νουθετῶν, προσευχαῖς θαυματουργῶν, Παΐσιε θεοφόρε· καὶ νῦν πρεσβεύεις ἀπαύστως ὑπὲρ παντὸς τοῦ κόσμου, Ὅσιε. "

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους