Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Άργος: Όταν οι «προειδοποιητικές» σφαίρες σκοτώνουν Newpost.gr Ο θάνατος του 20χρονου στο Άργος δεν δοκιμάζει μόνο τους δύο αστυνομικούς.

Δοκιμάζει τα όρια της κρατικής βίας, την εκπαίδευση της ΕΛ.ΑΣ. και την αξιοπιστία του κράτους δικαίου.

Κάθε φορά που ένας πολίτης πέφτει νεκρός από αστυνομικά πυρά, η συζήτηση στην Ελλάδα χωρίζεται σχεδόν αυτόματα σε δύο στρατόπεδα.

Από τη μία όσοι θεωρούν ότι η Αστυνομία βρίσκεται πάντα στο εδώλιο και από την άλλη όσοι πιστεύουν ότι κάθε αστυνομική ενέργεια είναι εκ προοιμίου δικαιολογημένη επειδή απέναντί της βρίσκεται ένας παραβάτης του νόμου.

Και οι δύο προσεγγίσεις είναι επικίνδυνες.

Γιατί σε ένα κράτος δικαίου δεν υπάρχουν ούτε υπεράνω νόμου αστυνομικοί ούτε πολίτες που χάνουν το δικαίωμα στη ζωή επειδή παρανόμησαν.

Ο θάνατος του 20χρονου στο Άργος δεν είναι ακόμη μια υπόθεση που θα λυθεί με τηλεοπτικές καταδίκες ή πολιτικά συνθήματα.

Είναι μια υπόθεση που απαιτεί ψυχραιμία, αποδείξεις και, κυρίως, απαντήσεις.

Με τα μέχρι στιγμής δεδομένα, η χρήση των όπλων εμφανίζεται εκ πρώτης όψεως δυσανάλογη και επιχειρησιακά ανεξέλεγκτη.

Ακόμη κι αν δεχθεί κανείς ως απολύτως αληθή την εκδοχή των δύο αστυνομικών ότι ο 20χρονος επιχείρησε να τους εμβολίσει με το αυτοκίνητο, αυτό δεν δημιουργεί μια διαρκή άδεια χρήσης θανατηφόρας βίας.

Η νομιμότητα της χρήσης όπλου δεν κρίνεται από ό,τι συνέβη πέντε λεπτά πριν.

Κρίνεται από τον άμεσο κίνδυνο που υπάρχει τη στιγμή που τραβιέται η σκανδάλη.

Εάν, όπως προκύπτει από τα μέχρι σήμερα στοιχεία, η καταδίωξη είχε πλέον μεταφερθεί πεζή και ο νεαρός έτρεχε άοπλος για να διαφύγει, τότε το κρίσιμο ερώτημα είναι απλό: ποια ήταν εκείνη τη στιγμή η απειλή που δικαιολογούσε τόσους πυροβολισμούς; Εξίσου προβληματικός είναι ο αριθμός των βολών.

Είκοσι ή είκοσι μία σφαίρες δεν παραπέμπουν σε μια ελεγχόμενη αντίδραση ούτε σε έναν προειδοποιητικό πυροβολισμό.

Παραπέμπουν σε απώλεια επιχειρησιακού ελέγχου.

Όταν δύο αστυνομικοί πυροβολούν ενώ κινούνται οι ίδιοι και κινείται ταυτόχρονα ο καταδιωκόμενος, ο κίνδυνος να χαθεί μια ανθρώπινη ζωή δεν είναι θεωρητικός.

Είναι απολύτως προβλέψιμος.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι δύο κατηγορούμενοι πρέπει να καταδικαστούν πριν αποφανθεί η Δικαιοσύνη.

Η βαλλιστική εξέταση, η ιατροδικαστική πραγματογνωμοσύνη και όλα τα αποδεικτικά στοιχεία θα δείξουν από ποιο όπλο προήλθε η θανατηφόρα βολή, ποια ήταν η τροχιά της, αν υπήρξε εξοστρακισμός και υπό ποιες ακριβώς συνθήκες επήλθε ο θανάσιμος τραυματισμός.

Η προφυλάκιση δεν αποτελεί καταδίκη.

Υπάρχει όμως μια ευθύνη που δεν μπορεί να περιμένει την έκδοση της δικαστικής απόφασης.

Είναι η πολιτική ευθύνη.

Η κυβέρνηση δεν καλείται να αποφασίσει αν οι αστυνομικοί είναι ένοχοι.

Καλείται όμως να εξηγήσει αν το κράτος λειτούργησε όπως όφειλε.

Ποια εκπαίδευση είχαν οι συγκεκριμένοι αστυνομικοί στη χρήση όπλων; Πότε αξιολογήθηκαν τελευταία για την επιχειρησιακή τους επάρκεια; Ποιο πρωτόκολλο καταδιώξεων εφαρμόστηκε; Ποιος είχε την ευθύνη των αποφάσεων στο πεδίο; Γιατί χρειάστηκε να πέσουν τόσες βολές; Υπήρχε δυνατότητα αποκλεισμού της περιοχής ή άλλης μορφής σύλληψης χωρίς θανατηφόρα χρήση βίας; Σε κάθε δημοκρατική χώρα αυτά τα ερωτήματα δεν αντιμετωπίζονται ως επίθεση κατά της Αστυνομίας.

Είναι στοιχειώδης υποχρέωση λογοδοσίας.

Η εύκολη απάντηση είναι να επιλέξει κανείς στρατόπεδο.

Ή με τους αστυνομικούς ή με τον νεκρό.

Η σωστή απάντηση, όμως, είναι διαφορετική.

Μπορεί κάποιος να στηρίζει την Αστυνομία και ταυτόχρονα να απαιτεί αυστηρή τήρηση των κανόνων εμπλοκής.

Μπορεί να αναγνωρίζει ότι ένας αστυνομικός έχει δικαίωμα να προστατεύσει τη ζωή του όταν απειλείται πραγματικά, αλλά και να θεωρεί ότι η χρήση του υπηρεσιακού όπλου αποτελεί την έσχατη επιλογή και όχι εργαλείο διαχείρισης μιας καταδίωξης. Η ΕΛ.ΑΣ. δεν κρίνεται μόνο από τις συλλήψεις που πραγματοποιεί.

Κρίνεται και από την ικανότητά της να συλλαμβάνει χωρίς να αφαιρεί ζωές όταν αυτό μπορεί να αποφευχθεί.

Ο θάνατος του 20χρονου στο Άργος δεν αποτελεί μόνο μια τραγωδία για μια οικογένεια.

Είναι μια σοβαρή δοκιμασία για τους θεσμούς.

Γιατί όταν οι «προειδοποιητικές» βολές μετατρέπονται σε καταιγισμό πυροβολισμών και μια καταδίωξη καταλήγει με έναν νέο άνθρωπο νεκρό από σφαίρα στο κεφάλι, τότε το πρόβλημα δεν αφορά μόνο όσους πάτησαν τη σκανδάλη.

Αφορά το επίπεδο εκπαίδευσης της ΕΛ.ΑΣ., τα επιχειρησιακά της πρωτόκολλα, την εσωτερική λογοδοσία και τελικά την ποιότητα της δημοκρατίας μας.

Το πραγματικό στοίχημα δεν είναι μόνο να αποδοθούν ευθύνες, όπου αυτές αποδειχθούν.

Είναι να αποτραπεί η επανάληψη μιας τέτοιας τραγωδίας.

Γιατί η δύναμη ενός κράτους δεν μετριέται από το πόσο εύκολα χρησιμοποιεί τα όπλα του. Μετριέται από το πόσο δύσκολα φτάνει στο σημείο να τα χρησιμοποιήσει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους