Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πώς είναι η κόλαση κι ο Παράδεισος σύμφωνα με τον άγιο Παΐσιο; «Κοίταξε, όπως αυτοί που είναι τη νύχτα έξω στο σκοτάδι βλέπουν όσους είναι μέσα σε ένα δωμάτιο φωτισμένο, έτσι και όσοι θα βρίσκονται στην κόλαση θα βλέπουν όσους θα είναι στον Παράδεισο.

Και αυτό θα είναι μεγαλύτερη κόλαση.

Όπως πάλι όσοι τη νύχτα είναι στο φως, δε βλέπουν αυτούς που είναι έξω στο σκοτάδι, έτσι και αυτοί που θα βρίσκονται στον Παράδεισο δεν θα βλέπουν αυτούς που θα είναι στην κόλαση. »Γιατί, αν έβλεπαν τους κολασμένους, θα πονούσαν, θα θλίβονταν για την ταλαιπωρία τους και δεν θα απολάμβαναν τον Παράδεισο, αλλά εκεί «Ένθα ουκ έστι πόνος, ου λύπη, ου στεναγμός, αλλά ζωή ατελεύτητος». Και όχι μόνο δε θα τους βλέπουν, αλλά ούτε θα θυμούνται αν είχαν αδελφό ή πατέρα ή μητέρα, αν δεν είναι κι εκείνοι στον Παράδεισο. «Εν εκείνη τη ημέρα απολούνται πάντες οι διαλογισμοί αυτού» λέει ο Ψαλμωδός. »Γιατί άμα τους θυμούνται, πώς θα είναι Παράδεισος; Αυτοί μάλιστα που θα είναι στον Παράδεισο, θα νομίζουν ότι δεν θα υπάρχουν άλλοι άνθρωποι, ούτε θα θυμούνται τις αμαρτίες που είχαν κάνει.

Γιατί, αν θυμούνται τις αμαρτίες τους, δεν θα αντέχουν από φιλότιμο στην σκέψη ότι λύπησαν τον Θεό.

Η ποσότητα πάλι της χαράς του καθενός στον Παράδεισο θα είναι διαφορετική.

Άλλος θα έχει μια δαχτυλήθρα χαρά, άλλος ένα ποτήρι, άλλος μια ολόκληρη δεξαμενή. »Όλοι όμως θα αισθάνονται πλήρεις και κανένας δεν θα ξέρει το μέγεθος της χαράς, της αγαλλίασης του άλλου.

Τα κανόνισε έτσι ο Καλός Θεός γιατί αν γνώριζε ο ένας ότι ο άλλος έχει περισσότερη χαρά, δεν θα ήταν τότε Παράδεισος, επειδή θα υπήρχε το «γιατί εκείνος να έχει περισσότερη χαρά και εγώ λιγότερη;». Δηλαδή καθένας θα βλέπει στον Παράδεισο τη δόξα του Θεού ανάλογα με την καθαρότητα των οφθαλμών της ψυχής του.

Η ορατότητα όμως δεν θα καθορισθεί από τον Θεό, αλλά θα εξαρτηθεί από την δική του καθαρότητα.

Γέροντα, μερικοί δεν πιστεύουν ότι υπάρχει κόλαση και Παράδεισος. «Δεν πιστεύουν ότι υπάρχει κόλαση και Παράδεισος; Πώς είναι δυνατόν οι νεκροί να μείνουν στην ανυπαρξία, αφού είναι ψυχές; Ο Θεός είναι αθάνατος και ο άνθρωπος είναι κατά Χάρη αθάνατος.

Επομένως αθάνατος θα είναι και στην κόλαση.

Ύστερα τον Παράδεισο και την κόλαση τα ζει η ψυχή μας σε έναν βαθμό και από αυτή τη ζωή, ανάλογα με την κατάσταση στην οποία βρίσκεται.

Όταν κάποιος έχει τύψεις συνείδησης και νιώθει φόβο, ταραχή, άγχος, απελπισία, ή είναι κυριευμένος από μίσος, από φθόνο, τότε ζει την κόλαση. »Ενώ, όταν μέσα του υπάρχει αγάπη, χαρά, ειρήνη, πραότητα, καλοσύνη, τότε ζει τον Παράδεισο.

Όλη η βάση είναι η ψυχή, γιατί αυτή είναι που αισθάνεται και την χαρά και τον πόνο.

Έτσι και όταν πεθάνει ο άνθρωπος, αν πάει στην κόλαση, θα είναι πιο οδυνηρό.

Σκεφθείτε να ζει κανείς ένα αιώνιο εφιαλτικό όνειρο και να βασανίζεται αιώνια! Εδώ δεν μπορείς να αντέξεις για λίγα λεπτά ένα άσχημο όνειρο, άντε τώρα αιώνια να είσαι μέσα στην θλίψη. »Γι’ αυτό καλύτερα να μην πάμε στην κόλαση.

Είναι πολύ βαρύ, μετά από όσα έκανε ο Θεός για μας τους ανθρώπους, να πάμε στην κόλαση και να Τον λυπήσουμε. Ο Καλός Θεός ας μας δώσει καλή μετάνοια, για να μας βρει ο θάνατος σε καλή πνευματική κατάσταση και να αποκατασταθούμε στην Ουράνια Βασιλεία Του.

Αμήν». (άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης) «Γέροντα, οι υπόδικοι νεκροί μπορούν να προσεύχονται; Έρχονται σε συναίσθηση και ζητούν βοήθεια, αλλά δεν μπορούν να βοηθήσουν τον εαυτό τους. Ο Θεός θέλει να βοηθήσει τους κεκοιμημένους, γιατί πονάει για τη σωτηρία τους, αλλά δεν το κάνει, γιατί έχει αρχοντιά.

Δε θέλει να δώσει δικαίωμα στον διά-βολο να πει: «Πώς τον σώζεις αυτόν, ενώ δεν κοπίασε;». »Όταν όμως εμείς προσευχόμαστε για τους κεκοιμημένους, δίνουμε το δικαίωμα στον Θεό να επεμβαίνει.

Περισσό¬τερο μάλιστα συγκινείται ο Θεός, όταν κάνουμε προ¬σευχή για τους κεκοιμημένους παρά για τους ζώντες.

Μπορούμε εμείς να τους βοηθήσουμε.

Όπως ανακουφίζουμε τους φυλακισμένους με αναψυκτικά που τους πηγαίνουμε, έτσι και τους νεκρούς τους ανακουφίζουμε με τις προσευχές και τις ελεημοσύνες που κάνουμε για την ψυχή τους. »Οι προσευχές των ζώντων να βοηθούν τους κεκοιμημένους μέχρι να γίνει η τελική Κρίση.

Μετά τη δίκη δεν θα υπάρχει δυνατότητα να βοηθηθούν.

Περισσότερο μάλιστα συγκινείται ο Θεός όταν προσευχόμαστε για τους κεκοιμημένους παρά για τους ζώντες. »Γι’ αυτό και η Εκκλησία μας έχει τα κόλλυβα, τα μνημόσυνα.

Τα μνημόσυνα είναι ο καλύτερος δικηγόρος για τις ψυχές των κεκοιμημένων.

Έχουν τη δυνατότητα και από την κόλαση να βγάλουν την ψυχή.

Κι εσείς σε κάθε Θεία Λειτουργία να διαβάζετε κόλλυβα για τους κεκοιμημένους.

Έχει νόημα το σιτάρι: σπείρετε εν φθορά, εγείρεται εν αφθαρσία, δηλαδή συμβολίζει τον θάνατο και την ανάσταση του ανθρώπου». (άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης) «Το καλύτερο από όλα τα μνημόσυνα που μπορούμε να κάνουμε για τους κεκοιμημένους είναι η προσεκτική ζωή μας.

Ο αγώνας που θα κάνουμε, για να κόψουμε τα ελαττώματά μας και να λαμπικάρουμε την ψυχή μας.

Γιατί η δική μας ελευθερία από τα υλικά πράγμα¬τα και από τα ψυχικά πάθη, εκτός από την δική μας ανακούφιση, έχει ως αποτέλεσμα και την ανακούφιση των κεκοιμημένων προπάππων όλης της γενιάς μας. »Οι κεκοιμημένοι νοιώθουν χαρά, όταν ένας απόγονός τους είναι κοντά στον Θεό.

Αν εμείς δεν είμαστε σε καλή πνευματική κατάσταση, τότε υποφέρουν οι κε¬κοιμημένοι γονείς μας, ο πάππος μας, ο προπάππος μας, όλες οι γενεές. «Δες τι απογόνους κάναμε!», λένε και στενοχωριούνται.

Αν όμως είμαστε σε καλή πνευ-ματική κατάσταση, ευφραίνονται, γιατί και αυτοί έγι¬ναν συνεργοί να γεννηθούμε και ο Θεός κατά κάποιον τρόπο υποχρεώνεται να τους βοηθήσει. »Αυτό δηλαδή που θα δώσει χαρά στους κεκοιμημένους είναι να αγωνισθούμε να ευαρεστήσουμε τον Θεό με τη ζωή μας.

Ώστε να τους συναντήσουμε στον Παράδεισο και να ζήσουμε όλοι μαζί στην αιώνια ζωή.

Επομένως, αξίζει τον κόπο να χτυπήσουμε τον «πα¬λαιό» μας άνθρωπο, για να γίνει «καινός». Και να μη βλάπτει πια ούτε τον εαυτό του ούτε άλλους ανθρώπους.

Αλλά να βοηθάει και τον εαυτό του και τους άλλους, είτε ζώντες είναι είτε κεκοιμημένοι». (άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης) «Ο κυριευμένος από υλικά πράγματα είναι κυριευμένος πάντα από στε¬νοχώρια και άγχος, γιατί πότε τρέμει μην του τα πάρουν και πότε μην του πάρουν την ψυχή.

Ο τσιγκούνης πάλι, που αγκύλωσε το χέρι του από το πολύ σφίξιμο, έσφιξε και την καρδιά του και την έκανε πέτρινη.

Για να θερα¬πευθεί, θα πρέπει να επισκεφθεί δυστυχισμένους ανθρώ¬πους, να πονέσει.

Οπότε θα αναγκασθεί να ανοίξει σιγά σιγά το χέρι του και θα μαλακώσει τότε και η πέτρινη καρδιά του, θα γίνει καρδιά ανθρώπινη και έτσι θα του ανοιχθεί και η πύλη του Παραδείσου. »Όσοι αναπαύονται μέσα στον υλικό κόσμο και δεν ανησυχούν για τη σωτη¬ρία της ψυχής τους, μοιάζουν με τα ανόητα πουλάκια.

Τα οποία δεν θορυβούν μέσα στο αυγό, για να σπάσουν το τσόφλι, να βγουν έξω.

Να χαρούν τον ήλιο το ουράνιο πέταγμα στην παραδεισένια ζωή.

Αλλά παραμένουν ακίνητα και πεθαίνουν μέσα στο τσόφλι του αυγού». (άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης) «Ο καλός Θεός με τις δοκιμασίες παιδαγωγεί σαν καλός Πατέρας τα παιδιά Του.

Από αγάπη, από θεία καλοσύνη και όχι από κακότητα ούτε από κοσμική, νομική δικαιοσύνη.

Γιατί θέλει να επιστρέψουν κοντά Του.

Επειδή δηλαδή θέλει να σώσει τα πλάσματά Του και να κληρονομήσουν την ουράνια Βασιλεία Του. »Επιτρέπει τις δοκιμασίες, για να παλέψει ο άνθρωπος, να αγωνισθεί και να δώσει εξετάσεις στην υπομονή στους πόνους, ώστε να μην μπορεί να του πει ο διάβολος: «Πώς τον ανταμείβεις αυτόν ή πως τον σώζεις, αφού δεν κοπίασε;». Τον Θεό δεν τον ενδιαφέρει αυτή η ζωή, αλλά η άλλη.

Πρώτα μας φροντίζει για την άλλη ζωή και ύστερα για αυτή». (άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης) «Οι πνευματικοί όμως άνθρωποι, επειδή όλες τις δοκιμασίες τις αντιμετωπίζουν κοντά στον Χριστό, δεν έχουν δικές τους θλίψεις.

Αν καταλάβει κανείς τα μυστικά της πνευματικής ζωής και τον μυστικό τρόπο με τον οποίο εργάζεται ο Θεός, παύει να στεναχωριέται για ό,τι του συμβαίνει, γιατί δέχεται με χαρά τα πικρά φάρμακα που του δίνει ο Θεός για την υγεία της ψυχής του.

Όλα τα θεωρεί αποτελέσματα της προσευχής του, αφού ζητάει συνέχεια από τον Θεό να του λευκάνει την ψυχή.

Όταν όμως οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τις δοκιμασίες κοσμικά, βασανίζονται. »Αφού ο Θεός όλους μας παρακολουθεί, πρέπει να παραδίνεται κανείς εν λευκώ σε Εκείνον.

Αλλιώς είναι βάσανο· ζητάει να του έρθουν όλα, όπως εκείνος θέλει, αλλά δεν του έρχονται όλα όπως τα θέλει, και ανάπαυση δε βρίσκει.

Είτε χορτάτος είναι κανείς είτε νηστικός, είτε τον επαινούν, είτε τον αδικούν, πρέπει να χαίρεται και να τα αντιμετωπίζει όλα ταπεινά και με υπομονή. »Τότε ο Θεός συνέχεια θα του δίνει ευλογίες, ώσπου να φθάσει η ψυχή του σε σημείο να μη χωράει, να μην αντέχει την καλοσύνη του Θεού.

Και, όσο θα προχωράει πνευματικά, τόσο θα βλέπει την αγάπη του Θεού σε μεγαλύτερο βαθμό και θα λειώνει από την αγάπη Του». (άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης) «Σπείρε την λίγη αγάπη που σου έμεινε, για να φυτρώσει αγάπη, να μεγαλώσει, να καρπίσει και να θερίσεις αγάπη.

Μετά θα σπείρεις την περισσότερη αγάπη που θα θερίσεις και σιγά-σιγά θα γεμίσει το αμπάρι σου και δεν θα έχεις πού να την βάλεις, γιατί, όσο σπέρνεις αγάπη, τόσο πιο πολύ αυξάνει. »Αν ο γεωργός σπείρει ύστερα τον καρπό που έχει στην σακούλα, θα γεμίσει ένα σακί.

Ενώ, αν κρατήσει τον σπόρο στο σακουλάκι και δεν τον σπείρει, ο σπόρος θα σκουληκιάσει.

Πρέπει να πετάξει το σπόρο στην γη, για να φυτρώσει, να μεγαλώσει και να κάνει καρπό. »Έτσι γίνεται και με την αγάπη.

Για να αυξηθεί η αγάπη, πρέπει να τη δώσεις.

Όποιος όμως δε δίνει έστω και την λίγη αγάπη που έχει, είναι σαν να έχει ένα απλόχερο σπόρο, αλλά τον κρατάει και δεν τον σπέρνει.

Αυτός είναι ο πονηρός δούλος που έκρυψε το τάλαντο.

Ανάλογα με την αγάπη που θα προσφέρεις, θα έχεις να λάβεις.

Αν δε δώσεις αγάπη, δε θα λάβεις αγάπη. »Όταν όμως ζητάμε την αγάπη των άλλων αποκλειστικά για τον εαυτό μας και θέλουμε όλοι να μας δίνουν και όταν κάνουμε κάποιο καλό, σκεφτόμαστε την ανταπόδοση, δεν έχουμε ακριβή αλλά φθηνή αγάπη.

Τότε αποξενωνόμαστε από τον Θεό και δεν λαμβάνουμε αγάπη ούτε από τον Θεό ούτε από τους ανθρώπους.

Όσοι έχουν κοσμική αγάπη μαλώνουν, ποιος να αρπάξει περισσότερη αγάπη για τον εαυτό του. »Όσοι όμως έχουν την πνευματική, την ακριβή, αγάπη, μαλώνουν ποιος να δώσει περισσότερη αγάπη στον άλλο.

Αγαπούν, χωρίς να σκέφτονται αν τους αγαπούν ή αν δεν τους αγαπούν οι άλλοι, ούτε ζητούν από τους άλλους να τους αγαπούν.

Θέλουν όλο να δίνουν και να δίνονται, χωρίς να θέλουν να τους δίνουν και να τους δίνονται.

Αυτοί οι άνθρωποι αγαπιούνται απ’ όλους, αλλά πιο πολύ από τον Θεό, με τον Οποίο και συγγενεύουν». (άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης) «Οι δοκιμασίες βοηθούν να συνέλθουν οι άνθρωποι.

Γιατί στην ουσία ο σταυρός που σηκώνουμε είναι σκάλα προς τον Ουρανό.

Με τον πόνο μας επισκέπτεται ο Χριστός. «Διήλθομεν δια πυρός και ύδατος, και εξήγαγες ημάς εις αναψυχήν», λέει ο Ψαλμωδός.

Άνθρωπος που δεν περνάει δοκιμασίες, που δεν θέλει να πονάει, να ταλαιπωρείται, που δεν θέλει να τον στεναχωρούν ή να του κάνουν μια παρατήρηση, αλλά θέλει να καλοπερνάει, είναι εκτός πραγματικότητας.

Γέροντα, δεν γίνεται οι άνθρωποι να συνέλθουν με άλλον τρόπο και όχι με κάποια δοκιμασία; »Πριν επιτρέψει ο Θεός να έρθει μια δοκιμασία, εργάζεται με καλό τρόπο, αλλά δεν Τον καταλαβαίνουν, γι’ αυτό μετά επιτρέπει τη δοκιμασία.

Βλέπετε, και όταν ένα παιδί είναι ανάποδο, στην αρχή ο πατέρας του το παίρνει με το καλό, του κάνει τα χατίρια, αλλά, όταν εκείνο δεν αλλάζει, τότε του φέρεται αυστηρά, για να διορθωθεί.

Έτσι και ο Θεός μερικές φορές, όταν κάποιος δεν καταλαβαίνει με το καλό, του δίνει μια δοκιμασία, για να συνέλθει.

Αν δεν υπήρχε λίγος πόνος, αρρώστιες, οι άνθρωποι θα γίνονταν θηρία, δεν θα πλησίαζαν καθόλου στον Θεό. »Η ζωή αυτή είναι ψεύτικη και σύντομη, λίγα είναι τα χρόνια της.

Και ευτυχώς που είναι λίγα, γιατί γρήγορα θα περάσουν οι πίκρες, οι οποίες θα θεραπεύσουν τις ψυχές μας σαν τα πικροφάρμακα.

Βλέπεις, οι γιατροί, ενώ οι καημένοι οι άρρωστοι πονούν, τους δίνουν πικρό φάρμακο, γιατί με το πικρό θα γίνουν καλά, όχι με το γλυκό.

Θέλω να πω ότι και η υγεία από το πικρό βγαίνει, και η σωτηρία της ψυχής από το πικρό βγαίνει». (άγιος Παΐσιος Αγιορείτης) «Ευλογημένη ψυχή, τίποτε δεν είναι αδύνατο στον Θεό.

Ζήτα του με ευγένεια αυτό που θέλεις.

Εάν δυσκολεύεσαι, διάβασε τούς ψαλμούς του Δαβίδ.

Θα δεις εκείνος με τι τρόπο ζητούσε από τον Θεό και ελάμβανε αυτό που ποθούσε. »Όσοι απομακρύνονται από τον Χριστό, στερούνται τον θείο φωτισμό, γιατί άφησαν το προσήλιο σαν τους ανόητους και πηγαίνουν στο ανήλιο.

Βλέπετε το Ψαλτήρι που είναι γραμμένο με θείο φωτισμό, τί βαθιά νοήματα έχει! Μάζεψε, αν θέλεις όλους τους θεολόγους, όλους τους φιλολόγους, και θα δεις ότι ένα ψαλμό με τέτοιο βάθος δεν μπορούν να φτειάξουν.

Ενώ ο Δαβίδ ήταν αγράμματος, αλλά βλέπεις καθαρά πως τον οδηγούσε το πνεύμα του Θεού». (άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης) Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΣ Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΘΟΔΗΓΕΙ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ Πηγή; Και όλες οι κυριότερες διδαχές του Αγίου; https://afotopoulos.gr/agios-paisios-oi-kyrioteres-didaxes-tou/

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους