Η ύπαιθρος είναι πολλά περισσότερα από αγροτική παραγωγή. Το «αγροτικό τοπίο» γίνεται πρωταγωνιστής σε μία σειρά πολυλειτουργικών δραστηριοτήτων, μέσα από τις οποίες έρχεται στην επιφάνεια η...

Πλήρες Κείμενο:

Η ύπαιθρος είναι πολλά περισσότερα από αγροτική παραγωγή. Το «αγροτικό τοπίο» γίνεται πρωταγωνιστής σε μία σειρά πολυλειτουργικών δραστηριοτήτων, μέσα από τις οποίες έρχεται στην επιφάνεια η σημαντικότητά του και ενισχύεται η ελκυστικότητά του, η ανάδειξη και διατήρησή του, ενώ τονίζεται η συμβολή του στην περιφερειακή ανάπτυξη.

Από την Ε.Ε έχουν διατεθεί πολλά εκατομμύρια ευρώ για τον τουρισμό, εκ των οποίων το 64% προορίζεται για τον αγροτουρισμό(στρατηγικό σχέδιο ΚΑΠ 2023 -2027). Σε αυτά προστίθενται και οι πόροι από τις επενδύσεις της ΚΑΠ για την ενίσχυση και προστασία των υδάτινων πόρων και των δασών.

Από την άλλη, ο αριθμός των τουριστών που επισκέπτονται αγροτικές περιοχές έχει αυξηθεί κατά 40%, σε σχέση με μία δεκαετία πριν.

Χώρες όπως, η Ουγγαρία, η Ιταλία, η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Ολλανδία, η Γαλλία, έχουν ήδη επενδύσει πάνω στα αγροτικά τους τοπία, ως εθνικούς πόρους πολυσυλλεκτικής προέλευσης πόρων, πέραν της παραγωγής αυτής καθ’ εαυτής.

Επανασχεδιάζουν ευέλικτες στρατηγικές, ανακαλύπτοντας ξανά και αναζωογονώντας, κατά ένα τρόπο, ένα σημαντικό τμήμα των λεγόμενων εσωτερικών και «περιθωριακών» περιοχών της χώρας τους.

Και αυτό αποδίδει και αποβαίνει αρωγός του πρωτογενή τομέα, όπως τον έχουμε συνηθίσει και μετατρέπεται σε μοχλός περιφερειακής ανάπτυξης.

Επομένως η ανάδειξη των «αγροτικών τοπίων», δικαίως αποκτά όλο και μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

Κάπου εδώ έρχεται η UNESCO και δημιουργεί μια νέα κατηγορία στο Κατάλογο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομίας, που ορίζεται ως «πολιτιστικά τοπία» και η οποία πλέον περιλαμβάνει και «αγροτικά τοπία». Κάθε χώρα μπορεί να προτείνει έως και δύο τόπους ετησίως, έναν πολιτιστικό και έναν αγροτικό ή φυσικό.

Η διαδικασία εγγραφής διαρκεί περίπου δύο χρόνια.

Δεν χρειάζεται να απαριθμήσω τα οφέλη, θεωρώ ότι είναι αυτονόητα, με πρωτεύοντα την προστασία και την αναγνωρισιμότητα.

Οι φωτογραφίες που συνοδεύουν την δημοσίευσή μου είναι: η περιοχή Tokaj στην ΒΑ Ουγγαρία η οποία αποτελεί και την πρώτη, παγκοσμίως, κλειστή οινοπαραγωγική ζώνη, στο πλαίσιο προστασίας των κρασιών της από τις απομιμήσεις και διατήρησης της παραδοσιακής μεθόδου οινοποίησης, στα σπιτάκια Χόμπιτ που βλέπετε, τα οποία είναι οινοποιία/κελάρια και φτάνουν έως και 40μ., βάθος.

Εδώ παράγεται ένα από τα πιο γλυκά κρασιά στον κόσμο.

Είναι η περιοχή της Ιταλίας Langhe, Roero, Monferrato στην περιφέρεια Piemonte, παραγωγός της ποικιλίας Nebbiolo, με τα διάσημα Barollo και Barbaresco, με ελάχιστη παλαίωση 38 μηνών, που παρατείνεται έως τους 60 μήνες ωρίμανσης(450 ευρώ η φιάλη). Είναι η οινοπαραγωγός περιοχή Alto Douro πάνω από τον ποταμό Douro, με αμπελώνες σε αναβαθμίδες που καλύπτουν το σύνολο των λόφων της κοιλάδας, όπου και παράγεται το διάσημο Porto, εμβληματικό προϊόν της Πορτογαλίας.

Αυτό το εντυπωσιακό αγροτικό τοπίο με τις αναβαθμίδες, είναι αποτέλεσμα 2000 ετών οινοποίησης.

Και η περιοχή της Ανδαλουσίας στην Ισπανία, η «θάλασσα των ελαίων». Μια περιοχή που για ατελείωτα χιλιόμετρα σου δίνει την αίσθηση ότι πλέεις σε μία θάλασσα από ελαιόδεντρα.

Περισσότερα από 180 εκ. δέντρα, απλωμένα σε 1,5 εκ. εκτάρια.

Ένα αποτέλεσμα που προέκυψε από την συνεργασία 300 Δήμων και 170.000 γεωργικών επιχειρήσεων.

Αναπόφευκτα διερωτώμαι, υποθέτω και εσείς, πόσα αγροτικά τοπία της χώρας μας θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς; Με την καλημέρα μου💚 Καλή Κυριακή!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους