George Christopoulos Σε ένα πρόσφατο άρθρο της Guardian για τον Andy Burnham που ενδέχεται να είναι ο επόμενος Πρωθυπουργός του UK, υπάρχει μια πρόταση στην οποία συνοψίζεται εξαιρετικά η τρέχουσα...

Πλήρες Κείμενο:

George Christopoulos Σε ένα πρόσφατο άρθρο της Guardian για τον Andy Burnham που ενδέχεται να είναι ο επόμενος Πρωθυπουργός του UK, υπάρχει μια πρόταση στην οποία συνοψίζεται εξαιρετικά η τρέχουσα κατάσταση, όχι μόνο στη Βρετανία, αλλά στις χώρες της φιλελεύθερης Δύσης. "Britain is a country of gig-economy workers run by a cabal of rentier capitalists." Με άλλα λόγια, οι παρασιτικοί κληρονόμοι του πλούτου καταδυναστεύουν μια ογκούμενη μάζα ανθρώπων που εργάζονται με επιδεινούμενες συνθήκες, με μηδενικά συμβόλαια στο όνομα της "ευελιξίας", με χαμηλότερες αμοιβές.

Η σταδιακή εργασιακή εξαθλίωση, η ακρίβεια, η εκμετάλλευση, μάς επιστρέφουν (όπως είχε εύστοχα προφητεύσει ο Hobsbawm) σε συνθήκες που θυμίζουν την πρώιμη βιομηχανική περίοδο.

Η πρόταση αυτή μου θύμισε την πρόσφατη "διαπραγμάτευσή" μας με τους ιδιοκτήτες των ιδιωτικών σχολείων.

Στην πρόσκλησή μας να υπάρξει συμφωνία για καλύτερες αμοιβές και καλύτερες συνθήκες για να αντιμετωπιστεί η απογοήτευση των συναδέλφων, η μαζική φυγή τους από τα ιδιωτικά σχολεία και η έλλειψη ενδιαφέροντος των νέων για το εκπαιδευτικό επάγγελμα, "αντιπρότειναν" μείωση μισθών, περισσότερες ώρες δουλειάς και χειρότερες συνθήκες.

Ο κλάδος μας είναι μια "φωτογραφία" αυτού που συμβαίνει σε μεγάλα τμήματα της αγοράς εργασίας και αποτυπώνει την έλλειψη κοινωνικής γνώσης και ενσυναίσθησης μιας μερίδας επιχειρηματιών που πιστεύουν ότι θα αντιμετωπίσουν την έλλειψη εργατικών χεριών με την τεχνητή νοημοσύνη ή με "εισαγωγή" εργαζόμενων από φτωχές χώρες της Ασίας και της Αφρικής.

Βεβαίως, δεν είναι όλοι έτσι.

Υπάρχουν και επιχειρηματίες που αντιλαμβάνονται ότι η μονομερής ευημερία δεν κρατάει πολύ και ότι μια ισχυρή και ανθηρή οικονομία απαιτεί να μοιράζονται δίκαια οι καρποί της ανάπτυξης.

Αυτό που συμβαίνει στην (πάλαι ποτέ) φιλελεύθερη και δημοκρατική Δύση, θυμίζει ηφαίστειο που σιγοβράζει.

Την κοινωνική αυτή οργή, βέβαια, καρπούται μέχρι στιγμής η ακροδεξιά που, ενώ στηρίζει πλήρως τα συμφέροντα των εκπροσώπων του αχαλίνωτου καπιταλισμού, έχει πείσει τις μάζες με την λαϊκίστικη ρητορική της ότι είναι δίπλα τους.

Παίζει έξυπνα με την ανασφάλεια και τους φόβους των πιο φτωχών στρωμάτων, δείχνοντας με το δάχτυλο ως εχθρό τους τους πρόσφυγες ή τους μετανάστες και όχι αυτούς που ευθύνονται για τις ανισότητες που διευρύνονται.

Υπάρχει, όμως, ελπίδα; Ναι, κάτι φαίνεται ότι κινείται.

Οι νίκες δημοκρατικών σοσιαλιστών υποψήφιων στην Αμερική, η έλευση του Burnham στη Βρετανία, η σταδιακή διαμόρφωση προοδευτικών προγραμμάτων που έχουν στο κέντρο τους απλά αιτήματα βελτίωσης της καθημερινότητας και ενίσχυση των δημόσιων αγαθών, οι καθαρές αναφορές σε εργασιακά και ανθρώπινα δικαιώματα δείχνουν μια μικρή ακόμη αλλά σαφή αλλαγή κατεύθυνσης.

Η νέα εποχή των τεράστιων προκλήσεων και των ευκαιριών δεν πρέπει να καθοδηγηθεί από τους εκπροσώπους του παρασιτικού πλούτου που εκμεταλλεύονται αδίστακτα τον άνθρωπο, αλλά από τις κοινωνίες.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους