Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η θεατρική ομάδα του Συλλόγου Δράσεων ξεκίνησε σαν μια ιδέα. Σαν ένα παιχνίδι.

Όλα άρχισαν σε μια παρέα, γύρω από έναν καφέ, μαζί με τον σκηνοθέτη μας.

Βρεθήκαμε στο Πνευματικό Κέντρο, με τη στήριξη της Εκκλησίας.

Λίγο θεατρικό εργαστήρι, παιχνίδι, ασκήσεις… και κάποια στιγμή ο σκηνοθέτης, Θόδωρος Σασλής, έριξε στο τραπέζι διάφορα θεατρικά έργα.

Επιλέξαμε ίσως το πιο δύσκολο.

Την «Παγίδα» του Ρομπέρ Τομά.

Ξεκίνησαν οι πρόβες και μοιράστηκαν οι ρόλοι.

Πολλές σελίδες, αμέτρητα λόγια, συνεχείς ανατροπές και απαιτητικές αλλαγές σκηνών.

Ομολογώ πως ήμουν σίγουρος ότι δεν θα τα καταφέρναμε.

Ζητήσαμε από τον Δήμο Θέρμης το Αμφιθέατρο του Λυκείου Τριλόφου.

Εκεί γνωρίσαμε για πρώτη φορά τι σημαίνει πραγματική θεατρική σκηνή.

Οι πρόβες έγιναν τετράωρες, δύο φορές την εβδομάδα.

Δεν έφταναν.

Η θεατρική ομάδα ΑΛΜΑ Τριλόφου μάς παραχώρησε τα σκηνικά της και στήσαμε έναν πρόχειρο χώρο προβών σε αποθήκη στην Καρδία.

Οι πρόβες πλήθαιναν.

Ξεκίνησαν και τα ιδιαίτερα μαθήματα. Ο Θοδωρής ήταν απαιτητικός.

Δούλευε κάθε ηθοποιό ξεχωριστά, ξανά και ξανά, μέχρι να βγει το αποτέλεσμα που ονειρευόταν.

Διάβασμα, δουλειά στο σπίτι, πρόβες… και τότε μπήκε ο μεγάλος στόχος: ανεβάζουμε παράσταση.

Οι πρόβες έγιναν καθημερινές και τετράωρες.

Ξεχάσαμε τα σπίτια μας.

Παράλληλα, με έξοδα της θεατρικής μας ομάδας, αγοράστηκαν προβολείς, θεατρικός εξοπλισμός και επιπλέον σκηνικά.

Στήθηκαν οι φωτισμοί, οι ήχοι και όλα όσα απαιτούσε μια ιδιαίτερα δύσκολη παράσταση.

Δίπλα μας, αθόρυβα αλλά πολύτιμα, ήταν δύο νέα παιδιά, η Άρτεμις και ο Ανδρέας, που στήριξαν όλη την προσπάθεια από τα παρασκήνια.

Και ήρθε η μεγάλη στιγμή.

Μόλις βγήκαμε στη σκηνή, όλα άλλαξαν.

Το άγχος χάθηκε.

Οι θεατές καθηλώθηκαν από την πλοκή και, όταν έπεσε η αυλαία με τη μεγάλη ανατροπή, το παρατεταμένο και θερμό χειροκρότημα αποτέλεσε τη μεγαλύτερη δικαίωση για τον τεράστιο αγώνα που έδωσαν οι ηθοποιοί και ο σκηνοθέτης.

Και οι δύο παραστάσεις στο Αμφιθέατρο Τριλόφου ολοκληρώθηκαν με απόλυτη επιτυχία και ένα γεμάτο θέατρο.

Το πιο σημαντικό όμως είναι κάτι άλλο.

Κανείς από εμάς δεν ήταν ηθοποιός.

Δεν γνωρίζαμε τι σημαίνει θέατρο, τι σημαίνει σκηνή, τι σημαίνει παράσταση.

Δεν υπάρχουν μαγικά.

Δεν υπάρχουν συνταγές επιτυχίας.

Υπάρχουν μόνο άνθρωποι που αγαπούν αυτό που κάνουν, σκληρή δουλειά, αφοσίωση, επιμονή, οργάνωση και ένας άνθρωπος που πίστεψε σε εμάς περισσότερο απ' όσο πιστεύαμε εμείς οι ίδιοι. Θοδωρή Σασλή, σε ευχαριστούμε για αυτό το υπέροχο ταξίδι στον μαγικό κόσμο του θεάτρου και για όσα μας δίδαξες. Θα μας συνοδεύουν για πάντα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους