Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα αισθάνομαι βαθιά θλίψη, οργή και αγανάκτηση. Ένα νεο παιδί, μόλις 20 ετών, πέθανε μετά τον βαρύτατο τραυματισμό του από πυρά αστυνομικών στο Άργος.

Σύμφωνα με τη μητέρα του, βρισκόταν στο φάσμα του αυτισμού και αντιμετώπιζε σοβαρές δυσκολίες στην επικοινωνία.

Δεν είχε φίλους.

Ήταν μόνος.

Ο αυτισμός δεν είναι πάντοτε ορατός.

Ένας αυτιστικός άνθρωπος μπορεί, σε μια κατάσταση έντασης, να πανικοβληθεί, να μην κατανοήσει αμέσως μια εντολή ή να αντιδράσει με τρόπο που στους άλλους φαίνεται παράξενος ή απειλητικός.

Η δυσκολία στην επικοινωνία μπορεί να εκληφθεί ως άρνηση συνεργασίας.

Ο φόβος ως ενοχή.

Η φυγή ως απειλή.

Γι’ αυτό η ενημέρωση για τον αυτισμό δεν είναι μια θεωρητική συζήτηση.

Είναι ζήτημα ζωής και θανάτου (κυριολεκτικά). Η αστυνομία οφείλει να προστατεύει τη ζωή, όχι να την αφαιρεί.

Οφείλει να διαθέτει εκπαίδευση, ψυχραιμία, σωστή κρίση και δεξιότητες αποκλιμάκωσης.

Με συγκλονίζει και η αδράνεια μιας κοινωνίας που συχνά απλώς παρακολουθεί.

Που κοιτάζει, καταγράφει, σχολιάζει και συνεχίζει.

Πρέπει να απαιτούμε έλεγχο και λογοδοσία.

Να μην εξοικειωνόμαστε με τη βία. Η Δικαιοσύνη θα διερευνήσει την υπόθεση.

Όμως η δικαιοσύνη μετά τον θάνατο δεν αρκεί.

Χρειαζόμαστε πρόληψη πριν από τον επόμενο θάνατο.

Υποχρεωτική εκπαίδευση των αστυνομικών για τον αυτισμό, τη νευροδιαφορετικότητα και τις τεχνικές αποκλιμάκωσης.

Σαφή πρωτόκολλα.

Πραγματική λογοδοσία.

Γιατί ο αυτισμός δεν γράφεται στο μέτωπο.

Και γιατί κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να χάνει τη ζωή του επειδή οι άλλοι δεν γνώριζαν, δεν κατάλαβαν ή δεν συγκρατήθηκαν.

Δεν πρέπει να το συνηθίσουμε. Δεν πρέπει να σωπάσουμε. #Αυτισμός #Νευροδιαφορετικότητα #ΔικαίωμαΣτηΖωή #Λογοδοσία *Η φωτογραφία είναι από την Zaklin Polenaki.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους