Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχει ένα είδος ανθρώπου που δεν πολεμά την ασχήμια. Τη διαφημίζει.

Τη γυαλίζει, της φοράει κορδέλες, της δίνει βαρύγδουπους τίτλους και, στο τέλος, ζητά και χειροκρότημα.

Όχι επειδή ξαφνικά ανακάλυψε κάποια κρυφή αισθητική αξία, αλλά επειδή δεν αντέχει να υπάρχει κάπου, έστω και ως ιδανικό, η ομορφιά.

Η ομορφιά είναι απαιτητική.

Θέλει κόπο, μέτρο, παιδεία, πειθαρχία, καλλιέργεια.

Η ασχήμια είναι εύκολη.

Έρχεται μόνη της.

Δεν χρειάζεται προσπάθεια.

Όπως και η μετριότητα.

Έτσι γεννιέται το κόμπλεξ.

Αντί να προσπαθήσεις να πλησιάσεις το ωραίο, αποφασίζεις να το γελοιοποιήσεις.

Αντί να θαυμάσεις ένα αριστούργημα, ψάχνεις να βρεις γιατί «δεν είναι και τόσο σπουδαίο». Αντί να συγκινηθείς μπροστά στην αρμονία, τη βαφτίζεις ξεπερασμένη.

Και όταν κάποιος επιμένει ότι υπάρχει αντικειμενική διαφορά ανάμεσα στο ωραίο και στο άσχημο, τον παρουσιάζεις ως σνομπ, ελιτιστή ή αντιδραστικό.

Το έργο το έχουμε ξαναδεί.

Ο μέτριος δεν θέλει να γίνει καλύτερος.

Θέλει να μικρύνει τον καλύτερο.

Είναι πολύ πιο ξεκούραστο να κατεδαφίζεις αγάλματα παρά να μάθεις να σμιλεύεις μάρμαρο.

Το ίδιο συμβαίνει και στην τέχνη.

Κάποτε η πρόκληση ήταν μέσο.

Σήμερα έγινε αυτοσκοπός.

Αν δεν υπάρχει ταλέντο, θα υπάρξει θόρυβος.

Αν δεν υπάρχει ομορφιά, θα βαφτιστεί «αποδόμηση». Αν δεν υπάρχει τεχνική, θα ονομαστεί «ελευθερία της έκφρασης». Αν δεν υπάρχει νόημα, θα φταίει ο θεατής που «δεν κατάλαβε». Και κάπως έτσι η ασχήμια απέκτησε θεωρητικούς, εκπροσώπους Τύπου και φανατικούς υπερασπιστές.

Όχι επειδή είναι όμορφη, αλλά επειδή βολεύει.

Αν καταργήσεις κάθε μέτρο, κανείς δεν υστερεί.

Αν όλα είναι αριστουργήματα, τότε τίποτε δεν είναι.

Η ειρωνεία είναι ότι όσοι διακηρύσσουν πως «η ομορφιά είναι υποκειμενική» δεν εφαρμόζουν ποτέ την ίδια αρχή στη δική τους ιδεολογία.

Εκεί δεν χωρά διαφωνία.

Εκεί απαιτούν καθολική αποδοχή.

Στην αισθητική όλα είναι σχετικά· στη δική τους άποψη όλα είναι δόγμα.

Η ιστορία όμως δεν γράφτηκε από ανθρώπους που ύμνησαν τη μετριότητα.

Οι μεγάλοι πολιτισμοί άφησαν πίσω τους ναούς, γλυπτά, ποιήματα, μουσική και αρχιτεκτονική που αναζητούσαν το μέτρο, την αρμονία και την τελειότητα.

Κανένας πολιτισμός δεν μεγαλούργησε επειδή αποφάσισε ότι η ασχήμια είναι ανώτερη από την ομορφιά.

Γι' αυτό, όταν βλέπω ανθρώπους να εξιδανικεύουν κάθε μορφή ασχήμιας, δεν σκέφτομαι ότι έχουν προοδευτικές ιδέες.

Σκέφτομαι ότι έχουν παλιές ανασφάλειες με καινούργια ορολογία.

Δεν υπερασπίζεστε την ασχήμια επειδή την αγαπάτε.

Την υπερασπίζεστε επειδή η ύπαρξη της ομορφιάς σάς υπενθυμίζει ότι υπάρχει κάτι υψηλότερο από τη μετριότητα. Και αυτό είναι το μόνο πράγμα που δεν μπορείτε να συγχωρήσετε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους