Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Το κόψιμο της κοπριάς" Το ό,τι η κοπριά από τις αγελάδες χρησιμοποιείται στους κήπους νομίζω το γνωρίζουμε όλοι.

Αυτό γίνεται και τη σημερινή εποχή.

Για μας όμως τους κατοίκους του Θεσσαλικού κάμπου η κοπριά ή κουπριά, όπως τη λέγαμε, είχε στα παλιότερα χρόνια μία άλλη ιδιαίτερη χρήση.

Ήταν η βασική καύσιμη ύλη για να μαγειρεύουν οι άνθρωποι τα φαγητά τους και για να ζεσταίνονται το Χειμώνα.

Για να γίνει αυτό όμως χρειαζόταν μια ολόκληρη διαδικασία πολλών μηνών.

Όμορφες αναμνήσεις έχω από το τελικό στάδιο της διαδικασίας αυτής που ήταν το κόψιμο της κοπριάς... Ένα μικρό "πανηγυράκι" ήταν η μέρα αυτή και για τα παιδιά, αλλά και για τους μεγάλους, που μπορεί να κουράζονταν μεν , αλλά ήξεραν ότι μετά τους περίμενε ένα πλούσιο τραπέζι με φαγητά και πίτες, αλλά και μουσική από το γραμμόφωνο και χορός, αν υπήρχαν μερακλήδες στην παρέα... Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά, μέχρι να φτάσουμε στο τελικό αυτό στάδιο που θα μαζεύονταν αρκετές γυναίκες, αλλά και άντρες, συγγενείς, φίλοι, γείτονες για να επεξεργαστούν την κοπριά, να την πλάσουν σε βουνιές που θα τις τοποθετούσαν στον ήλιο να στεγνώσουν... Ολοχρονίς μάζευαν οι νοικοκυραίοι σε ένα μεγάλο σωρό ό,τι προέκυπτε μέσα στο σταύλο από τις αγελάδες, στον οποίο υπήρχαν πάντοτε και άχυρα.

Ένα μικρό βουνό σχηματιζόταν ιδιαίτερα, όταν οι αγελάδες ήταν πολλές.

Τον μήνα Απρίλη συνήθιζαν, όπως μου είπαν μεγαλύτεροι, γιατί αυτό δεν το θυμάμαι, να "πετσώνουν" την κοπριά, για να καλυφθεί τελείως από μία κρούστα (πέτσα). Έτσι μου είπαν χώνευε καλύτερα.

Όταν πλησίαζε το καλοκαίρι η κοπριά ήταν έτοιμη για κόψιμο και πλάσιμο.

Με το "βόθειο" συνήθως πήγαιναν από το ένα σπίτι στο άλλο.

Αλληλοβοήθεια δηλαδή.

Καμιά φορά κάποιες κοπέλες πήγαιναν και με αμοιβή, όχι όμως με χρήματα.

Μαλλιά προβάτων συνήθως έπαιρναν για να φτιάξουν μ' αυτά τα μάλλινα προικιά τους.

Από το πρωί ξεκινούσε η δουλειά... Άλλοι έκοβαν με τα τσαπιά την κοπριά σε μικρά κομμάτια, άλλος χτυπούσε την τουλούμπα να βγάζει νερό, άλλος κουβαλούσε το νερό, άλλος ανακάτευε... και όλοι μαζί και τα παιδιά ακόμη τσαλαβουτούσαν μέσα στην υγρή πλέον κοπριά ξυπόλυτοι και την πατούσαν... Κανένα "σκουρπιδάκι" θυμάμαι πως φοβόμασταν μην συναντήσουμε εμείς τα παιδιά όπως τσαλαβουτούσαμε μέσα στις κοπριές, αλλά ο πραγματικός κίνδυνος, όπως μου είπαν οι μεγάλοι, ήταν μην τυχόν υπήρχε κατά λάθος κανένα σκουριασμένο σύρμα... "Πατσιά" λέγαμε ότι γινόταν η κοπριά και τότε την έβαζαν με φτυάρια πάνω σε "καζιάκα" ή καρότσι, αν είχαν, και την μετέφεραν λίγη λίγη στο μέρος που θα έπλαθαν και θα τοποθετούσαν τις βουνιές.

Στο δικό μας χωριό τις βουνιές για να στεγνώσουν και να ξεραθούν, τις έβαζαν στο έδαφος, σε πολλές περιπτώσεις όμως τις τοποθετούσαν και στους τοίχους κάποιας αποθήκης.

Όλες αυτές οι δουλειές γίνονταν με κέφι, πειράγματα, καλαμπούρια, ακόμη και με τραγούδια . Στο τέλος, όταν το βουνό της κοπριάς εξαφανιζόταν, πλένονταν όλοι καλά και κάθονταν να ξεκουραστούν, να φάνε και να γλεντήσουν.

Το γραμμόφωνο τους περίμενε... Βεβαίως οι βουνιές για να στεγνώσουν ήθελαν τουλάχιστον δύο εβδομάδες και μάλιστα τις μέρες αυτές τις γύριζαν πρώτα ανάποδα και στη συνέχεια τις έστηναν σε "κουκουρίκια" , "κουκουμπέλους" ανά τέσσερις και μετά πριν τις αποθηκεύσουν τις έκαναν πιο μεγάλους "κουκουμπέλους", σωρούς δηλαδή, φροντίζοντας να τοποθετούνται με τέτοιο τρόπο που να παίρνουν αέρα για να φύγει και η τελευταία τυχόν υγρασία που θα υπήρχε.

Πριν τις αποθηκεύσουν, έσπαζαν κάποια βουνιά για να βεβαιωθούν για την ξηρότητά της.

Αυτές οι βουνιές, που ήταν αρκετά βαριές ήταν οι λεγόμενες καλούπες, οι οποίες έκαιγαν για ώρες σαν τα χοντρά ξύλα, σε αντίθεση με τις αφράτες που τις έφτιαχναν με φρέσκα υδαρή κόπρανα αγελάδας και άχυρο, που ήταν ελαφρές και τις χρησιμοποιούσαν ακόμη και για προσάναμμα.

Φωτογραφίες δικές μου από αυτή τη διαδικασία δεν έχω, υπάρχουν όμως στο διαδίκτυο.

Οι φωτογραφίες που παραθέτω είναι προϊόν τεχνητής νοημοσύνης.

Περιγράφοντας τι ακριβώς ζητάω, μου βγήκαν αυτές οι δύο εικόνες, οι οποίες δεν απέχουν από την πραγματικότητα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους