"Ο Αναλώσιμος" ~Η ομερτά, η σιωπή και η πολιτική ευθύνη σε μια δημοκρατία~🤐 «Έφαγα τη σφαίρα για να μείνει επάνω το αφεντικό». 🎯 Μια φράση που θα μπορούσε να περάσει ως έκφραση προσωπικής...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ως δήλωση πίστης.

Ως αφήγημα ενός ανθρώπου που επέλεξε να σηκώσει το βάρος για να προστατεύσει την κορυφή.Όμως η δημοκρατία δεν λειτουργεί με όρους αφεντικού και προστατευόμενου.

Δεν υπάρχει «αφεντικό» και άνθρωποι που πέφτουν μπροστά του για να τον σώσουν.

Υπάρχουν θεσμοί, υπάρχουν αξιώματα, υπάρχουν δημόσιες ευθύνες και πάνω από όλα υπάρχει ένας λαός που έχει δικαίωμα να γνωρίζει τι γίνεται στο όνομά του.

Γιατί η μεγάλη παρεξήγηση στην πολιτική είναι ότι κάποιοι συγχέουν την αφοσίωση στο πρόσωπο με την αφοσίωση στη δημοκρατία.

Η δημοκρατία δεν ζητά ήρωες που πέφτουν ηρωικά πάνω στη σφαίρα.

Ζητά ανθρώπους που ανοίγουν τις πόρτες, που φωτίζουν τις σκοτεινές γωνίες, που εξηγούν, που λογοδοτούν.

Η πολιτική ευθύνη δεν είναι μια θεατρική πράξη αυτοθυσίας αλλά μια διαρκής υποχρέωση απέναντι στην κοινωνία.Και εδώ βρίσκεται η ουσία της υπόθεσης.Όταν ένας άνθρωπος που βρέθηκε στον πυρήνα της εξουσίας δηλώνει ότι ανέλαβε την ευθύνη αλλά ταυτόχρονα ξεκαθαρίζει ότι «δεν θα μιλήσει ποτέ», τότε η κοινωνία βρίσκεται μπροστά σε ένα παράδοξο.

Μια ευθύνη χωρίς αποκάλυψη,μια θυσία χωρίς εξηγήσεις και εν προκειμένω μια παραίτηση χωρίς πλήρη απάντηση.

Κάπου εκεί εμφανίζεται η παλιά πολιτική ασθένεια της χώρας η λεγόμενη ομερτά που προσομοιάζει σε μαφιοζικούς όρους και καταστάσεις.Η σιωπή ως μηχανισμός προστασίας.

Η σιωπή ως κώδικας μεταξύ των ισχυρών.

Η σιωπή που παρουσιάζεται ως αξιοπρέπεια, ενώ στην πραγματικότητα στερεί από την κοινωνία το δικαίωμα να γνωρίζει.Γιατί η δημοκρατία δεν απειλείται μόνο από αυτούς που κάνουν κατάχρηση εξουσίας αλλά και από αυτούς που θεωρούν ότι η σιωπή τους είναι μεγαλύτερη αξία από την αλήθεια που οφείλουν στους πολίτες.

Μέσα σε αυτό το γνώριμο σκηνικό εμφανίστηκαν ξανά οι γνωστοί μηχανισμοί εξωραϊσμού.

Τα γνωστά παπαγαλάκια που εκκολάφθηκαν στην ΔΑΠ και προσδοκούν μια θέση αντ'αυτού, έσπευσαν να βγάλουν από την μύγα ξύγγι και να ανακαλύψουν το «ανθρώπινο πρόσωπο» της συνέντευξης.

Να φωτίσουν την αγάπη για τα βιβλία, την προσωπική καλλιέργεια, τις αναφορές στη γνώση και στη μόρφωση.

Σαν να βρισκόμαστε μπροστά στην παρουσίαση ενός νέου συγγραφέα ή ενός διανοούμενου και όχι μπροστά στην τοποθέτηση ενός ανθρώπου που υπήρξε ένας από τους πιο ισχυρούς παράγοντες στο πρωθυπουργικό περιβάλλον.

Σίγουρα η αγάπη για τα βιβλία είναι αξιέπαινη.

Η παιδεία είναι δύναμη και η καλλιέργεια είναι πλούτος.Αλλά υπάρχει μια θεμελιώδης αλήθεια τα βιβλία δεν αποτελούν πιστοποιητικό αθωότητας.

Η μόρφωση δεν ακυρώνει την πολιτική ευθύνη και η αισθητική εικόνα ενός ανθρώπου δεν μπορεί να αντικαταστήσει τις απαντήσεις που απαιτεί η κοινωνία.

Οι δημοκρατίες δεν κρίνονται από το αν οι άνθρωποι της εξουσίας έχουν βιβλιοθήκες στα γραφεία τους.

Κρίνονται από το αν έχουν το θάρρος να αφήσουν ανοιχτά τα παράθυρα όταν φυσάει η καταιγίδα.

Γιατί η εξουσία χωρίς λογοδοσία μετατρέπεται σε κλειστό δωμάτιο και τα κλειστά δωμάτια γεννούν πάντα υποψίες.Η ιστορία είναι γεμάτη από ανθρώπους που είπαν ότι «έκαναν το καθήκον τους» προστατεύοντας την κορυφή.

Όμως η ιστορία δεν δικαιώνει πάντα εκείνους που έμειναν πιστοί στον ισχυρό.

Συχνά δικαιώνει εκείνους που επέλεξαν να είναι πιστοί στην αλήθεια.

Η φράση «έφαγα τη σφαίρα για να μείνει επάνω το αφεντικό» ίσως θέλησε να δείξει γενναιότητα.

Όμως η δημοκρατία δεν χρειάζεται σωματοφύλακες της εξουσίας.

Χρειάζεται φρουρούς της αλήθειας.

Γιατί στο τέλος δεν κρίνεται αν ένας άνθρωπος έμεινε πιστός στο «αφεντικό» του.

Κρίνεται αν έμεινε πιστός στους θεσμούς και στους πολίτες.Οι κυβερνήσεις αλλάζουν,τα πρόσωπα έρχονται και φεύγουν.

Η δημοκρατία, όμως, επιβιώνει μόνο όταν κανείς δεν θεωρεί ότι η σιωπή του αξίζει περισσότερο από την αλήθεια που οφείλει στην κοινωνία.Στο τέλος η πιο επικίνδυνη σφαίρα για μια δημοκρατία δεν είναι εκείνη που δέχεται ένας αξιωματούχος αλλά εκείνη που δέχεται η αλήθεια κάθε φορά που η εξουσία επιλέγει τη σιωπή αντί της λογοδοσίας.⚠️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους