Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το θυμάμαι παράξενα. Όχι καθαρά. Όχι όπως λένε οι άνθρωποι «το θυμάμαι σαν χθες». Δεν ήταν χθες.

Ήταν πολύ παλιά, και γι’ αυτό ίσως παραμένει.

Μερικά πράγματα δεν μένουν επειδή είναι κοντά μας, αλλά επειδή έχουν απομακρυνθεί αρκετά ώστε να γίνουν σχεδόν αληθινά.

Ήταν το 1986.

Ο κομήτης του Halley περνούσε από τον ουρανό της Λευκωσίας, κι εγώ έπρεπε να τον δω. Έπρεπε — ποιος το αποφάσισε αυτό; Δεν ξέρω.

Ίσως ο παππούς μου.

Ίσως εγώ.

Ίσως εκείνη η παιδική βεβαιότητα πως ό,τι συμβαίνει στον ουρανό έχει συμβεί για να το προλάβεις.

Τα κιάλια ήταν δικά του.

Βαριά για τα χέρια μου.

Μύριζαν λίγο μέταλλο, λίγο δέρμα, λίγο από εκείνη τη μυρωδιά που έχουν τα πράγματα των μεγάλων: σαν να ξέρουν περισσότερα απ’ όσα λένε. Κοίταξα.

Στην αρχή δεν είδα τίποτα σπουδαίο.

Αυτό είναι το αστείο.

Περιμένεις αποκάλυψη, και το Σύμπαν σου δίνει μια θολούρα.

Ένα αμυδρό σημάδι.

Σχεδόν τίποτα.

Κι όμως, εγώ έμεινα εκεί.

Δεν ξέρω αν είδα πραγματικά τον κομήτη ή αν είδα την προσμονή όλων μας να κρέμεται στον ουρανό.

Δεν ξέρω αν το φως που έφτασε στα μάτια μου ανήκε σ’ εκείνον ή σε κάτι μέσα μου που μόλις τότε άναψε.

Ξέρω μόνο πως, από εκείνη τη στιγμή, ο ουρανός έπαψε να είναι σκηνικό.

Έγινε υπόσχεση.

Και πρόβλημα.

Ο παππούς μου στεκόταν δίπλα μου.

Δεν θυμάμαι τα λόγια του.

Ίσως να μη είπε τίποτα σημαντικό.

Οι παππούδες, όταν είναι στ’ αλήθεια παρόντες, δεν χρειάζεται να εξηγούν.

Δανείζουν απλώς στον κόσμο τη σιγουριά του σώματός τους.

Σου κρατούν τα κιάλια, σου δείχνουν πού να κοιτάξεις, και ύστερα κάνουν το πιο δύσκολο πράγμα: σωπαίνουν.

Και μέσα σ’ εκείνη τη σιωπή άρχισε κάτι.

Όχι αγάπη για την αστρονομία.

Αυτό ήρθε αργότερα, με βιβλία, χάρτες, ονόματα, αποστάσεις.

Εκείνη τη νύχτα άρχισε κάτι πιο άβολο: η υποψία πως ο άνθρωπος ζει μέσα σε πράγματα που τον ξεπερνούν, και όμως δεν είναι ξένος προς αυτά.

Ένας κομήτης περνά κάθε τόσες δεκαετίες.

Ένας άνθρωπος περνά μια φορά.

Κι όμως ο άνθρωπος σηκώνει το βλέμμα και λέει: τον είδα.

Τι παράξενη αλαζονεία.

Τι όμορφη φτώχεια.

Αργότερα έμαθα για τροχιές, πάγο, σκόνη, περιόδους, βαρύτητα.

Έμαθα να δίνω ονόματα σε εκείνο που τότε δεν είχε όνομα.

Μα καμιά γνώση δεν ακύρωσε την πρώτη αμηχανία.

Αντίθετα, την έκανε βαθύτερη.

Γιατί η αστρονομία, όταν δεν γίνεται απλώς κατάλογος, είναι αυτό: ένας τρόπος να παραδέχεσαι πως δεν καταλαβαίνεις και να συνεχίζεις να κοιτάζεις.

Ο κομήτης θα επιστρέψει.

Δεν το λέω με θλίψη.

Ούτε με παρηγοριά.

Θα επιστρέψει, απλώς.

Αυτό κάνουν τα σώματα που έχουν τροχιά.

Μόνο που την επόμενη φορά, μάλλον δεν θα είμαι εδώ για να τον δω. Θα έχω γίνει κι εγώ ύλη.

Στάχτη, χώμα, κάτι σιωπηλό μέσα στη Γη· όχι τόσο διαφορετικό από εκείνον τον πάγο και τη σκόνη που ταξιδεύουν γύρω από τον Ήλιο.

Από το ίδιο παλιό υλικό είμαστε φτιαγμένοι, μόνο που μας δόθηκαν άλλες διαδρομές.

Εκείνος θα επιστρέφει στον ουρανό.

Εγώ θα επιστρέφω αλλιώς: στη μνήμη, αν σταθώ τυχερός· ίσως σε κάποιο βλέμμα που θα σηκωθεί μια νύχτα πάνω από τη Λευκωσία.

Και ίσως αυτή να είναι η δική μας τροχιά: να περνάμε για λίγο, να κοιτάζουμε κάτι που θα μας ξεπεράσει, και ύστερα να γινόμαστε μέρος του ίδιου Σύμπαντος που κάποτε προσπαθήσαμε να χωρέσουμε μέσα μας. Φειδίας

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους