Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μια νύχτα κάτω από την κληματαριά Στην αυλή του παππού, τα καλοκαίρια είχαν άλλη βαρύτητα.

Το σπίτι ήταν πέτρινο, παλιό, με παράθυρο που το φως του είχε χαμηλώσει πια για να μην ξυπνήσει κανέναν.

Απόψε, όλη η οικογένεια κοιμάται έξω.

Ο πατέρας, η μάνα, και τα δύο παιδιά, σκεπασμένοι με το λευκό σεντόνι της γιαγιάς, εκείνο το λεπτό βαμβακερό που μύριζε πάντα λεβάντα και ήλιο.

Κάτω τους η παλιά βελέντζα, διπλωμένη στα δύο για να κόβει την υγρασία της πέτρας.

Από πάνω τους, η κληματαριά βαριά από τα πρώιμα σταφύλια του καλοκαιριού.

Τα κλαδιά της έκαναν φυσική σκεπή, και ανάμεσα στα φύλλα περνούσαν οι αχτίδες της πανσελήνου.

Τα σύννεφα πότε την έκρυβαν και πότε την άφηναν να φωτίσει την αυλή σαν προβολέας θεάτρου.

Δίπλα τους το καντηλάκι τρεμόπαιζε.

Πιο κει, το πήλινος σταμνή γεμάτος δροσερό νερό από το πηγάδι, για όποιον ξυπνούσε διψασμένος μέσα στη νύχτα και το παλιό ραδιοφωνάκι, κλειστό τώρα, που το μεσημέρι έπαιζε λαϊκά όσο η γιαγιά έπλενε ντομάτες στη βρύση.

Πυγολαμπίδες άρχισαν να χορευουν γύρω από την κληματαριά.

Μικρά χρυσά φώτα που χόρευαν στον αέρα.

Ο μικρός, μισοκοιμισμένος, άνοιξε τα μάτια του για μια στιγμή, τις είδε, και χαμογέλασε πριν ξαναβυθιστεί στον ύπνο.

Δεν είχε air condition εκείνο το σπίτι.

Δεν το χρειαζόταν.

Είχε το αεράκι που κατέβαινε από το βουνό, είχε τη μυρωδιά του γιασεμιού από τις γλάστρες, είχε τη σιωπή του χωριού που τη διέκοπτε μόνο κανένας σκύλος μακριά.

Η μάνα θυμήθηκε πως μικρή κοιμόταν ακριβώς έτσι, στο ίδιο σημείο, με τους δικούς της γονείς δίπλα.

Τώρα ήταν εκείνη η μάνα.

Ο κύκλος δεν έκλεινε, συνέχιζε και το φεγγάρι, από ψηλά, τα φώτιζε όλα.

Τα σεντόνια, τα σταφύλια, τα ήρεμα πρόσωπα.

Σαν να ήθελε να τους πει "κοιμηθείτε ήσυχα, εγώ σας φυλάω" κι αυτοί κοιμόντουσαν. Βαθιά, γαλήνια, όλοι μαζί, όπως παλιά. Όπως πρέπει να είναι το καλοκαίρι. Άννα Δανάλη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους