Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σαν σήμερα συμπληρώνονται ακριβώς 134 χρόνια από την ημέρα που ο Ραβασόλ(Φρανσουά Κλαούντιους Κένιγκσταϊν) οδηγήθηκε στην γκιλοτίνα.

Η εκτέλεσή του έλαβε χώρα στη γαλλική κοινότητα Μονμπριζόν (Montbrison). Παρά το γεγονός ότι βρισκόταν αντιμέτωπος με τον θάνατο, ο Ραβασόλ διατήρησε την προκλητική και Αναρχική του στάση...Η πορεία του Ραβασόλ προς την γκιλοτίνα είναι ένα από τα πιο δραματικά κεφάλαια της ιστορίας του 19ου αιώνα.

Δεν ήταν απλώς το αποτέλεσμα μιας σύλληψης, αλλά μιας αλληλουχίας δικαστικών μαχών, πολιτικής έντασης και μιας ακλόνητης στάσης από την πλευρά του, που ανάγκασε το γαλλικό κράτος να τον εξοντώσει με συνοπτικές διαδικασίες.

Μετά τις βομβιστικές επιθέσεις στα σπίτια των δικαστικών, ο Ραβασόλ ήταν ο πιο καταζητούμενος άνθρωπος στη Γαλλία.

Στις 30 Μαρτίου του 1892, μπήκε να φάει στο εστιατόριο Café Véry στο Παρίσι.Εκεί, ένας νεαρός σερβιτόρος, ο Ζιλ Λερό, παρατήρησε τα σημάδια στα χέρια του (εγκαύματα από τη χημική κατασκευή των βομβών) και τον συσχέτισε με τις περιγραφές των εφημερίδων.

Ο ρούφακας σερβιτόρος ειδοποίησε κρυφά την αστυνομία.

Χρειάστηκαν αρκετοί μπάτσοι για να ακινητοποιήσουν τον Ραβασόλ, ο οποίος πάλεψε σκληρά κατά τη σύλληψή του. (Την παραμονή της δίκης του, οι αναρχικοί σύντροφοί του ανατίναξαν το εστιατόριο Véry ως εκδίκηση, σκοτώνοντας τον ιδιοκτήτη.) Το Πρωινό της 11ης Ιουλίου του 1892, ο Ραβασόλ αρνήθηκε να καταθέσει αίτηση χάριτος στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, θεωρώντας υποτιμητικό να ζητήσει έλεος από το κράτος που μισούσε κι έτσι ο δήμιος Λουί Ντεμπλέρ μπήκε στο κελί του.

Όπως πρόσταζε το πρωτόκολλο, του έκοψαν τον γιακά του πουκαμίσου και του έδεσαν τα χέρια πίσω από την πλάτη.

Του προσέφεραν ένα ποτήρι ρούμι και τη βοήθεια ενός ιερέα αλλά ο Ραβασόλ τα αρνήθηκε με περιφρόνηση.

Καθώς περπατούσε προς την πλατεία όπου είχε στηθεί η γκιλοτίνα, κοίταξε τον ουρανό και άρχισε να τραγουδά δυνατά και με σταθερή φωνή το «L'Anticléricale» (ένα προκλητικό τραγούδι κατά της εκκλησίας και του κράτους). Οι δήμιοι τον έσπρωξαν γρήγορα πάνω στη σανίδα της γκιλοτίνας για να του κλείσουν το στόμα και καθώς το κεφάλι του τοποθετήθηκε κάτω από τη λεπίδα, πρόλαβε να φωνάξει: «Vive l'...» (ANARCHIE!), αλλά η βαριά λεπίδα έπεσε ακαριαία, κόβοντάς του τη φράση και τη ζωή.Ο θάνατός του τον μετέτρεψε αμέσως σε λαϊκό θρύλο.

Οι εφημερίδες της εποχής, ακόμα και οι εχθρικές, αναγκάστηκαν να γράψουν για το απίστευτο και τρομακτικό θάρρος με το οποίο αντίκρισε τον θάνατο.

Η ημερομηνία αυτή θεωρείται ορόσημο για το αναρχικό κίνημα του τέλους του 19ου αιώνα, καθώς η εκτέλεσή του δεν έκαμψε το ηθικό των συντρόφων του, αλλά αντίθετα πυροδότησε ένα μεγάλο κύμα αντιποίνων και νέων επιθέσεων στη Γαλλία.

Un sourire à la Ravachol! (ένα χαμόγελο αλά Ραβασόλ). * Στη γαλλική γλώσσα και ιστορία, η φράση αυτή περιγράφει το ειρωνικό, προκλητικό και απόκοσμο χαμόγελο κάποιου που δεν λυγίζει, ακόμα και όταν έρχεται αντιμέτωπος με τον θάνατο ή την απόλυτη καταστροφή.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους