Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ανακαλύψαμε τους λαγοκέφαλους… αλλά χάσαμε πολλά περισσότερα Το ψαροντούφεκο είναι μια από τις μεγάλες αγάπες της ζωής μου.

Η σχέση μου με τη θάλασσα ξεκίνησε από τα μαθητικά μου χρόνια, όταν πήγαινα στο Γυμνάσιο.

Μαζί με τον Λάμπρο και τον Γιάννη Κουκάκη περνούσαμε αμέτρητες ώρες ψαρεύοντας.

Ήταν μια άλλη εποχή.

Τα ψάρια ήταν άφθονα και σχεδόν κάθε εξόρμηση είχε αποτέλεσμα. Ο Γιάννης είχε μια βάρκα, τον θρυλικό «Παπανικολή», και αγαπημένος μας προορισμός ήταν τα Τρινήσια.

Ακόμη θυμάμαι τη φωνή του. «Σβήσε τη μηχανή... βάλε τα κουπιά... τράβα σιγά... κράτει.

Πάω να βγάλω μια σφυρίδα». Και ύστερα από λίγα λεπτά ανέβαινε στην επιφάνεια κρατώντας μια μεγάλη σφυρίδα. Ο Λάμπρος κι εγώ μέναμε άφωνοι.

Έμοιαζε να γνωρίζει κάθε πέτρα και κάθε σπηλιά του βυθού, σαν να ήταν το ίδιο του το σπίτι.

Κάποιες φορές δέναμε στην ταβέρνα του Πρόκου.

Δίναμε λίγα από τα ψάρια που είχαμε πιάσει και εκείνος μας έβαζε να φάμε μια μπριζόλα.

Ήταν απλές στιγμές, γεμάτες χαρά, που σήμερα μοιάζουν ανεκτίμητες.

Πέρασαν σχεδόν πενήντα χρόνια.

Η αγάπη μου για το ψαροντούφεκο δεν έσβησε ποτέ.

Κάθε καλοκαίρι, με τη δική μου πλέον βάρκα, συνεχίζω να βγαίνω στη θάλασσα.

Δεν με ενδιαφέρει μόνο το ψάρεμα.

Μου αρέσει να βλέπω τον βυθό, να παρατηρώ τη ζωή του.

Ακόμη κι αν δεν πιάσω ούτε ένα ψάρι, η ώρα περνά υπέροχα.

Η θάλασσα όμως δεν είναι πια η ίδια.

Τα ποδαράτα, ζαΐοι και οι πίνες σχεδόν εξαφανίστηκαν.

Οι αχινοί έχουν χαθεί κυριολεκτικά από πολλές περιοχές.

Τα χταπόδια σπανίζουν.

Την ίδια στιγμή εμφανίστηκαν νέα είδη ψαριών.

Ένα νέο είδος μπαρμπουνιού, που κινείται ασταμάτητα και δύσκολα το πλησιάζεις.

Ήρθαν τα λεοντόψαρα και, πριν από λίγα χρόνια, οι λαγοκέφαλοι.

Οι λαγοκέφαλοι πράγματι δημιουργούν προβλήματα.

Καταστρέφουν δίχτυα και παραγάδια, δεν τρώγονται επειδή είναι τοξικοί και σίγουρα δεν κερδίζουν βραβείο... ομορφιάς.

Ωστόσο, θεωρώ ότι πολλές φορές παρουσιάζονται με υπερβολικό τρόπο.

Δεν είναι το «τέρας της θάλασσας» που συχνά περιγράφεται.

Χρειάζεται, βέβαια, προσοχή και δεν πρέπει να καταναλώνονται, όμως η μεγαλύτερη ανησυχία μου δεν είναι η εμφάνιση ενός ακόμη ξενικού είδους.

Η πραγματική ανησυχία είναι ότι η Μεσόγειος αλλάζει.

Η κλιματική αλλαγή, η αύξηση της θερμοκρασίας των νερών, η υπεραλίευση και οι ανθρώπινες παρεμβάσεις μεταμορφώνουν σιγά-σιγά έναν κόσμο που γνώρισα ως παιδί και σήμερα δυσκολεύομαι να αναγνωρίσω.

Οι καλοκαιρινές διακοπές πλησιάζουν και ήδη ετοιμάζω τη βάρκα μου.

Ανυπομονώ να βρεθώ ξανά στη θάλασσα.

Όχι μόνο για να ψαρέψω, αλλά για να ξανασυναντήσω εκείνες τις αναμνήσεις που δεν χάνονται ποτέ.

Γιατί τελικά, το ψαροντούφεκο δεν είναι μόνο το ψάρι που θα βγάλεις.

Είναι η παρέα, οι ιστορίες, η σιωπή του βυθού και η βαθιά αγάπη για μια θάλασσα που οφείλουμε να προστατεύσουμε, ώστε να τη γνωρίσουν και οι επόμενες γενιές.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους