Αστυνομικοί κάνουν σκοποβολή πάνω σε έναν άνθρωπο (επιπλέον, με αυτισμό), επειδή τον περνάνε για Ρομά Αστυνομικοί καταδικάζονται για βιασμό μέσα σε αστυνομικό τμήμα Σκάνε γκαζάκια και σκοτώνονται...

Πλήρες Κείμενο:

Αστυνομικοί κάνουν σκοποβολή πάνω σε έναν άνθρωπο (επιπλέον, με αυτισμό), επειδή τον περνάνε για Ρομά Αστυνομικοί καταδικάζονται για βιασμό μέσα σε αστυνομικό τμήμα Σκάνε γκαζάκια και σκοτώνονται άνθρωποι, αντί να προληφθεί το έγκλημα, κι αυτό μάλιστα σε μια κοινωνία επιτήρησης και παρακολούθησης Κι αυτά μόνο τις τελευταίες μέρες.

Τι πιο κατάλληλο να κάνει ένας καλλιτέχνης από το να αποθεώσει τον υπουργό ΠροΠο; Τον ίδιο που διατυμπανιζε ότι έχει πιάσει τους ενόχους της Μαρφιν (πριν αθωωθούν οι ανθρωποι επειδή τα στοιχεία ήταν αστεία), τον ίδιο που έλεγε πως την Καρολάιν την σκότωσαν αλλοδαποί (λίγο πριν αποκαλυφθεί πως την είχε σκοτώσει ο Έλληνας σύζυγός της), τον ίδιο που είχε συναινέσει στην διαπόμπευση των οροθετικών γυναικών, τον ίδιο που μας έλεγε ότι είναι πρώτη προτεραιότητα το να βρει τους δολοφόνους του Καραϊβάζ που ακόμη δεν έχουν ιδέα ποιοι είναι (και προεκλογικά ΠΑΛΙ είχε ανακοινώσει πως τους είχε βρει, αλλά ΠΑΛΙ αθωώθηκαν) Δεν είναι τόσο η απογοήτευση το θέμα, σιγά τον Κάρολο Κουν, εδώ που τα λέμε.

Είναι ο φόβος από την αναισθησία κάποιων ανθρώπων μπροστά στην ευθύνη τους.

Γιατί όταν είσαι δημόσιο πρόσωπο, μιλάς στην κοινωνία.

Και την εκπαιδεύεις.

Και οι άνθρωποι που ακούνε αυτές τις ουρανομήκεις ανοησίες, δύο πράγματα σκέφτονται: Ή "Κοίτα τι καλά που τα κάνει ο υπουργός μας όλα αυτά, έτσι πρέπει να κάνει η Αστυνομία" ή "Κοίτα πως ξεπουλιούνται όλοι, δεν υπάρχει λόγος να παλεύεις για τίποτα". Αμφότερα, πάντως, βάζουν τα πλακάκια στο διάδρομο για να περπατήσει ο φασισμός. Ε, να σπάσουμε τα πλακάκια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους