Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν το ποδόσφαιρο ξεχνά γιατί υπάρχει… Κάθε παιδί που περνά για πρώτη φορά την πόρτα μιας ακαδημίας δεν κουβαλά όνειρα για συμβόλαια ή δημοσιότητα.

Κουβαλά ένα χαμόγελο.

Την αγάπη για την μπάλα.

Την ανάγκη να ανήκει σε μια ομάδα.

Την ελπίδα ότι,αν δουλέψει,θα ανταμειφθεί.

Και κάπου εκεί αρχίζει η πρώτη δοκιμασία,όχι του παιδιού,αλλά των ενηλίκων.

Γιατί το μέλλον ενός νεαρού αθλητή δεν εξαρτάται μόνο από το ταλέντο του,εξαρτάται από το αν θα βρεθεί σε ένα περιβάλλον που υπηρετεί την ανάπτυξη ή τα συμφέροντα.

Υπάρχουν ακαδημίες που δουλεύουν με ήθος, συνέπεια και πραγματικό όραμα,υπάρχουν προπονητές που αφιερώνουν χρόνο,γνώσεις και ψυχή για να εξελίξουν κάθε παιδί,χάρη σε αυτούς, το ποδόσφαιρο εξακολουθεί να γεννά ελπίδα.

Υπάρχει όμως και μια άλλη πραγματικότητα,την οποία πολλοί γνωρίζουν αλλά λίγοι τολμούν να συζητήσουν.

Σε αρκετές περιπτώσεις,οι προπονητές μετατρέπονται άθελά τους στο "πρόσωπο" μιας ακαδημίας,η φήμη,η προσωπικότητα και η γνώση τους προσελκύουν παιδιά και οικογένειες,οι γονείς εμπιστεύονται τον προπονητή,πιστεύουν ότι το παιδί τους θα αναπτυχθεί δίπλα του.

Όμως πολλές φορές ο ίδιος ο προπονητής δεν έχει την ελευθερία να εφαρμόσει όσα γνωρίζει.

Οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται πάντα μέσα στο γήπεδο.

Επηρεάζονται από οικονομικά δεδομένα,δημόσιες σχέσεις,προσωπικές ισορροπίες ή την ανάγκη να μη δυσαρεστηθεί κάποιος σημαντικός γονέας.

Έτσι,ο προπονητής βρίσκεται ανάμεσα σε δύο κόσμους.

Από τη μία,η επιστήμη της προπονητικής και η συνείδησή του.

Από την άλλη,οι απαιτήσεις μιας διοίκησης που συχνά αντιμετωπίζει την ακαδημία περισσότερο ως επιχείρηση παρά ως χώρο εκπαίδευσης.

Και όταν αυτό συμβαίνει,το πρώτο θύμα είναι η αξιοκρατία.

Το δεύτερο είναι η εμπιστοσύνη.

Το τρίτο είναι το ίδιο το παιδί.

Γιατί τα παιδιά καταλαβαίνουν περισσότερα απ' όσα πιστεύουμε.

Καταλαβαίνουν πότε κάποιος παίζει επειδή το κέρδισε.

Και καταλαβαίνουν πότε κάποιος παίζει για άλλους λόγους.

Η μεγαλύτερη ζημιά δεν είναι ότι κάποιο παιδί θα χάσει μια συμμετοχή.

Η μεγαλύτερη ζημιά είναι όταν αρχίσει να πιστεύει ότι η προσπάθεια δεν αρκεί.

Ότι το ταλέντο δεν αρκεί.

Ότι η δουλειά δεν αρκεί.

Και όταν ένα παιδί χάσει την πίστη του στην αξία της προσπάθειας,τότε έχουμε αποτύχει όλοι.

Δεν είναι μόνο θέμα ποδοσφαίρου.

Είναι θέμα παιδείας.

Ο αθλητισμός ήταν πάντα ένα σχολείο ζωής.

Εκεί έπρεπε να μαθαίνουμε ότι η πειθαρχία ανταμείβεται,ότι η συνέπεια έχει αξία και ότι ο χαρακτήρας μετράει περισσότερο από τις γνωριμίες.

Αν όμως μέσα στον αθλητισμό διδάσκουμε το αντίθετο,τότε τι ακριβώς εκπαιδεύουμε; Δεν χρειάζονται περισσότερα συνθήματα.

Δεν χρειάζονται περισσότερες φωτογραφίες στα κοινωνικά δίκτυα.

Χρειάζονται άνθρωποι που θα έχουν το θάρρος να πουν «όχι», ακόμη κι όταν αυτό κοστίζει.

Χρειάζονται διοικήσεις που θα επενδύουν στους προπονητές και όχι απλώς θα χρησιμοποιούν το όνομά τους για να γεμίζουν τα τμήματα.

Χρειάζονται γονείς που θα απαιτούν αξιοκρατία και όχι προνόμια για το δικό τους παιδί.

Και χρειάζονται προπονητές που,παρά τις δυσκολίες,δεν θα ξεχάσουν ποτέ γιατί διάλεξαν αυτό το επάγγελμα.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, το ποδόσφαιρο δεν θα κριθεί από το πόσα παιδιά γράφτηκαν σε μια ακαδημία.

Θα κριθεί από το πόσα παιδιά έφυγαν από αυτήν καλύτεροι άνθρωποι απ' ό,τι μπήκαν.

Και αυτή είναι μια ευθύνη που δεν χωράει εκπτώσεις. #Ακαδημια_Προπονητές_Αθλητές_Γονείς Coach Ernald Ιωάννης Χόντιας The Motivation Hub

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους