Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Υπέρ αναπαύσεως των ψυχών του Χαράλαμπου Χριστοφή και του Αναστάση Χριστοφή, αγωνιστών υπέρ της Δημοκρατίας, υπούλως και αδίκως δολοφονηθέντων υπό την ΕΟΚΑ Β’ κατά το προδοτικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974». Ακούστηκε δυνατά σήμερα στο Φικάρδου.

Ακούστηκε δυνατά κατά τον επιμνημόσυνο λόγο του Ευρωβουλευτή Κώστα Μαυρίδη.

Ακούστηκε δυνατά, καθάρια και επανειλημμένα και από τον Ιερέα του Ναού.

Έτσι όπως πρέπει να ακούγεται.

Ξανά και ξανά.

Ο φόνος των τεσσάρων του Αγίου Τύχωνα αποτελεί ένα από τα πιο αποτρόπαια εγκλήματα της σύγχρονης Κυπριακής ιστορίας.

Τα αδέρφια Χαράλαμπος και Αναστάσης Χριστοφή, ετών 24 και 22 αντίστοιχα, ο φίλος τους Παντελάκης Χαραλάμπους και ο αστυνομικός του Εφεδρικού Σώματος Χριστάκης Κόμπος τον οποίο οι τρεις φίλοι προθυμοποιήθηκαν τη μέρα τους πραξικοπήματος να βοηθήσουν, δολοφονήθηκαν από εοκαβητατζήδες στις 16 Ιουλίου το 1974.

Λίγες μέρες μετά, τα άψυχα σώματα τους εντοπίστηκαν σε σκουπιδότοπο του Αγίου Τύχωνα.

Η μνήμη δεν είναι παρελθοντολογία.

Είναι καθήκον.

Στις 15 Ιουλίου, η Δημοκρατία προδόθηκε.

Η προδοσία όμως έμεινε χωρίς προδότες.

Η μνήμη δεν συντηρεί το μίσος.

Συντηρεί την αλήθεια.

Μια αλήθεια που πρέπει να λέμε ξανά και ξανά, όταν μάλιστα κάποιοι προσπαθούν να εξισώσουν τους θύτες με τα θύματα. Θυμόμαστε.

Όχι για να μείνουμε στο χθες.

Αλλά για να έχουμε αύριο. Υ.Γ. Η συγχώρεση είναι δουλειά του Ύψιστου.

Η δουλειά της συντεταγμένης πολιτείας θα έπρεπε να είναι η διερεύνηση. Η απονομή δικαιοσύνης. Η τιμωρία των ενόχων. Μια τιμωρία που δεν αποδόθηκε ποτέ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους