Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🗝️ Για τη χώρα που σκοτώνει τα παιδιά της .. που αν δει κάτι διαφορετικό το πυροβολεί για να το εξαφανίσει… κι αν δει κάτι που της αρέσει και δεν είναι δικό της το (παρά)βιάζει .. και για μας τους πολίτες της χώρας αυτής που σιωπούμε.

Για μια ακόμα μάνα που θρηνεί το παιδί της σκοτωμένο από μια σφαίρα αστυνομικού. Νικηφόρος Βρεττάκος «Δυο μητέρες νομίζουν πως είναι μόνες στον κόσμο» Ο γιος της σκοτώθηκε πριν έξι μήνες.

Τώρα κάθε πρωί που ανοίγει την πόρτα της, είναι ένα πένθος.

Νομίζεις πως βλέπεις, έξω από χρόνο και χώρο: το πένθος.

Το βράδυ, το ίδιο: Σπρώχνει την πόρτα σα να σωριάζεται.

Μπαίνει τρεκλίζοντας, ανάβει το φως.

Η μαύρη της μπόλια είναι λυμένη.

Οι άκρες της κρέμονται ως κάτου στο πάτωμα.

Στον τοίχο, αντικρύ της η εικόνα ταράζεται. Η Παναγία τη βλέπει, τρέμουν τα χέρια της, θα της φύγει θαρρείς θα της πέσει το βρέφος της.

Τα χείλη τηςσφίγγονται, η κόκκινη μαντίλα της παίζει.

Θέλει να την βοηθήσει, αλλά — το σπίτι είναι έρημο. Δεν έχει σε ποιον ν' αφήσει σ' αυτόν τον κόσμο για μια στιγμή το παιδί της.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους