Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν μας έφτανε το σοκ της είδησης του θανάτου του 20χρονου, έχουμε να διαχειριστούμε και την κάθε ξύλινη συσκευή καπνίσματος που γράφει ο κάθε ποκοπίκος… Και η φράση που αναφέρεται στο μιμίδιο είναι μάλλον ο βασιλιάς… Φυσικά, δεν ανακαλύπτουμε την Αμερική όταν λέμε ότι αυτή η φράση λέει περισσότερα για την κοινωνία μας απ’ ό,τι για τον αυτισμό.

Γιατί πολλοί φαίνεται να θεωρούν ότι ένας αυτιστικός άνθρωπος, ή οποιοσδήποτε ανάπηρος άνθρωπος, de facto δεν μπορεί να οδηγεί.

Δεν μπορεί να κυκλοφορεί μόνος του.

Ή να δουλεύει.

Ή να κάνει και βλακείες.

Υπάρχουν αυτιστικά άτομα που οδηγούν και αυτιστικά άτομα που δεν οδηγούν.

Υπάρχουν αυτιστικά άτομα που ζουν μόνα τους και άλλα που χρειάζονται καθημερινή υποστήριξη από άλλον άνθρωπο.

Όπως υπάρχουν μη αυτιστικά άτομα που δεν οδηγούν ποτέ, που δεν τα καταφέρνουν στην οδήγηση ή που επιλέγουν να μην αποκτήσουν δίπλωμα.

Είναι βαθιά προβληματικό (και τρομακτικό) πόσο εύκολα η λέξη «αυτιστικός» χρησιμοποιείται σαν εξήγηση για τα πάντα.

Σαν να αρκεί από μόνη της για να αμφισβητήσει την ικανότητα, την αξιοπιστία ή ακόμα και το δικαίωμα ενός ανθρώπου να βρίσκεται στον δημόσιο χώρο.

Κάπως έτσι λειτουργεί το στίγμα.

Και το ίδιο συμβαίνει και με τη λέξη «ανάπηρος». Γι’ αυτό πολλές φορές επιμένουμε να αυτοπροσδιοριζόμαστε ως ανάπηρα ή αυτιστικά άτομα.

Όχι επειδή οι λέξεις αυτές δεν κουβαλούν βάρος.

Το αντίθετο.

Τις κουβαλάει η κοινωνία με τόσο αρνητικό φορτίο, ώστε πολλοί αποφεύγουν ακόμα και να τις πουν.

Ο αυτοπροσδιορισμός, λοιπόν, δεν είναι μια γλωσσική λεπτομέρεια.

Είναι μια πολιτική πράξη.

Είναι ένας τρόπος να πούμε ότι το πρόβλημα δεν είναι η λέξη, ούτε η βλάβη, ούτε ο αυτισμός.

Το πρόβλημα είναι όσα έχουμε μάθει να σημαίνουν αυτές οι λέξεις.

Και ότι αυτό, με τη σειρά του, μας επιβάλλει κι άλλα εμπόδια. Που μπορεί να μας κοστίσουν και τη ζωή… Cool Crips

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους