Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πάμπλο Νερούδα (12 Ιούλη 1904 – 23 Σεπτέμβρη 1973) Στις 12 Ιουλίου του 1904 στο Παράλ της Χιλής, γεννιέται ο Ρικάρδο Νεφταλί Ρέγιες Μπασοάλτο, γνωστός σε εμάς ως Πάμπλο Νερούδα.

Συγγραφέας και ποιητής, εμφανώς επηρεασμένος από το κύμα του Σουρεαλισμού σε πολλά από τα έργα του, μας μιλά για τον έρωτα, την επανάσταση και τη ζωή.

Το 1953 βραβεύεται με Βραβείο Ειρήνης Λένιν, και το 1971 με Νόμπελ Λογοτεχνίας, το οποίο παραλαμβάνει βαριά πλέον άρρωστος.

Η φιλία του με τον Λόρκα, τον Αραγκόν και τον Φιντέλ, τον εντάσσει από μικρή ηλικία στο κομμουνιστικό κίνημα.

Στα πλαίσια της διπλωματικής καριέρας -που εκτός των άλλων ακολούθησε- υπηρέτησε το διάστημα 1934-1937 στην Πρεσβεία της Χιλής στην Ισπανία, παίρνοντας μέρος στον αντιφασιστικό αγώνα του Ισπανικού λαού κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου.

Από το 1945 είναι μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Χιλής, και από το 1958 μέλος της Κεντρικής Επιτροπής.

Το 1949 ταξιδεύει στην Σοβιετική Ένωση όπου γνωρίζει τον Ναζίμ Χικμέτ και γράφει: «Αγάπησα από την πρώτη ματιά τη Σοβιετική γη και κατάλαβα ότι απ’ αυτήν όχι μόνο προέκυπτε ένα ηθικό μάθημα για όλες τις γωνιές της ανθρώπινης ύπαρξης αλλά θα προέκυπτε και το μεγαλύτερο πέταγμα» Ο φασίστας Βιδέλα απαγορεύει τον Κομμουνισμό στη Χιλή και εκδίδεται ένταλμα σύλληψης σε βάρος του.

Μέχρι το 1990 τα έργα του παραμένουν απαγορευμένα.

Λίγες μέρες πριν το θάνατο του, και ενώ βρίσκεται σε πολύ κακή κατάσταση της υγείας του σε Κλινική του Σαντιάγκο, στρατιωτικοί και οπαδοί της Χούντας, πυρπολούν και καταστρέφουν το σπίτι και τα βιβλία του. – Ο Πάμπλο πέθανε τελικά στις 23 Σεπτεμβρίου του ’73, λίγο μετά τη δολοφονία του Αλιέντε από τον Πινοσέτ. Ο Πινοσέτ απαγόρευσε να γίνει δημόσιο γεγονός η κηδεία του, όμως ο λαός αψήφησε την απαγόρευση μετατρέποντας την κηδεία του στην πρώτη δημόσια διαμαρτυρία ενάντια στη Χιλιανή δικτατορία. «’Ητανε της τύχης μου να υποφέρω όσα υπόφερα και της τύχης μου να αγωνιστώ όπως αγωνίστηκα, να αγαπήσω και να τραγουδήσω όπως τραγούδησα.

Γνώρισα σε διάφορα σημεία της Γης το θρίαμβο και την ήττα, έχω ζωντανή στη μνήμη μου τη γεύση του ψωμιού, αλλά και τη γεύση του αίματος.

Τι περισσότερο μπορεί να θέλει ένας ποιητής; Η ζωή μου στάθηκε η ίδια η ποίησή μου και η ποίησή μου υπήρξε το στήριγμα όλων των αγώνων μου.

Αν και πολλά βραβεία μού δόθηκαν, κανένα δεν μπορεί να συγκριθεί με το τελευταίο βραβείο.

Να είμαι ο ποιητής του λαού μου.

Το μεγάλο, το μοναδικό μου βραβείο είναι αυτό κι όχι τα βιβλία μου που μεταφράστηκαν σ’ όλες τις γλώσσες του κόσμου, ούτε τα βιβλία που γράφτηκαν για να αναλύσουν τα λόγια μου»’. « Η γη μοιράζεται με το ντουφέκι.

Μην περιμένεις, χωριάτη λασπωμένε το φως το αληθινό απ’ τον ίδρωτά σου, μπροστά σου ο ουρανός να γονατίσει. Επιστολή του Γιάννη Ρίτσου στον Πάμπλο: «..Δεν ξέρουν πως για μας, σίδερα δεν υπάρχουν..»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους