Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν χρειάστηκε ποτέ να σου πουν πόσο σε αγαπούν.

Το απέδειξαν.

Με ώρες δουλειάς που δεν είδες.

Με άγχη που δεν έμαθες ποτέ.

Με θυσίες που φρόντισαν να μη φτάσουν μέχρι το παιδικό σου δωμάτιο.

Ο πατέρας μου είναι ένας από αυτούς.

Πριν ακόμα γεννηθώ, η ζωή τον δοκίμασε σκληρά.

Κι όμως, δεν σταμάτησε.

Έκανε δύο και τρεις δουλειές για να μη μας λείψει τίποτα.

Και όταν γύριζε σπίτι, έφερνε μαζί του ένα χαμόγελο.

Όχι γιατί όλα ήταν εύκολα.

Αλλά γιατί δεν ήθελε οι δυσκολίες της ζωής να γίνουν βάρος για τα παιδιά του.

Μικρός δεν μπορούσα να καταλάβω τι πραγματικά κουβαλούσε.

Σήμερα μπορώ.

Και κάθε φορά που οι δικές μου δυσκολίες μοιάζουν μεγάλες, σκέφτομαι το δικό του παράδειγμα.

Όχι γιατί δεν λύγισε ποτέ.

Αλλά γιατί, ακόμη κι όταν λύγιζε, επέλεγε να συνεχίζει.

Αν σήμερα έχω μάθει να στέκομαι όρθιος, ένα μεγάλο κομμάτι αυτής της στάσης το οφείλω σε εκείνον.

Κάνω αυτή την ανάρτηση γιατί πιστεύω πως η αγάπη δεν πρέπει να λέγεται μόνο στις κηδείες, στα μνημόσυνα ή μέσα από αναρτήσεις γεμάτες "μακάρι να είχα προλάβει". Οι άνθρωποι που αγαπάμε αξίζουν να ακούσουν τα λόγια μας όσο μπορούν ακόμη να μας χαμογελάσουν.

Πολύχρονος πατέρα! Σ' ευχαριστώ για όλα όσα είδα και ακόμη περισσότερο για όλα όσα δεν άφησες ποτέ να δω.. GK♠️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους