Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Διέλυσαν τους κρατικούς ελέγχους στα αεροδρόμια και παίζουν με την ασφάλεια των πτήσεων Όταν μια αεροπορική εταιρεία στηρίζει ολόκληρη τη λειτουργία της στη διαρκή συμπίεση των δαπανών, όταν ένα αεροδρόμιο βρίσκεται στα χέρια ιδιώτη που επιδιώκει τη μέγιστη δυνατή κερδοφορία και όταν το κράτος έχει αποχωρήσει από τον ουσιαστικό έλεγχο όσων δραστηριοποιούνται στους αερολιμένες, τότε δεν έχουμε μπροστά μας μια απλή αγορά.

Έχουμε μια συνταγή υψηλού κινδύνου.

Το σοβαρό περιστατικό που καταγράφηκε χθες στη Θεσσαλονίκη, με τη θραύση παραθύρου αεροσκάφους εν πτήσει, επαναφέρει με ένταση το ζήτημα.

Η αναμονή μιας επίσημης ανακοίνωσης για τα ακριβή αίτια μάλλον θα αποδειχθεί μάταιη, καθώς οι «αρμόδιοι» της «αρμόδιας», δήθεν ανεξάρτητης Αρχής Πολιτικής Αεροπορίας βρίσκονται στην Αθήνα και όχι στα αεροδρόμια, ενώ τα στελέχη της εργάζονται πενθήμερο και εντός εργάσιμων ωρών.

Πολλοί από αυτούς, άλλωστε, είναι άσχετοι με το αντικείμενο, φυτευτοί και μετακλητοί.

Το έχω ξαναγράψει. Στην ΑΠΑ απέσπασαν μέχρι και ειδικό εκμαγείων από κάποιο μουσείο.

Μέχρι, λοιπόν, να αντιληφθούν τι έχει συμβεί και να εκδοθούν τα απαραίτητα εντάλματα για μετακινήσεις εκτός έδρας, οδοιπορικά, ξενοδοχεία και τα σχετικά, καλά κρασιά.

Ούτε υπάρχει λόγος να περιμένουμε κάτι ουσιαστικό από την ανακοίνωση της συγκεκριμένης low cost εταιρείας, η οποία πιθανότατα θα υποστηρίξει ότι δεν συνέβη κάτι ιδιαίτερα σοβαρό.

Ποιος ακριβώς θα την ελέγξει; Φυσικά, όλα πρέπει να διερευνηθούν από τις αρμόδιες αρχές, «χα χα χα», χωρίς προκαταλήψεις και χωρίς πρόωρα συμπεράσματα.

Υπάρχει, ωστόσο, ένα ερώτημα που απαιτεί άμεση απάντηση.

Ποιος ελέγχει εκείνους που υποτίθεται ότι αυτοελέγχονται; Οι υποστηρικτές της πλήρους ιδιωτικοποίησης θα επαναλάβουν ότι η ασφάλεια των πτήσεων ρυθμίζεται από αυστηρούς ευρωπαϊκούς και διεθνείς κανονισμούς.

Μπλα μπλα μπλα.

Οι κανονισμοί υπάρχουν.

Η εφαρμογή τους απαιτεί ανθρώπους και μηχανισμούς.

Απαιτεί ελέγχους, επιθεωρήσεις, επιτόπια κρατική παρουσία και αρχές που διαθέτουν γνώση, βούληση και πραγματική αρμοδιότητα να παρεμβαίνουν κάθε φορά που εντοπίζονται παραλείψεις.

Χωρίς όλα αυτά, οι κανόνες παραμένουν χαρτιά κλεισμένα σε κάποιο συρτάρι. Στην Ελλάδα, από το 2021, με νομοθετική επιλογή της τότε πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Μεταφορών, μαντέψτε ποιος ήταν υπουργός, ο εθνικός μας σταθμάρχης ή αλλιώς ο νέος Εθνάρχης, καταργήθηκε με νόμο η παρουσία των ελεγκτικών οργάνων της ΥΠΑ.

Μαζί της καταργήθηκε και η δυνατότητα πραγματοποίησης κρατικών ελέγχων σε κυριολεκτικά χιλιάδες δραστηριότητες που εκτελούνται όλο το εικοσιτετράωρο στα περίπου 45 αεροδρόμια της χώρας, καθώς και στα δεκάδες πεδία προσγείωσης, ελικοδρόμια και άλλες εγκαταστάσεις.

Η ευθύνη μεταφέρθηκε στους ίδιους τους φορείς που ελέγχονται.

Έτσι διαμορφώθηκε ένα μοντέλο στο οποίο η αγορά αναλαμβάνει να επιβλέπει την αγορά.

Η ιστορική εμπειρία έχει δείξει αμέτρητες φορές τι συμβαίνει όταν ο ελεγχόμενος αποκτά και τον ρόλο του ελεγκτή του εαυτού του.

Το δημόσιο συμφέρον περνά σε δεύτερη μοίρα.

Το ζήτημα υπερβαίνει τη λειτουργία μιας low cost εταιρείας.

Αφορά μια συνολική φιλοσοφία που αντιμετωπίζει κάθε δαπάνη ως περιττό βάρος.

Η συντήρηση ενός αεροσκάφους κοστίζει.

Οι έλεγχοι κοστίζουν.

Το προσωπικό κοστίζει.

Η συνεχής εκπαίδευση κοστίζει.

Όταν ως μοναδικό κριτήριο επιβάλλεται η περιστολή των δαπανών και η μείωση του χρόνου ανάμεσα στις πτήσεις, η πίεση διαχέεται αναπόφευκτα σε κάθε κρίκο της αλυσίδας.

Αυτό δεν οδηγεί στο συμπέρασμα ότι κάθε εταιρεία που διαθέτει φθηνά εισιτήρια παραβιάζει τους κανόνες ασφαλείας.

Επιβάλλει, όμως, ακόμη αυστηρότερη κρατική εποπτεία στους τομείς όπου οι οικονομικές πιέσεις είναι εντονότερες.

Στην ελληνική περίπτωση, που είναι μάλλον μοναδική παγκοσμίως, το ίδιο το κράτος αυτοκαταργήθηκε στον τομέα των ελέγχων των αερομεταφορών, με νόμο του κράτους.

Οι ιδιώτες που διαχειρίζονται αεροδρόμια δεν έχουν αποστολή ανεξάρτητης αρχής αεροπορικής ασφάλειας.

Αποτελούν επιχειρήσεις.

Επιδιώκουν κέρδη, μισθώματα, αποδοτικότητα, επενδύσεις και θετικό οικονομικό αποτέλεσμα, χωρίς να υπολογίζονται εδώ οι κρατικές επιδοτήσεις.

Αυτή είναι η φύση της λειτουργίας τους.

Το πρόβλημα αρχίζει από τη στιγμή που το κράτος θεωρεί ότι η ύπαρξη ενός ιδιώτη διαχειριστή μπορεί να υποκαταστήσει τον δημόσιο έλεγχο.

Αυτό δεν επαρκεί και δεν θα μπορούσε ποτέ να επαρκεί.

Ιδίως σε έναν τόσο ευαίσθητο χώρο όπως τα αεροδρόμια.

Η χώρα έχει ήδη πληρώσει βαρύ τίμημα από την αντίληψη ότι όλα λειτουργούν κανονικά έως ότου αποδειχθεί το αντίθετο.

Για τα Τέμπη ακούγαμε επί χρόνια ότι «οι κανόνες υπάρχουν», ότι «οι διαδικασίες τηρούνται» και ότι «το σύστημα λειτουργεί». Ο συγκεκριμένος υπουργός, τσακμάκι, δήλωνε μάλιστα με στόμφο ότι πρέπει να ντρέπονται όσοι έθεταν ζητήματα ασφάλειας στον σιδηρόδρομο.

Έπειτα ήρθαν τα Τέμπη.

Αποδείχθηκε με τον τραγικότερο τρόπο ότι οι διαδικασίες, όταν δεν συνοδεύονται από επιτόπιο κρατικό έλεγχο, τον γνωστό «μπαμπούλα», δεν προστατεύουν ανθρώπινες ζωές.

Κανείς δεν υποστηρίζει ότι το χθεσινό περιστατικό αποδεικνύει από μόνο του μια συστημική αποτυχία ή ότι συνδέεται με συγκεκριμένες παραλείψεις.

Αυτά υποτίθεται ότι θα προκύψουν από την έρευνα.

Χα χα χα. Το περιστατικό αποτελεί, πάντως, μια ισχυρή υπενθύμιση ότι η ασφάλεια δεν μπορεί να στηρίζεται στην καλή πίστη των αεροπορικών εταιρειών ή στις διαβεβαιώσεις των ιδιωτών που λειτουργούν τα αεροδρόμια.

Η ασφάλεια θεμελιώνεται σε αυστηρούς και διαρκείς κρατικούς ελέγχους.

Στη μπανανία μας, αυτοί δεν πραγματοποιούνται από το 2021. Η Ελλάδα δεν πρέπει να περιμένει ένα τραγικό αεροπορικό δυστύχημα για να θυμηθεί εκ νέου τη σημασία της κρατικής εποπτείας.

Δεν χρειάζονται άλλες τηλεοπτικές εικόνες με δάκρυα, επιτροπές, ειδικούς, εισαγγελάτους, λόγια του αέρα και υποσχέσεις ότι «ποτέ ξανά». Αυτές τις υποσχέσεις τις έχουμε ακούσει και στο παρελθόν.

Η ασφάλεια των πτήσεων δεν προσφέρεται για πειραματισμούς και δεν αποτελεί πεδίο όπου το κέρδος μπορεί να προηγείται της πρόληψης.

Όταν οι έλεγχοι καταργούνται, η εποπτεία συρρικνώνεται και κυριαρχεί η λογική του «κόστους πάνω απ’ όλα», η κοινωνία έχει κάθε λόγο να ανησυχεί, ακόμη και αν δεν έχει αντιληφθεί τι ακριβώς συμβαίνει στα αεροδρόμια τα τελευταία πέντε με έξι χρόνια.

Ποιος, άλλωστε, πρόκειται να την ενημερώσει; Η κυβέρνηση που λειτουργεί ως δεκανίκι ιδιωτών, κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών; Ο υπουργός που προαναφέρθηκε; Τα «πετσωμένα» μέσα ενημέρωσης; Χλωμό.

Τα μεγάλα δυστυχήματα, δυστυχώς, δεν προκύπτουν από το πουθενά.

Πριν από αυτά εμφανίζονται προειδοποιήσεις, μικρότερα περιστατικά και πλήθος από καμπανάκια, πολλά από τα οποία έχουν επισημανθεί και μέσα από το Antinews, ενώ κάποιοι επιλέγουν να τα αγνοούν.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν αυτή τη φορά η προειδοποίηση θα ληφθεί σοβαρά υπόψη ή αν θα περιμένουμε να υπάρξουν θύματα για να αρχίσει η αναζήτηση ευθυνών.

Τότε θα είναι πλέον αργά. Και κανείς δεν θα έχει τη δυνατότητα να ισχυριστεί ότι δεν υπήρχαν προειδοποιητικά σημάδια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους