Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ποιοι είμαστε χωρίς τις αναμνήσεις μας; Το σκεφτόμουν από χθες το βράδυ.

Όχι φιλοσοφικά.

Πιο ανθρώπινα.

Γιατί τελικά πολλά από όσα είμαστε δεν τα θυμάται μόνο το μυαλό.

Τα θυμάται κυρίως το σώμα.

Η μυρωδιά από φαγητό σε ένα σπίτι που κάποτε σήμαινε: “κάποιος είναι εδώ”. Ένα χέρι στον ώμο, την ώρα που δεν είχες λόγια και δεν χρειαζόταν να βρεις.

Ένα καλοκαιρινό απόγευμα που δεν έγινε τίποτα σπουδαίο, μόνο που κάποιος γέλασε και για λίγο όλα μαλάκωσαν.

Η φωνή ενός ανθρώπου που δεν είναι πια εδώ, αλλά κάποιες φορές την θυμάσαι όχι σαν ήχο, σαν αίσθηση.

Και εκείνη η στιγμή που κάποιος σε κράτησε λίγο παραπάνω χωρίς να ρωτήσει πολλά.

Χωρίς να ζητήσει εξηγήσεις.

Χωρίς να σου πει τι πρέπει να κάνεις.

Μόνο ήταν εκεί.

Και το σώμα σου, πριν προλάβει το μυαλό να οργανώσει την ιστορία, ένιωσε: “δεν είμαι μόνος εδώ”. Ίσως γι’ αυτό δεν είμαστε μόνο οι σκέψεις μας.

Ούτε μόνο όσα πετύχαμε.

Ούτε μόνο οι ιστορίες που λέμε για εμάς.

Είμαστε και όσα πέρασαν από το σώμα μας και άφησαν ίχνος.

Μια μυρωδιά.

Ένα βλέμμα.

Ένα άγγιγμα.

Μια απώλεια.

Μια αγκαλιά.

Μια στιγμή που δεν φώναξε, αλλά έμεινε.

Ποιοι είμαστε χωρίς τις αναμνήσεις μας; Δεν ξέρω.

Αλλά νομίζω πως χωρίς το σώμα δεν θα ξέραμε καν ότι τις ζήσαμε.

Κυριακή σήμερα.

Ίσως να είναι μια καλή μέρα να θυμηθείς κάτι μικρό που κάποτε σε κράτησε.

Όχι για να μείνεις στο παρελθόν.

Αλλά για να νιώσεις πως κάτι από αυτό ζει ακόμα μέσα σου. Στέφανος Περήφανος 🙆 «Να ζήσουμε στο σώμα μας με χαρά» #healthybodygr

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους