Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τι μπορεί να κάνατε για μία φωτογραφία με τον Ντομινίκ Γουίλκινς; Θα μπορούσατε να ήσασταν κάπως αθυρόστομοι απέναντι στον Ντίνο Ράτζα; Βρισκόμαστε στο μακρινό, πλέον, 1995.

Όλο το καλό ευρωπαϊκό μπάσκετ έχει μαζευτεί στην Αθήνα. Γιουγκοσλαβία, Κροατία, Λιθουανία, Ελλάδα, Ισπανία, Ρωσία, Ιταλία... Ή αν προτιμάτε, Τόνι Κούκοτς, Ντίνο Ράτζα, Πρέντραγκ Ντανίλοβιτς, Βλάντε Ντίβατς, Σαρούνας Μαρτσουλιόνις, Άρβιντας Σαμπόνις, Παναγιώτης Γιαννάκης, Φάνης Χριστοδούλου, Αντουάν Ριγκοντό, Σεργκέι Μπαζάρεβιτς και πάει λέγοντας.

Νομίζουμε ότι καταλάβατε... Το στασίδι έξω από το ξενοδοχείο “Κάραβελ”, όπου είχαν καταλύσει οι ομάδες ήταν καθημερινή ασχολία.

Εκείνη την εποχή δεν υπήρχε ούτε μπάσκετ με τους φίλους, ούτε καλοκαιρινές διακοπές. Μόνο Ευρωμπάσκετ, “Κάραβελ” και γήπεδο.

Η εποχή συμπίπτει λίγο πριν από την έλευση ενός από τους μεγαλύτερους σταρ του ΝΒΑ (αν όχι ο μεγαλύτερος) που έχει αγωνιστεί στην Ευρώπη, του Ντομινίκ Γουίλκινς! Τη σεζόν 1995-1996 (με εξαίρεση λίγες εβδομάδες στο φινάλε της) φόρεσε τη φανέλα του Παναθηναϊκού και χάρισε στο “τριφύλλι” το πρώτο ευρωπαϊκό, όχι μόνο για το σύλλογο, αλλά και για την Ελλάδα! Σκεφτείτε όσους ήταν έξω από το “Κάραβελ”, όταν αντιλήφθηκαν τον Γουίλκινς! Ο λόγος της επίσκεψης του, πέρα από το προφανές της μετακίνησης στον Παναθηναϊκό, ήταν για να συναντήσει τον Ντίνο Ράτζα, συμπαίκτη του για μία σεζόν στους Μπόστον Σέλτικς.

Όπως είναι κατανοητό, ο αγώνας για μία φωτογραφία με τον Γουίλκινς μετατράπηκε σε μία μικρή... σταυροφορία.

Και η διαδρομή από την είσοδο του Κάραβελ στο διπλανό στενό που οδηγούσε σε μία πλατεία με μία απίθανη ονομασία (Σαντιάγο ντε Τσίλε), έγινε με ρυθμούς αποθέωσης πρωταθλητών που προσπαθούν να κινηθούν ανάμεσα σε πλήθος, με διώροφο λεωφορείο. Η... απαίτηση έγινε ενοχλητική.

Σε σημείο που ο Ράτζα χρησιμοποίησε όχι και τόσο ευγενικές κουβέντες για να απομακρύνει τους υποψήφιους για μία φωτογραφία με τον Γουίλκινς.

Πως το λένε, συνήθως, οι αθλητές; “Όταν οι σφυγμοί είναι στο 200, όλα μπορούν να γίνουν”. Όλα; Ακόμη και η μη ευγενική απόκριση (για να το θέσουμε ορθά) στον Ράτζα! Στο τέλος, ο θρυλικός Κροάτης αποδέχτηκε την ήττα του, αλλά κάτι μας λέει ότι το έκανε με ένα πελώριο χαμόγελο! Η ασφυκτική πίεση έκανε τον Ντομινίκ να πει επιτέλους “ναι” για μία φωτογραφία, μόνο που η τότε τεχνολογία (φιλμ που μετέτρεπε σε... τζόγο την πραγματική απαθανάτιση) έπαιξε ένα σκληρό παιχνίδι σε ένα νεανικό μυαλό.

Τουλάχιστον η ισορροπία εκείνης της φωτογραφίας αποκαταστάθηκε 30 χρόνια μετά, ένα μεσημέρι στο “Κόστα Ναβαρίνο”... #eokwebradio #basketball #retro #panathinaikos

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους