Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η αληθινή χαρά Ο άνθρωπος δεν αναζητά απλώς την ευχαρίστηση· αναζητά το νόημα της ύπαρξής του.

Ωστόσο, όσο απομακρύνεται από το «υπαρξιακό του κέντρο» τόσο περισσότερο εκλαμβάνει τη στιγμιαία ευφορία ως χαρά, τη συναισθηματική έξαρση ως πληρότητα και ότι είναι εντυπωσιακό ως «αλήθεια» Η ψυχή διψώντας για το απόλυτο, συμβιβάζεται με ό,τι είναι πρόσκαιρο.

Από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ζωής, ο άνθρωπος εκπαιδεύεται, (συχνά άθελά του) να ταυτίζει τη χαρά με την απόκτηση.

Το παιδί πιστεύει ότι η ευτυχία του εξαρτάται από το επόμενο παιχνίδι ή, στις μέρες μας, από μια ακόμη οθόνη, ένα νέο ψηφιακό μέσο ή μια εικονική εμπειρία.

Η απαίτηση για διαρκή ικανοποίηση των επιθυμιών του, αποτελεί φυσική έκφραση της «ανωριμότητάς» του.

Όταν όμως η ίδια αντίληψη διατηρείται και στην ενήλικη ζωή, απλώς αλλάζουν τα αντικείμενα του πόθου.

Τα παιχνίδια αντικαθίστανται από την κατανάλωση, από τα θεάματα, τη φήμη, τους διάσημους ανθρώπους και την ψευδαίσθηση ότι η ζωή αποκτά αξία μέσα από τη συμμετοχή σε κάτι «εντυπωσιακό» Η μορφή αλλάζει, η εσωτερική εξάρτηση παραμένει η ίδια.

Βλέπουμε ανθρώπους να αποθεώνουν αθλητές, να αλαλάζουν στην εμφάνιση ενός καλλιτέχνη ή να βιώνουν ως προσωπική τους δικαίωση την επιτυχία κάποιου άλλου.

Για να είμαι σαφής, δεν θεωρώ τον αθλητισμό ή την τέχνη ως πρόβλημα, θεωρώ ότι και τα δύο μπορούν να αναδείξουν το ωραίο, το δημιουργικό και το υψηλό.

Το ερώτημα είναι αν μπορούν να γίνουν η πηγή της χαράς του ανθρώπου! Όταν η ευτυχία εξαρτάται αποκλειστικά από εξωτερικά γεγονότα, παραμένει εύθραυστη, γιατί είναι τόσο εφήμερη όσο και οι αφορμές που τη γεννούν.

Η αυθεντική χαρά δεν αποκτάται ούτε καταναλώνεται.

Αναδύεται όταν ο άνθρωπος υπερβαίνει τον εαυτό του και ζει μέσα στην αλήθεια, την αγάπη και την προσφορά.

Η αλληλεγγύη, η θυσία και η κοινωνία με τον συνάνθρωπο δεν αποτελούν απλώς ηθικές επιλογές, είναι η φυσική έκφραση μιας ύπαρξης που προσανατολίζεται προς στον δημιουργό του.

Όταν αυτή η σχέση απουσιάζει, η ψυχή αναζητά αναπόφευκτα υποκατάστατα, προσπαθώντας να γεμίσει με έντονες συγκινήσεις το κενό που μόνο η αλήθεια μπορεί να πληρώσει.

Αυτήν ακριβώς την πραγματικότητα αποκαλύπτει και ο Χριστός όταν λέει στους μαθητές Του: «Σας τα είπα αυτά, ώστε η δική μου χαρά να βρίσκεται μέσα σας και η χαρά σας να γίνει πλήρης» (Ιωάννης 15:11). Η χαρά που υπόσχεται δεν εξαρτάται από την απόκτηση πραγμάτων, την επάρκεια αγαθών, τη δόξα, την επιτυχία και γενικά τις μεταβαλλόμενες συνθήκες της ζωής.

Είναι η χαρά της κοινωνίας με τον Θεό, η οποία γεννιέται από την αγάπη, την πίστη και την επίγνωση ότι ο άνθρωπος ζει σύμφωνα με τον αληθινό προορισμό του.

Ίσως η μεγαλύτερη πλάνη του σύγχρονου ανθρώπου να μην είναι ότι αναζητά τη χαρά, αλλά ότι την αναζητά εκεί όπου δεν μπορεί να υπάρξει παρά μόνο πρόσκαιρη ευφορία.

Η χαρά δεν είναι προϊόν κατανάλωσης ούτε αποτέλεσμα συνεχών ερεθισμάτων.

Είναι καρπός της ενότητας του ανθρώπου με τον δημιουργό του και της αγάπης προς τον συνάνθρωπο! Όλα τα υπόλοιπα μπορούν να χαρίσουν μόνο στιγμές ευχαρίστησης! *Ο πίνακας ( η πορεία προς Εμμαούς) είναι του Ελβετού ζωγράφου Robert Zūnt

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους