Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γέρασε ο Βασίλης. Εδώ γεράσαμε εμείς. Δεν τραγουδά πια όπως παλιά.

Στη σκηνή άλλοτε απαγγέλλει κι άλλοτε τραγουδά με μια φωνή σπασμένη, κουρασμένη από τον χρόνο.

Το ξέραμε πριν πάμε στο Φεστιβάλ της ΕΔΟΝ.

Όλοι μας.

Άλλωστε, σχεδόν ποτέ ο ήχος στις συναυλίες του Βασίλη δεν ήταν πραγματικά καλός.

Είτε γιατί βρισκόσουν μακριά από τη σκηνή είτε γιατί ο διπλανός σου τραγουδούσε πιο δυνατά και κάλυπτε τη φωνή του.

Κάποιες φορές, όμως, έφταιγες εσύ.

Γιατί έκλεινες τα μάτια και, μόλις άκουγες το «Έλα, κράτησέ με και περπάτησέ με…», όλα γύρω σου εξαφανίζονταν.

Και ένιωθες πως ο Μάνος το είχε γράψει για εσένα και πως ο Βασίλης, εκείνη ακριβώς τη στιγμή, το τραγουδούσε μόνο για εσένα.

Λίγοι πήγαν απλώς για να τον ακούσουν.

Οι περισσότεροι, θεωρώ, πήγαμε για την εμπειρία.

Για την παρουσία.

Για τις αναμνήσεις.

Για όλα εκείνα τα τραγούδια που συνόδευσαν τις ζωές μας και, χωρίς να το καταλάβουμε, έγιναν δικά μας.

Έστω κι αν, για κάποιους από εμάς, ήταν η νιοστή φορά.

Και θα ξαναπάμε.

Γιατί το «Βασίλη, ζούμε για να σ’ ακούμε» δεν βγήκε τυχαία.

Δεν είναι μόνο ένα σύνθημα.

Είναι μια προσπάθεια να κρατήσουμε λίγο ακόμη ζωντανά τα χρόνια που πέρασαν.

Χρόνια που ο Βασίλης ήταν πάντα δίπλα μας.

Στα φεστιβάλ, στο αυτοκίνητο, στην φοιτητική εστία, στο σπίτι των διακοπών.

Γιατί τελικά δεν πηγαίνουμε απλώς να ακούσουμε τον Βασίλη. Πηγαίνουμε για να συναντήσουμε, έστω για λίγο, εκείνους που ήμασταν όταν τον πρωτακούσαμε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους