Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Μιχάλης Σταυρακάκης από την Καρκαδιώτισσα, ο ποιητής που έβοσκε πρόβατα.

Ο δημιουργός των στίχων: ''Προσκυνώ τη χάρη σου Λαέ μου, σκύβω το κεφάλι στα μαρτύριά σου και θαυμάζω Λαέ μου τα έργα σου''... Ο δικός μας Μίχαλος, ο Νιδιώτης, ο βοσκός της Κρήτης με την ελεύθερη σκέψη και τον εμπνευσμένο ποιητικό λόγο, ο κομμουνιστής Μίχαλος, πέθανε σε ηλικία 72 ετών, στις 11 Ιουλιου του 2000.

Ο λαϊκός ποιητής Νιδιώτης ύμνησε όσο κανείς τον ιδρώτα του εργαζόμενου: ''Δεν είναι λευτεριά εκείνη, φώναξε εργάτη δυνατά που ξεχωρίζει τους ανθρώπους σε δούλους και αφεντικά.

Δεν είναι λεύτερη η πατρίδα που έχει σύνορα στη γη ζωή που ζει μέσα στη φτώχεια, δεν είναι λεύτερη ζωής.''... Δεν κατάφερε να ολοκληρώσει το Δημοτικό σχολείο καθώς τον πρόλαβε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος και η Γερμανική Κατοχή.

Οργανώθηκε το 1943 σε ηλικία 15 ετών στην ΕΠΟΝ Ανωγείων.

Συλλήψεις, φυλακιές και εξορίες σημάδεψαν από τότε την πορεία του... Είναι ο άνθρωπος που απέδειξε ότι και οι ταπεινοί, αγράμματοι βοσκοί, μπορούν να γίνουν ποιητές και να εμπνεύσουν την ανθρωπότητα: '' Χέρια που δεν αρπάξανε ξένο ψωμί να φάνε, αυτά κρατούνε την τιμή όσο βαριά και να ‘ναι…” Αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης σημαιοφόροςτης ειρήνης, μέλος και στέλεχος του ΚΚΕ, αταλάντευτος στις ιδέες του ηταν ο Μιχάλης Σταυρακάκης... ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ Κοιτάζω τα χέρια μου,βλέπω πως μοιάζουν με τα δικά σας χέρια.

Καθαρά τα χέρια μας πλυμένα από καθαρό σαπούνι,τον τίμιο ιδρώτα της δουλειάς μας.

Κοίταξε τα χέρια, που εκτός από τον κόπο τους, ψωμί δεν έχουν φαγωμένο, πως είναι πεντακάθαρα χωρίς κανένα λεκέ.

Γεια και χαρά σας χέρια καθαρά, στη μηχανή,στο γιαπί,στο χωράφι, στον αργαλειό,στην πένα,στο μεροκάματο, ανεβάζετε τον άνθρωπο στα ύψη και γεμίζετε τον κόσμο ομορφιά.

Εγώ ζω ευτυχισμένος που μ’ αγκαλιάζουν χέρια καθαρά.

Εγώ ζω ευτυχισμένος που ανταμώνουν τα χέρια μου με τα δικά σας χέρια.

Γεια και χαρά σας πεντακάθαρα χέρια.

Γεια και χαρά σας χέρια του μέλλοντος ΧΑΙΜΑΛΙΝΑ (1978) ''Τώρα που σου γράφω, Χαϊμαλίνα, Από το πιο ψηλό βουνό της Κρήτης, ροβολώ τα πρόβατα μου στον ίσκιο ενός ασφένταμου.

Έχω πρόβατα λευκά σαν το λευκό μου χρώμα.

Έχω πρόβατα μαύρα, Σαν το δικό σου χρώμα, Χαϊμαλίνα.

Το αίμα τους είναι ίδιο, κόκκινο, Σαν το δικό μας αίμα, Χαϊμαλίνα.

Ρωτάω τα πρόβατα μου Πως μοιράζονται στα ίσα Τον ίσκιο του ασφένταμου Κι έχουν, λευκά και μαύρα, Τα ίδια δικαιώματα Ενώ οι άνθρωποι σκοτώνονται Μοιράζοντας μια πήχυ γης.

Αρμέγω τα πρόβατα μου Και φτιάχνω το γάλα τους τυρί.

Μια φορά το χρόνο, κουρεύω τα πρόβατα μου, κι η γυναίκα μου στο τελάρο ολημερίς φτιάχνει ρούχα μαύρα και λευκά. Εσύ, Χαϊμαλίνα, Δεν γνωρίζεις εμάς τους λευκούς, Που φτιάχνουμε το τυρί, Τις γυναίκες μας, Που φτιάχνουν τα ρούχα στο τελάρο.

Εσύ γνωρίζεις τους άγριους λευκούς, Που ήρθαν στην πατρίδα σου, Και σκοτώνουν τα αδέρφια σου.

Αυτοί που κλέβουν το βιο σου, Χαϊμαλίνα, Κλέβουν και το δικό μου τυρί.

Τώρα που σου γράφω, Χαϊμαλίνα, Από το πιο ψηλό βουνό της Κρήτης, ροβολώ τα πρόβατα μου.'' Στα σχόλια το λινκ από το αφιέρωμα του Ριζοσπάστη στις 3 Αυγούστου 2024

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους