Στις πιο κρίσιμες στιγμές για το σύστημα επιστρατεύεται η σοσιαλδημοκρατία Με τις διεργασίες για την αναμόρφωση του αστικού πολιτικού σκηνικού να είναι σε πλήρη εξέλιξη, και με τη σοσιαλδημοκρατία...

Πλήρες Κείμενο:

Στις πιο κρίσιμες στιγμές για το σύστημα επιστρατεύεται η σοσιαλδημοκρατία Με τις διεργασίες για την αναμόρφωση του αστικού πολιτικού σκηνικού να είναι σε πλήρη εξέλιξη, και με τη σοσιαλδημοκρατία μέσω του Τσίπρα να δηλώνει πανέτοιμη να βγάλει ξανά τη «βρώμικη δουλειά» στις σημερινές κρίσιμες συνθήκες, η επέτειος για τα 11 χρόνια του δημοψηφίσματος προσφέρεται για έναν ευρύτερο «απολογισμό». Εναν απολογισμό μάλιστα όχι απλά γύρω από το τι έκανε η τότε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αλλά κυρίως γύρω από τη μεθοδολογία που ακολούθησε η σοσιαλδημοκρατία και εκείνα τα κρίσιμα χρόνια, πατώντας στις «παραδόσεις» της.

Ενας τέτοιος απολογισμός είναι χρήσιμος, ειδικά σήμερα που η σοσιαλδημοκρατία διεκδικεί και πάλι το κυβερνητικό χρίσμα.

Οι πλούσιες «παραδόσεις» της σοσιαλδημοκρατίας Τι περιλαμβάνουν λοιπόν αυτές οι «παραδόσεις», τι είναι αυτό που βλέπει το κεφάλαιο στη σοσιαλδημοκρατία και την επιλέγει για να βγάλει το φίδι από την τρύπα κάθε φορά που ζορίζεται; Νόθευση ριζοσπαστισμού, καλλιέργεια μοιρολατρίας και υποταγή στον κάθε φορά «ρεαλισμό των συσχετισμών» ή στο «μικρότερο κακό», εκφυλισμός του οράματος για την ανατροπή κ.ά. περιλαμβάνονται στο μενού που προσφέρει η σοσιαλδημοκρατία στο σύστημα.

Αξιοποιώντας κίβδηλα «αντισυστημικά» συνθήματα και εφαρμόζοντας τη βάρβαρη πολιτική στο όνομα πότε της «αριστεράς» και πότε του «ρεαλιστικού συμβιβασμού», πότε της «έντιμης διαχείρισης» και πότε της «δίκαιης ανάπτυξης», καταφέρνει να εξουδετερώνει τη λαϊκή δυσαρέσκεια και να προωθεί μέτρα που δεν θα τα κατάφερνε καμία συντηρητική κυβέρνηση.

Από την «Αλλαγή»... Η πείρα είναι πλούσια και στη χώρα μας, αυτές τις «ικανότητες» ξεδίπλωσε η σοσιαλδημοκρατία στη μεταπολίτευση, από τις αρχές της δεκαετίας του '80, διαμορφώνοντας και τη σχετική «παράδοση», την οποία αξιοποιούν οι σημερινοί διάδοχοι.

Τι έλυσε τότε το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου με την άνοδο στη διακυβέρνηση και με την περιβόητη «Αλλαγή»; Αξιοποίησε ριζοσπαστικά συνθήματα ενάντια στο ΝΑΤΟ και στην ΕΟΚ και, πατώντας σε έναν διάχυτο ριζοσπαστισμό στα εργατικά - λαϊκά στρώματα, πήρε τελικά ένα ρεύμα χειραφέτησης, μια έντονη πολιτικοποίηση που ξεκινούσε από την αντιδικτατορική δράση, και το τράβηξε μακριά από τη σύγκρουση.

Το έφερε στα όρια του συστήματος, παρουσιάζοντας σαν «δικαίωση» μερικούς αστικούς εκσυγχρονισμούς, αναγκαίους τότε για το σύστημα.

Σε μια κρίσιμη καμπή, εκεί δηλαδή που η τότε συντηρητική πτέρυγα του αστικού πολιτικού συστήματος αδυνατούσε να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τον ριζοσπαστισμό, αφού κουβαλούσε και όλο το αντιδραστικό φορτίο των μετεμφυλιακών χρόνων, η βρώμικη αποστολή της ενσωμάτωσης του λαού ανατέθηκε στο ΠΑΣΟΚ.

Το αποτέλεσμα δεν άργησε να φανεί.

Τα οράματα της «αλλαγής» έγιναν «ρεαλισμός» που οδήγησε στη μονιμοποίηση των βάσεων, στην παραμονή στο ΝΑΤΟ και στην ΕΟΚ και σε «δεσμεύσεις» για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων από την ένταξη. Το ΠΑΣΟΚ ήταν αυτό που κατάφερε τελικά να προωθήσει τα πρώτα προγράμματα «λιτότητας» ενόψει της ένταξης στην ΕΕ, ενώ διεκδίκησε και διαχειρίστηκε τα τότε πακέτα χρηματοδότησης της αστικής τάξης (Ντελόρ, Μεσογειακά Προγράμματα κ.λπ.). ...στον «εκσυγχρονισμό» των άγριων αναδιαρθρώσεων Ποια ήταν η επόμενη φορά που κλήθηκε η σοσιαλδημοκρατία να βγάλει «τα κάστανα από τη φωτιά»; Την περίοδο που η ελληνική αστική τάξη κάνει τα πρώτα της βήματα ως μέλος της ΕΕ, και αφού πρώτα το 1991 όλα τα αστικά κόμματα μαζί με τον ΣΥΝ (πρόδρομο του ΣΥΡΙΖΑ) είχαν στηρίξει τη Συνθήκη του Μαάστριχτ.

Η ένταξη στην ΕΕ συνοδεύτηκε από τα τότε «μνημόνια», που περιλάμβαναν άγρια αντιλαϊκά μέτρα και δεσμεύσεις, στόχους «προσαρμογής», όπως και «ορόσημα» για την περιβόητη «σύγκλιση» και την «οικονομική σταθεροποίηση» ενόψει της ένταξης στο ευρώ το 2000.

Οι εκλογές έγιναν το 1993, με το ΠΑΣΟΚ να επιστρέφει θριαμβευτικά ύστερα από τη διακυβέρνηση της ΝΔ, όταν η λαϊκή δυσαρέσκεια χτυπούσε «κόκκινο», όπως και σήμερα, και με σύνθημα και τότε ...«Να φύγει ο Μητσοτάκης». Φαινόταν ότι η ΝΔ είχε εξαντλήσει τη δυναμική της και αδυνατούσε να ολοκληρώσει τις αναδιαρθρώσεις που συνόδευαν τα παραπάνω.

Χαρακτηριστικά ήταν και τότε όσα έλεγαν τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ: «Χρειάζεται αλλαγή κυβέρνησης για να αλλάξει και πολιτική», «το ΠΑΣΟΚ κυβερνώντας μπορεί να ικανοποιήσει λαϊκά αιτήματα που η δεξιά λόγω νεοφιλελεύθερης ιδεοληψίας δεν το κάνει» και άλλα παρόμοια.

Τι έφερε η τότε «αλλαγή πολιτικής», αρχικά με πρωθυπουργό τον Ανδ.

Παπανδρέου και στη συνέχεια με τον Κ. Σημίτη και το «εκσυγχρονιστικό όραμα» του ΠΑΣΟΚ; Ολοκλήρωσε άγριες αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις που είχε ξεκινήσει η κυβέρνηση της ΝΔ με τον Κων. Μητσοτάκη: Ιδιωτικοποιήσεις κρατικών επιχειρήσεων και τα πρώτα βήματα «απελευθέρωσης» στρατηγικών τομέων της οικονομίας, όπως του ΟΤΕ.

Αντεργατικές αλλαγές, όπως η «ευέλικτη» απασχόληση, οι συμβάσεις με ημερομηνία λήξης.

Ανοιξε τον δρόμο για την επίθεση στην Κοινωνική Ασφάλιση, διατηρώντας και εφαρμόζοντας τους νόμους της ΝΔ. Και από τον «νέο πατριωτισμό» των μνημονίων... Τα χρόνια περνούν, οι κυβερνήσεις αλλάζουν, για να φτάσουμε στο 2009, που αποτελεί το ορόσημο ξεσπάσματος της διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης.

Η αστική τάξη διακρίνει και τότε ότι έρχονται «χρόνια δύσκολα», οπότε ανεβάζει στροφές στην αναμόρφωση του πολιτικού σκηνικού, ξανά με τη σοσιαλδημοκρατία να μπαίνει «με φόρα» για να πάρει τη σκυτάλη από την τότε κυβέρνηση της ΝΔ (Κ. Καραμανλής). Το «εγχειρίδιο» ακολουθείται «κατά γράμμα»: Το ΠΑΣΟΚ παρουσιάζεται σαν το αντίπαλο δέος στη ΝΔ και «καβαλάει» το κύμα της τεράστιας δυσαρέσκειας που προκαλούν οι προτάσεις της τότε κυβέρνησης Καραμανλή για τη «θωράκιση της οικονομίας» απέναντι στην επερχόμενη κρίση, με «αυστηρά δημοσιονομικά μέτρα». Το πρόγραμμα «σταθεροποίησης» της ΝΔ προέβλεπε πάγωμα μισθών και συντάξεων, σκληρές μεταρρυθμίσεις, θωράκιση τραπεζών με πακέτα ενίσχυσης κ.ά. Η σοσιαλδημοκρατία μέσω του ΠΑΣΟΚ διεκδικεί και τότε την «κυβερνητική εναλλαγή», απορροφά τη λαϊκή δυσαρέσκεια για τα παραπάνω και αναδεικνύεται στη διακυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Γ. Παπανδρέου.

Αυτό που ακολούθησε είναι ο αδιάψευστος μάρτυρας του τι ανέλαβε να «λύσει» ξανά η σοσιαλδημοκρατία για το σύστημα, αφού έφερε μέτρα που ούτε κατά διάνοια δεν θα μπορούσε να περάσει η διακυβέρνηση της ΝΔ. Τότε ήρθε το πρώτο μνημόνιο και η «πολιτική αλλαγή» μετατράπηκε σε «νέο πατριωτισμό». Κατακρεουργήθηκαν μισθοί και συντάξεις, καταργήθηκαν Δώρα και επιδόματα, ενισχύθηκαν οι τράπεζες με ανακεφαλαιοποιήσεις.

Στην πορεία προς το δεύτερο μνημόνιο, μάλιστα, το ΠΑΣΟΚ συγκυβερνά με τη ΝΔ και εφαρμόζει αιματηρά μέτρα και «προγράμματα σταθερότητας». ...στο δημοψήφισμα του 3ου μνημονίου Από το 2010 μέχρι το 2015, με το ΠΑΣΟΚ στη διακυβέρνηση και συγκυβερνώντας με τη ΝΔ, ξηλώνονται κατακτήσεις και δικαιώματα δεκαετιών.

Οπως είναι λογικό, η λαϊκή δυσαρέσκεια φουντώνει ξανά.

Γίνονται μεγάλες απεργίες, ο λαός είναι μαζικά στους δρόμους, όμως σε εξέλιξη είναι ξανά η αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος, αφού η αστική τάξη «στήνει» ήδη τις επόμενες εναλλακτικές.

Το «εγχειρίδιο» επιστρατεύεται ξανά, και τη φανέλα της σοσιαλδημοκρατίας, σε συνθήκες τεράστιας φθοράς των αστικών κομμάτων, τη φοράει ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα . Για μία ακόμα φορά, σε περίοδο που η ριζοσπαστικοποίηση και η αγωνιστική διεκδίκηση φουντώνουν, που ο λαός βράζει από αγανάκτηση για το τσάκισμα της ζωής του, εμφανίζεται ο νεοφώτιστος «σωτήρας». Αξιοποιώντας ξανά τις γνήσιες «παραδόσεις» του χώρου, υπόσχεται μια νέα «πολιτική αλλαγή» την οποία ονομάζει «νέα μεταπολίτευση», επιστρατεύει προτάσεις για την «παραγωγική ανασυγκρότηση», αναλαμβάνει δεσμεύσεις για «σκίσιμο μνημονίων» και εκδίωξη της τρόικας.

Ετσι, καταφέρνει να ενσωματώσει τον πόθο του λαού να πάψει το σφαγείο που ήταν σε εξέλιξη και τον στριμώχνει στην αναμονή μίας ακόμα κυβερνητικής εναλλαγής.

Διώχνει ουσιαστικά τους εργαζόμενους από τους δρόμους της διεκδίκησης και τους βάζει «στον πάγο» του «μικρότερου κακού» και της αναμονής λύσης από το αστικό κοινοβούλιο.

Η κυβερνητική εναλλαγή έρχεται τελικά τον Γενάρη του 2015, και ενώ η τότε διακυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ αδυνατούσε να ολοκληρώσει τις άγριες αντεργατικές μεταρρυθμίσεις στο πλαίσιο του δεύτερου μνημονίου.

Τότε λοιπόν ξεκινά η αντιλαϊκή διαπραγμάτευση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ με τους δανειστές, καταλήγοντας στο δημοψήφισμα του Ιούλη, και καλώντας τον λαό να ψηφίσει «όχι» στο μνημόνιο ΕΕ - ΔΝΤ και να στηρίξει το μνημόνιο Τσίπρα , που περιλάμβανε τα ίδια ακριβώς μέτρα.

Η συνέχεια είναι λίγο - πολύ γνωστή. Ο Τσίπρας παίρνει το «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα και τελικά φέρνει και εφαρμόζει το 3ο και ακόμα πιο άγριο μνημόνιο, με εκατοντάδες νόμους και εφαρμοστικά μέτρα που δεν θα κατάφερνε να εφαρμόσει η προηγούμενη διακυβέρνηση.

Οχι μόνο αυτό, αλλά τελικά εμφανίζει σαν «δικαιωμένη» τη ΝΔ, η οποία σε μία ακόμα κυβερνητική εναλλαγή επιστρέφει το 2019 για να συνεχίσει το ίδιο έργο με ακόμα πιο βάρβαρα μέτρα.

Χαρακτηριστικά είναι όσα επεσήμανε για εκείνα τα χρόνια ο τότε υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Τζακ Λιου: «Αν το ερώτημα είναι ποιος μπορούσε να διαχειριστεί εκείνη την κρίσιμη στιγμή και να δημιουργήσει τον χώρο για να έρθει η κυβέρνηση Μητσοτάκη και να πράξει όσα πράττει σήμερα, τότε δεν νομίζω ότι ο Τσίπρας έχει λάβει την αναγνώριση που του αναλογεί». Δεν έτυχε, αλλά πέτυχε Από όλη τη διαδρομή της βρώμικης σοσιαλδημοκρατίας επιβεβαιώνεται ότι «δεν έτυχε, αλλά πέτυχε» για τις εκάστοτε επιδιώξεις του συστήματος, τη θωράκιση του αστικού κράτους και το ξεπέρασμα σκοπέλων, αναλαμβάνοντας πάντα τις πιο βρώμικες αποστολές ενσωμάτωσης και εξουδετέρωσης της λαϊκής δυσαρέσκειας για να συνεχίζεται απρόσκοπτα η ίδια πολιτική.

Με κριτήριο αυτήν ακριβώς την πείρα πρέπει ο λαός να αντιμετωπίσει και τις προσπάθειες αναβάπτισης της σοσιαλδημοκρατίας που είναι σε εξέλιξη.

Οπως δεν ήταν «τυχαίες» οι περίοδοι που επιστρατεύτηκε, το 1981, το 1993, το 2009 και το 2012 - 2015, έτσι και σήμερα.

Τα σύγχρονα διακυβεύματα μάλιστα είναι ακόμα πιο εκβιαστικά για την αστική τάξη, αφού ανεπίστρεπτα ο καπιταλισμός έχει μπει στην πολεμική του περίοδο.

Σήμερα που η δυσαρέσκεια φουντώνει ξανά, που το σύστημα επιχειρεί να μπαλώσει ρωγμές, με τις αντιθέσεις να βγαίνουν όλες στην επιφάνεια, που ξέρει ότι οι κλυδωνισμοί είναι μπροστά, η σοσιαλδημοκρατία είναι ξανά η «λίρα εκατό» για την εξασφάλιση της περιβόητης συνοχής.

Αυτό το έργο «ανεβαίνει» το τελευταίο διάστημα, με το «νέο» κόμμα Τσίπρα , τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ, τους ρόλους που αναλαμβάνει το ΠΑΣΟΚ μπροστά σε επόμενη κυβερνητική εναλλαγή, για να φύγει για άλλη μια φορά ο Μητσοτάκης και να έρθει ο επόμενος «χαλίφης». Γι' αυτό άλλωστε σήμερα έχει ανοιχτά την στήριξη επιχειρηματικών ομίλων και των ΜΜΕ που είναι στην ιδιοκτησία τους.

Οι δοκιμές όμως έχουν πια εξαντληθεί, δεν υπάρχει άλλος χρόνος για χάσιμο.

Οι εργαζόμενοι και ο λαός έχουν επιλογή: Να απορρίψουν τις ίδιες ψευδαισθήσεις που έχουν οδηγήσει σε πάμπολλες ματαιώσεις, σε μοιρολατρία και παραίτηση.

Με το ΚΚΕ, βαδίζοντας μαζί του στον δρόμο της σύγκρουσης με τη σημερινή βαρβαρότητα, μπορεί να βρεθεί στο προσκήνιο, να ξεμπερδεύει με τους «σωτήρες» του συστήματος, ώστε να βάλει πλώρη για την ανατροπή του. Κ. Δ. (από τον Ριζοσπάστη, σελ. 12)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους