ότι η ανοχή, η απάθεια μπροστά στη δολοφονική κρατική βία και η ταύτιση με τον θύτη είναι πλέον σε λέβελ μαζικής ψυχοπαθολογίας δεν είναι κάτι που μας εκπλήσσει ως νέο, αλλά ως βαρέλι δίχως πάτο. δύο...
ότι η ανοχή, η απάθεια μπροστά στη δολοφονική κρατική βία και η ταύτιση με τον θύτη είναι πλέον σε λέβελ μαζικής ψυχοπαθολογίας δεν είναι κάτι που μας εκπλήσσει ως νέο, αλλά ως βαρέλι δίχως πάτο. δύο αστυνομικοί γάζωσαν έναν 20χρονο πισώπλατα σ' έναν μαντρότοιχο, λες και πρόκειται για μαφιόζικο συμβόλαιο θανάτου, επειδή τράπηκε σε φυγή πεζός, άοπλος και πανικόβλητος. κι αυτό δεν είναι παρέκκλιση. με εξαίρεση τους ανθρώπους του μικροκόσμου μας, βλέπουμε μια κοινωνική πλειοψηφία αποσυνδεδεμένη από την οργή, την αγανάκτηση, την ενσυναίσθηση - από τη στοιχειώδη ανάγκη να πενθήσει. μια συλλογική συναίνεση σε ένα καθεστώς που παράγει πτώματα. και μετά; ένα ανώνυμο email που κατονόμασε τρεις δράστες για τον εμπρησμό της marfin, με μόνο 16 χρόνια απόσταση από τα γεγονότα. και, ω τι έκπληξη, κρίθηκε αξιόπιστο: στο ελλαδάκι οι ανώνυμες καταγγελίες δεν είναι απλώς “πληροφορίες”, είναι εργαλεία. αποκτούν βάρος ακριβώς όταν εξυπηρετούν πολιτικές και επικοινωνιακές ανάγκες, όταν κουμπώνουν στην εικόνα του "αποτελεσματικού κράτους" απέναντι στον "εσωτερικό εχθρό". το ελάχιστο καθήκον μας είναι να αρνηθούμε τη συνενοχή στους νεκρούς της κανονικότητας και στις δικογραφίες των παραδειγματικών διώξεων.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους