«Όλοι στην Ευρώπη αντιλαμβάνονται πως δεν ταιριάζει με το πνεύμα της Συμμαχίας να υπάρχει μια απειλή πολέμου μεταξύ συμμάχων». Το είπε ο Μητσοτάκης στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ και γέλασαν έως και οι...
«Όλοι στην Ευρώπη αντιλαμβάνονται πως δεν ταιριάζει με το πνεύμα της Συμμαχίας να υπάρχει μια απειλή πολέμου μεταξύ συμμάχων». Το είπε ο Μητσοτάκης στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ και γέλασαν έως και οι καναπέδες στο προεδρικό παλάτι στην Άγκυρα.
Τα έλεγε αυτά και στο δίπλα δωμάτιο ο Πρόεδρος των ΗΠΑ απειλούσε ξανά με εισβολή μια άλλη χώρα του ΝΑΤΟ, τη Δανία, έλεγε ότι θα διακόψει τις σχέσεις με την Ισπανία, έκανε επίθεση σε Βρετανία και άλλους και προειδοποιούσε τους «συμμάχους» να αυξήσουν τις πολεμικές δαπάνες πάραυτα.
Λίγο πιο δίπλα οι Ευρωπαίοι, που κατά τον Μητσοτάκη «αντιλαμβάνονται», έκλειναν ντιλ δισ. με τη σύμμαχο Τουρκία και έπλεκαν το εγκώμιό της, ο Μακρόν που τον Απρίλη έλεγε με φόντο την Ακρόπολη πως «θα είναι εδώ όταν χρειαστεί» ήταν εκεί για να ανοίξει δουλειές με την Τουρκία, και όλοι μαζί ρίχνανε πισώπλατα μαχαιρώματα ο ένας στον άλλον για να διασφαλίσουν τα μονοπώλιά τους, στη φρενίτιδα των εξοπλισμών σήμερα και στη μοιρασιά της πολεμικής λείας αύριο.
Κι ύστερα, «ενωμένοι» έπαιρναν αποφάσεις για γενικευμένο πόλεμο από την Ουκρανία έως τον Ινδο-Ειρηνικό.
Το «πνεύμα» της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας στα καλύτερά του: Αιματηρές λυκοφιλίες των καπιταλιστών, που για τα κέρδη και τα συμφέροντά τους δεν διστάζουν μπροστά σε κανένα έγκλημα.
Πόσο μάλλον σήμερα που οι ανταγωνισμοί του κεφαλαίου έχουν περάσει ανεπίστρεπτα σε άλλη φάση, ο καπιταλισμός έχει φορέσει στολή πολέμου, οι καπιταλιστές λύνουν τις διαφορές τους με τα όπλα, χύνοντας «άπλετο» το αίμα των λαών στα πολεμικά μέτωπα.
Τώρα «μιλάνε» τα όπλα, οπότε αχρείαστα κι εκείνα τα μεγάλα κείμενα με τα παχιά λόγια και τους συμβιβασμούς που πιάνανε σελίδες επί σελίδων: Ολες κι όλες πέντε - έξι παράγραφοι το κοινό ανακοινωθέν της Συνόδου.
Κάπως χλωμό το «αθάνατο» και «ακλόνητο» πνεύμα των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών... Παρεμπιπτόντως, ό,τι έχουν παρουσιάσει κατά καιρούς στους λαούς σαν βεβαιότητα, πέρα από την οποία μας έλεγαν ότι δεν έχει νόημα να σκεφτόμαστε, έχει καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος.
Ποιος θα έλεγε πριν 10 χρόνια ότι θα έχουν βγει ανοιχτά τα μαχαίρια ανάμεσα στις ΗΠΑ και στην ΕΕ και εντός του ΝΑΤΟ; Ποιος θα το έλεγε ότι ο πρωθυπουργός θα μιλάει για «συνθήκη επιβίωσης του ΝΑΤΟ», παρουσιάζοντας ως τέτοια την αύξηση των ευρωενωσιακών δαπανών; Ποιος θα έλεγε πριν 6 μήνες ότι η στρατιωτική εξέλιξη σε έναν πόλεμο, όπως αυτός εναντίον του Ιράν, θα δοκίμαζε τη συμμαχία των ΗΠΑ με το Ισραήλ, όπως συμβαίνει τώρα; Τα πράγματα όχι μόνο δεν είναι σταματημένα, αλλά κινούνται με καταιγιστικούς ρυθμούς, τα μέχρι χτες δεδομένα δεν είναι πια δεδομένα, η «ακλόνητη σταθερότητα» για την οποία μιλούσαν έως χτες έχει γίνει σήμερα «διάχυτη αστάθεια», «επαναλαμβανόμενοι κλονισμοί» και «μόνιμες κρίσεις». Αυτήν την προοπτική τρέμουν οι καπιταλιστές και επιστρατεύουν ό,τι κόλπο έχουν στο καπέλο, από τις προβοκάτσιες και τα σκιάχτρα της «αστάθειας» έως τη δοκιμασμένη και πάντα «ετοιμοπόλεμη» για τα συμφέροντά τους σοσιαλδημοκρατία.
Αλλά, μιας και τα κόλπα παλιά και πολυκαιρισμένα και το κοινό πρόγραμμα των αστικών κομμάτων δεδομένο, η κόντρα ΝΔ και σοσιαλδημοκρατίας έχει μεταφερθεί στο ζήτημα της «εντιμότητας». Παρεμπιπτόντως, την τελευταία φορά που ο Τσίπρας και οι συν αυτώ χρησιμοποιούσαν το επίθετο «έντιμος», ήταν για εκείνη την «έντιμη διαπραγμάτευση» που κατέληξε στο τρίτο μνημόνιο που ψήφισαν από κοινού με ΝΔ - ΠΑΣΟΚ.
Όλοι τους ορκίζονται στη «νόμιμη» κλεψιά του συστήματος της εκμετάλλευσης, στο άρπαγμα του μόχθου των πολλών που γεννά τα κέρδη των λίγων.
Με τη βούλα των αντιλαϊκών νόμων και του αστικού κράτους γίνονται η φοροληστεία των εργαζομένων και η φοροασυλία του μεγάλου κεφαλαίου, οι τράπεζες και τα «κοράκια» αρπάζουν τα σπίτια του λαού, Παιδεία, Υγεία, υποδομές παραδίδονται στους ιδιώτες.
Σε κάθε περίπτωση, δίκαιη διαχείριση του συστήματος της αδικίας δεν μπορεί να γίνει, και για να κερδίσει ο λαός πρέπει να χάσει το κεφάλαιο. ΠΗΓΗ: Ριζοσπάστης
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους