ΑΝΤΙΟ ΠΑΟΛΑ Το 2014 ο Δήμος Λευκωσίας φιλοξένησε στην Δημοτική Αγορά την φωτογραφική έκθεση της Πάολας Ρεβενιώτη με τίτλο "Διόρθωση". Την επόμενη μέρα μετά το άνοιγμα της έκθεσης στο κοινό, μέλη της...

Πλήρες Κείμενο:

ΑΝΤΙΟ ΠΑΟΛΑ Το 2014 ο Δήμος Λευκωσίας φιλοξένησε στην Δημοτική Αγορά την φωτογραφική έκθεση της Πάολας Ρεβενιώτη με τίτλο "Διόρθωση". Την επόμενη μέρα μετά το άνοιγμα της έκθεσης στο κοινό, μέλη της αστυνομίας κατάσχεσαν το υλικό, χαρακτηρίζοντάς το πορνογραφικό. Ο Κώστας Γαβριηλίδης και η accept - LGBTI έδωσαν μεγάλη μάχη, όχι για να συνεχιστεί η έκθεση (αυτή είχε διαλυθεί πια), αλλά για να επιστραφούν τα έργα στην δημιουργό.

Ήταν για καιρό πάνω σε ένα τραπέζι αστυνομικού τμήματος σαν στοιχεία εγκλήματος.

Και το έγκλημα ήταν η ίδια η δημιουργία: Η Πάολα φωτογράφιζε (με τη θέλησή τους) γυμνούς ή ημίγυμνούς νεαρούς άντρες από τη δεκαετία του '70. Αν και το γυμνό είναι "θεσμός" στην ιστορία της τέχνης, στη μικρή, ασήμαντη, κακιά Κύπρο μας θεωρήθηκε από τους αμόρφωτους αστυνομικούς αλλά και από μεγάλη μερίδα της αμόρφωτης κυπριακής κοινωνίας ως πορνογραφία (που κι αυτή στην ιστορία της τέχνης αξιοποιήθηκε καλλιτενχικά πολλάκις και ποικιλοτρόπως). Θυμάμαι μια συζήτηση που είχε οργανωθεί, από τον Γιάννη Τουμαζή. Η Πάολα μίλησε, δέχτηκε ερωτήσεις και απάντησε με σοφία και χιούμορ.

Ο κύριος Τουμαζής είδε πόσο ενθουσιασμένος ήμουν και όταν τελείωσε η συζήτηση, μου έκανε χαμογελαστός μια ερώτηση που περιείχε την ίδια την απάντηση: "Σου άρεσε;". ΄Οχι μόνο μου άρεσε, αλλά είχα την ευκαιρία μετά να μιλήσω κατ' ιδίαν με την Πάολα για πρώτη φορά.

Θυμάμαι πως την φιλοξενούσαν σε κάποιο πολιτιστικό κέντρο στην Λευκωσία (ουαί, δεν θυμάμαι ποιο), εκεί δηλαδή κοιμόταν και τα βράδια.

Με ρώτησε λοιπόν μετά από μια σοβαρή συζήτηση, αν υπάρχουν τσόλια στην περιοχή. (Που να ξέρω εγώ ο τζιτζιφιόγκος). Και συνέχισε με το χιούμορ της: "καλά, και κανένα τσόλι να βρω, που θα το φέρω καλέ, μέσα στο μουσείο;". Κρατήσαμε μια μικρή επαφή, για λίγο καιρό, μετά χαθήκαμε.

Δεν υπήρξε τριβή, οπότε δεν θα βγω κι εγώ να πω πως την γνώρισα καλά και πως υπήρξα φίλος της, όπως έκαναν ορισμένοι, με το που μαθεύτηκε ο θάνατός της πριν τρεις μέρες.

Η ιστορία κατέγραψε πως Πάολα ήταν τρανς ακτιβίστρια, κινηματογραφίστρια, δημοσιογράφος, φωτογράφος, εκδότρια, ποιήτρια.

Η φήμη της δεν περιορίστηκε στην Ελλάδα.

Η είδηση του θανάτου της ταξίδεψε και σε άλλες χώρες. Η Πάολα ήταν ένα κορίτσι που δεν εκπαιδεύτηκε ποτέ.

Έκανε και λαθάκια στα ελληνικά της, που στα χείλη της έμοιαζαν με διαμαντάκια, διότι ήταν βαθύτατα μορφωμένη.

Φίλη του Ταχτσή και από τα λίγα άτομα που εκτιμούσε ο κορυφαίος μας ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος.

Η συνέντευξη που της παραχώρησε ήταν ίσως μία από τις δύο, που δεν ειρωνευόταν τον/την δημοσιογράφο, εφόσον υποτιμούσε ως στάση ζωής όλα τα κοινωνικά επικοινωνιακά κλισέ και όχι μόνον.

Το περιοδικό "Κράξιμο" που εξέδιδε από το το 1982 ως το 1993 είναι πολιτιστικός θησαυρός.

Η αρχή για όλα όσα έπραξε ήταν μία προσωπική επανάσταση όταν στα δεκαπέντε της βρέθηκε μόνη στο κέντρο της Αθήνας που βιωματικά εξελίχθηκε σε μια δυναμική ακτιβιστική δράση, την ίδια "στιγμή" που έπρεπε να ζει από τα κέρδη της σεξεργασίας στη Συγγρού.

Κάτι που για όλα σχεδόν τα παιδιά είναι μονόδρομος, και για πολλά ακόμα και σήμερα.

Ποιος θα έπαιρνε μία τρανς γυναίκα (τότε "τραβεστί) στην επιχείρησή του για να εργαστεί; (Αυτό ας το σκεφτούν τα σούργελα που αναρωτιούνται γιατί συνεχίζονται τα Pride...) Κάποτε, ως διαμαρτυρία για το απάνθρωπο κυνηγητό της αστυνομίας (που εξέθετε τα κορίτσια αυτά οδηγώντας τα γυμνά ή ημίγυμνα στα δικαστήρια) οργάνωσε, μαζί με άλλες, μια πορεία προς το σπίτι του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου στο Καστρί, με αίτημα να σταματήσει ο διασυρμός από την αστυνομία.

Φόρτωσε δύο λεωφορεία με κορίτσια.

Έφτασαν στο Καστρί και κατάφεραν να διαπεράσουν τις αστυνομικές δυνάμεις, να μπουν στην αυλή της οικίας και να ξαπλώσουν όλες στον κήπο μέχρι να δουν τον πρωθυπουργό, ο οποίος εκείνη την ώρα συζητούσε στο γραφείο του με τον τότε πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Σπύρο Κυπριανού. ΄Οταν ο Παπανδρέου ολοκλήρωσε την συνάντηση, βγήκε και της καθησύχασε πως θα λάβει μέτρα.

Και πράγματι, όπως οι ίδιες οι κοπέλες μαρτυρούν, για αρκετό καιρό η αστυνομία ήταν πιο ήπια μαζί τους. Η Πάολα πέθανε πριν δύο μέρες, λόγω ενός επιθετικού καρκίνου, έχοντας δίπλα της μια άλλη σπουδαία τρανς γυναίκα, που για αυτήν θα γράψω άλλη φορά.

Σήμερα κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο, με παρόντες πάρα πολλούς ανθρώπους που είτε την έζησαν, είτε όχι, εκτιμούν και θαυμάζουν το έργο της. ΄Ενα έργο, προιόν πόνου.

Μιας βασανισμένης και υπέροχης ζωής.

Πως τα κατάφερε... εκείνη ήξερε... Δεν ήμουν φίλος της Πάολας, αλλά εκείνη ήταν φίλη μου.

Και φίλη όλων όσοι υποφέρουν από τις διακρίσεις, από τον τρόμο, από την ανέχεια, από τον δύσκολο αγώνα να υπάρξουν και να εκφραστούν όπως γουστάρουν.

Η ίδια έλεγε πως αγωνίστηκε για την καύλα.

Και σίγουρα το έκανε.

Καύλα του σώματος και του πνεύματος.

Αυτοί είναι οι επιφανείς που αξίζουν τιμές.

Δίπλα στη θολή, σχεδόν άδικα υποθετική μνήμη όσων αγωνίστηκαν αλλά δεν άφησαν πίσω τους έργο, ακριβώς δίπλα, η προσωπικότητα της Πάολας Ρεβενιώτη, θα είναι έμπνευση για όλους τους ζώντες και τις ζώσες που "χρειάζονται το έργο της", και για αυτούς και αυτές που έρχονται.

Ίσως το κείμενο αυτό έχει κάποιες ανακρίβειες, δεν νομίζω να είναι "σοβαρές". Το θέμα δεν είναι τι γράφει ο καθένας αυτές τις μέρες.

Το θέμα είναι αυτό το πρόσωπο να μην ξεχαστεί όσο γίνεται. Να μάθουν για την Πάολα αυτοί, αυτές και αυτά που έρχονται. Διαδώστε. Φ.Α.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους