11 Ιουλίου / Μαρί – Μέρα δύσκολη, με διδάγματα (;) Δύσκολη μέρα, κυρίως και πρωτίστως για τους ανθρώπους, τις οικογένειες που έχασαν τους ανθρώπους που αγαπούσαν. Ο Λαός μας λέει, το λαμπρόν τζαμαί...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεκαπέντε χρόνια, για κάποιους αιωνιότητα για άλλους μια στιγμή λες και ήταν χθές.

Προσπαθώ κάθε χρόνο να είμαι εκεί στο μνημόσυνο στο στρατόπεδο.

Χωρίς να εκπροσωπώ κανένα, όχι καθηκόντως υποχρέωσης αλλά καθηκόντως σεβασμού και ψυχής.

Κάθε χρόνο κάνω την ίδια παρατήρησή ακόμα και φέτος που η χρονιά δεν είναι προεκλογική και δεν συνοστίστηκαν εκεί ορδές υποψήφιων – ευτυχώς.

Ο κόσμος που βρίσκεται το πρωί της 11ης Ιουλίου εκεί στο λόφο με το εκκλησάκι και το μνημείο, χωρίζετα (στο δικό μου μυαλό) σε 4 διαφορετικές ομάδες.

Φέτος ήταν ακόμα πιο ξεκάθαρο.

Οι πονεμένοι – Οι οικογένειες.

Οι γονείς που έχασαν τα παιδιά τους, τα παιδιά που έχασαν τους γονείς τους, οι σύντροφοι ζωής.

Με ένα κοινό χαρακτηριστικό στη ματιά τους.

Κανένας από αυτούς δεν θέλει τις τιμές και τα παράσημα, τους έφτανε απλά να έχουν τον πατέρα, το παιδί, τον σύντροφο τους.

Μια παρουσία αυτονόητη και καθημερινή για εμάς, που στερήθηκε βίαια, άδικα, εγκληματικά και ανεύθυνα από αυτούς.

Και το αίσθημα της αδικίας να πλανάται παντού, ειδικά εκεί, ιδιαίτερα σήμερα.

Οι καθηκόντως- πολιτικά πρόσωπα, εκπρόσωποι θεσμών, άνθρωποι που είναι εκεί επειδή πρέπει.

Χωρίς βέβαια να μειώνει αυτό την επιθυμία τους να βρίσκονται εκεί, τον σεβασμό και την θλίψη που ανθρωπινα νιώθουν.

Και κάποιοι βέβαι εξ’αυτών οι οποίοι αξιοποιούν και πολιτικά (προεκλογικά ενίοτε) την καθηκόντως συμμετοχή τους.

Οι καθηκόντως / άβολα – πολιτικά πρόσωπα τα οποία παρά την προσωπική θλίψη και σεβασμό που δεν αμφιβάλλω ότι νιώθουν, φυσιολογικά νιώθουν ακόμα άβολα (και είναι εμφανές) αφού εκπροσωπούν θεσμικά τον πολιτικό χώρο που είχε τότε την ευθύνη των (καταστροφικών) πολιτικών αποφάσεων.

Οι (λίγοι) υπόλοιποι – Στην ομάδα αυτή τοποθετώ ταπεινά και τον εαυτό μου.

Συγγενείς, φίλοι των οικογενειών, άνθρωποι που ταπεινά νιώθουν την ανάγκη να είναι εκεί όποτε μπορούν.

Μέσα από την τραγωδία είχα το προνόμιο (δεν θα πω χαρά, μακάρι να μην τους είχα γνωρίσει ποτέ έτσι) να γνωρίσω ξεχωριστούς ανθρώπους στις πιο δύσκολες στιγμές τους, την κυρία Μαρία και τον Νικόλα, την Κάτια, την Ηλιάνα και την κυρία Σοφία, την Πόπη και τον Μιχάλη.

Πονεμένους και αδικημένους, μα τόσο αξιοπρεπείς και ξεχωριστούς.

Πήγαμε και φέτος λοιπόν.

Πολλές φορές λέμε ότι τα λόγια είναι εύκολα, αλλά να το πω, όταν ο όποιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ζητά συγνώμη εκ μέρους του Κράτους, έχει μια σημασία.

Αφού εκείνος ο Πρόεδρος που έπρεπε, δυστυχώς δεν το έπραξε.

Διδάγματα (;) Μια τόσο μεγάλη καταστροφή σε τόσο ένα μικρό τόπο.

Πολλές φορές και δικαίως και υπερήφανα η ιστορία αυτού του μικρού μας τόπου, έχει δείξει ότι ο κατάλληλος (ή οι κατάλληλοι άνθρωποι στις κατάλληλες θέσεις ή στιγμές) μπορούν να αλλάξουν την ιστορία και αναδείξουν ότι ένας μικρός τόπος μπορεί να κάνει θαύματα.

Πολλά τα παραδείγματα, με Κύπριους επιστήμονες (Δρ. Κύπρος Νικολαίδης), ο νομπελίστας Πισσαρίδης, Κύπριοι αυτοδημιούργητοι επιχειρηματίες που προσφέρουν στην κοινωνία, άνθρωποι των τεχνών.

Αλλά και στα Εθνικά θέματα του τόπου μας.

Η μικρή Κύπρος ανήκει στην ΕΕ γιατί 3 διαφορετικοί Πρόεδροι (Γ.Βασιλείου, Γλ.Κληρίδης και Τ.Παπαδόπουλος) με διαφορετικές αντιλήψεις βρέθηκαν να είναι οι κατάλληλοι την κατάλληλη στιγμή για να κάνουν ο καθένας αυτό που έπρεπε.

Στον ηρωικό απελευθερωτικό αγώνα το 1955-59 σε μια κρίσιμη καμπή όπου το ηθικό είχε κλονιστεί βρέθηκε ο κατάλληλος άνθρωπος την κατάλληλη στιγμή, ο Γρηγόρης Αυξεντίου.

Ο οποίος με την θυσία του δεν έγινε απλά Αθάνατος αλλά αναπτέρωσε το ηθικό των αγωνιστών και του Λαού, ασχολίαστοι οι ανιστόρητοι σοβαροφανείς και ασόβαροι κλόουν που τον αμφισβήτησαν.

Και οι 13 του Μαρί, οι οποίοι έγιναν θύματα και ήρωες, επειδή η αίσθηση καθήκοντος, η ευθύνη και το φιλότιμο τους επέβαλε να παλέψουν άνισα με μια καταστροφή που ήταν πρωτοφανής εν καιρό ειρήνης, που φούσκωνε σε κοντείνερ με την ελπίδα να περιορίσουν το κακό και να γλυτωσουν όσους και ότι μπορούσαν.

Πολλά και διαφορετικά τα παραδείγματα μέσα από τους αιώνες. Το Μαρί.

Δυστυχώς όμως το Μαρί επιβεβαίωσε και την άλλη όψη, ότι ακόμα και σε ένα μικρό τόπο μπορεί να συμβούν συγκλονιστικές καταστροφές όταν τις αποφάσεις λαμβάνουν ακατάλληλοι άνθρωποι που βρέθηκαν σε λάθος θέσεις.

Πολιτικές αποφάσεις και άλλες.

Δεν θα γράψω πολλά γιατί η ανάρτηση αυτή δεν έχει καμιά πολιτική σκοπιμότητα.

Τα γεγονότα είναι άλλωστε πλέον γνωστά, όπως και οι ευθύνες που έμειναν ευθύνες και όχι τιμωρίες. Μάθαμε? Υπάρχουν στιγμές που πραγματικά το αμφιβάλλω, υπάρχουν όμως και στιγμές ελπίδας. Αιωνία η μνήμη των αδικοχαμένων ηρώων, θυμάτων ακαταλληλότητας. Κουράγιο και σεβασμός στις οικογένειες.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους