Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μερικές φορές αυτό που πονάει περισσότερο σε μια σχέση δεν είναι ότι ο άλλος είναι μακριά.

Είναι ότι ενώ είναι δίπλα σας, δεν νιώθετε πια ότι είστε σημαντικοί.

Δεν χρειάζεται να έχει γίνει κάτι τεράστιο.

Μπορεί να είναι μικρά πράγματα.

Ένα βλέμμα που δεν σηκώνεται από το κινητό.

Μια κουβέντα που κόβεται γρήγορα.

Μια ανάγκη που ακούγεται σαν ενόχληση.

Μια μέρα που περνά χωρίς πραγματικό ενδιαφέρον.

Ένα “μετά” που επαναλαμβάνεται τόσο συχνά, που κάποια στιγμή μοιάζει με “όχι”. Και μέσα σας αρχίζει να χτίζεται μια σιωπηλή ερώτηση: «Έχω ακόμη θέση μέσα σου;» Αυτό είναι πολύ βαθύ.

Γιατί σε μια σχέση δεν χρειαζόμαστε μόνο να ξέρουμε ότι ο άλλος μένει.

Χρειαζόμαστε να νιώθουμε ότι μας επιλέγει.

Όχι απαραίτητα με μεγάλες χειρονομίες.

Αλλά με μικρές, σταθερές εμπειρίες παρουσίας.

Να νιώθω ότι με βλέπεις.

Ότι με ακούς.

Ότι νοιάζεσαι.

Ότι δεν είμαι απλώς μέρος της καθημερινότητας.

Ότι δεν είμαι δεδομένος/η. Όταν αυτό χαθεί, ο δεσμός αρχίζει να γίνεται ανασφαλής.

Ο ένας μπορεί να ζητά περισσότερη προσοχή και να ακούγεται πιεστικός.

Ο άλλος μπορεί να νιώθει ότι κατηγορείται και να αποσύρεται περισσότερο.

Ο ένας νιώθει παραμελημένος.

Ο άλλος νιώθει ανεπαρκής.

Ο ένας λέει: «Δεν με βάζεις ποτέ προτεραιότητα.» Ο άλλος ακούει: «Πάλι δεν κάνω τίποτα σωστά.» Και έτσι, αντί να πλησιάσουν, χάνονται ακόμα περισσότερο.

Στη θεραπεία ζεύγους αυτό το βλέπω συχνά.

Κάτω από τον θυμό δεν υπάρχει πάντα επιθετικότητα.

Υπάρχει συχνά ένα πολύ πιο τρυφερό και πολύ πιο ευάλωτο αίτημα: «Θέλω να νιώσω ότι με διαλέγεις ακόμη.» Κάτω από την απόσταση δεν υπάρχει πάντα αδιαφορία.

Υπάρχει συχνά ένας άνθρωπος που δεν ξέρει πια πώς να πλησιάσει χωρίς να νιώσει ότι θα αποτύχει.

Και κάτω από την ένταση υπάρχει πολλές φορές ένας δεσμός που ρωτά: «Είμαι ακόμη σημαντικός/ή για σένα;» Αυτή η ερώτηση δεν απαντιέται με θεωρία.

Δεν απαντιέται με ένα γρήγορο: “Μα αφού είμαι εδώ.” Γιατί το “είμαι εδώ” δεν αρκεί πάντα.

Χρειάζεται ο άλλος να νιώσει: “Είμαι εδώ μαζί σου.

Σε βλέπω.

Σε ακούω.

Με νοιάζει αυτό που ζεις.

Και θέλω να ξαναγίνεις σημαντικός χώρος μέσα στη ζωή μου.” Στη μέθοδο ΑΓΑΠΗ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ δεν δουλεύουμε απλώς να “περνάτε περισσότερο χρόνο μαζί”. Δουλεύουμε να αποκατασταθεί η αίσθηση συναισθηματικής προτεραιότητας μέσα στον δεσμό.

Να δείτε πότε ο ένας νιώθει παραμελημένος.

Πότε ο άλλος νιώθει ανεπαρκής.

Πώς η ανάγκη για προσοχή μετατρέπεται σε κατηγορία.

Πώς η άμυνα γίνεται απόσταση.

Και πώς μπορείτε να ξαναχτίσετε μικρές, σταθερές εμπειρίες ασφάλειας και επιλογής.

Γιατί πολλές φορές η σχέση δεν χρειάζεται περισσότερες υποχρεώσεις.

Χρειάζεται να ξαναγίνει ο άλλος άνθρωπος πρόσωπο.

Όχι δεδομένο.

Αν είστε ζευγάρι που ζει μαζί, λειτουργεί, συνεχίζει, αλλά βαθιά μέσα σας υπάρχει η αίσθηση ότι δεν νιώθετε πια πραγματικά προτεραιότητα ο ένας για τον άλλον… στείλτε μου τη λέξη: ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ και θα σας ενημερώσω προσωπικά για τη Συνεδρία Στρατηγικής Επιθυμητής Αλλαγής. Αντώνης Γκλιόγκος Σύμβουλος Συντροφικών Σχέσεων και Ζευγαριών | Αφηγηματικός Ψυχοθεραπευτής | Θεραπευτής Ζεύγους και Οικογένειας | Δημιουργός της Μεθόδου ΑΓΑΠΗ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους