Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πώς να φάμε μόνοι μας σε δημόσιο χώρο👇🏻 Το να τρώει κάποιος μόνος του σε δημόσιο χώρο μοιάζει να είναι μία από τις μεγαλύτερες ψυχολογικές προκλήσεις της ζωής.

Μας αναγκάζει να έρθουμε αντιμέτωποι με σκέψεις που συνήθως καταφέρνουμε να κρατάμε στο πίσω μέρος της συνείδησής μας, όπως για παράδειγμα ότι, κατά βάθος, είμαστε ανεπιθύμητοι ή μη αποδεκτοί ως άνθρωποι.

Το πόσο άξιοι αγάπης αισθανόμαστε ως ενήλικες είναι, σε μεγάλο βαθμό, αποτέλεσμα του τρόπου με τον οποίο μας φρόντισαν και μας αντιμετώπισαν τα σημαντικά κοντινά μας πρόσωπα, κατά την παιδική μας ηλικία.

Οι «τυχεροί» ανάμεσά μας, εκείνοι που δεν αισθάνονται καμία αμηχανία να παραγγείλουν ένα γεύμα για 1 σε ένα εστιατόριο, πιθανότατα, κάπου στο μακρινό παρελθόν, μεγάλωσαν νιώθοντας ασφάλεια μέσα από την αποδοχή και τον θαυμασμό των σημαντικών άλλων.

Οι λιγότερο «τυχεροί» δεν διαθέτουμε αυτήν την συναισθηματική ασφάλεια.

Όσα κι αν έχουμε καταφέρει ή όποια κι αν είναι η κοινωνική μας θέση, δεν απέχουμε ποτέ πολύ από την αίσθηση ότι οι άλλοι μας κρίνουν ή μας χλευάζουν.

Καλό είναι να θυμόμαστε πόσο λίγο, στην πραγματικότητα, οι άλλοι σκέφτονται εμάς, και αυτό με την καλύτερη δυνατή έννοια.

Κανένας δεν μας σκέφτεται όσο εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας.

Τις περισσότερες φορές, μάλλον περνάμε απαρατήρητοι μέσα στην πιεστική καθημερινότητα των άλλων.

Υπάρχει, σε ορισμένες στιγμές, μία ιδιαίτερη αξιοπρέπεια και μεγαλείο στο να είναι κανείς «εκτός κύκλου», στο να μην χρειάζεται πάντα να ανήκει στην ομάδα.

Ο άνθρωπος που είναι προσωρινά μόνος και απομονωμένος έχει προνόμια και δυνατότητες βαθύτερης κατανόησης, που συχνά στερούνται όσοι περιβάλλονται διαρκώς από την φλυαρία των κοινωνικών συναναστροφών• Απολαύστε το γεύμα σας🍲 Angeliki Tsagkaraki

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους