Επειδή ο περισσότερος κόσμος δεν γνωρίζει πως διαμορφώνεται η τιμή της KWh στο χρηματιστήριο ενέργειας και επειδή νομίζουν πως η παραγωγή ενέργειας από Ανανεώσιμες Πηγές κάνει το ρεύμα φθηνότερο...

Πλήρες Κείμενο:

Επειδή ο περισσότερος κόσμος δεν γνωρίζει πως διαμορφώνεται η τιμή της KWh στο χρηματιστήριο ενέργειας και επειδή νομίζουν πως η παραγωγή ενέργειας από Ανανεώσιμες Πηγές κάνει το ρεύμα φθηνότερο παραθέτω την απάντηση της ΤΝ στο όλο θέμα και με παράδειγμα: Αυτό που περιγράφεις είναι το μοντέλο της οριακής τιμολόγησης (marginal pricing), το οποίο εφαρμόζεται στις περισσότερες αγορές ηλεκτρικής ενέργειας στην Ευρώπη.

Η κριτική που του ασκείται είναι ακριβώς ότι μπορεί να οδηγήσει σε πολύ υψηλές τιμές, ακόμη κι όταν το μεγαλύτερο μέρος του ρεύματος παράγεται φθηνά.

Ας το δούμε με ένα απλό παράδειγμα.

Φαντάσου ότι μια χώρα χρειάζεται 100 μονάδες ηλεκτρικής ενέργειας.

Οι διαθέσιμες μονάδες παραγωγής είναι: Υδροηλεκτρικά: 20 μονάδες με κόστος 20 €/MWh.

Αιολικά και φωτοβολταϊκά: 30 μονάδες με κόστος 10 €/MWh.

Λιγνίτης: 30 μονάδες με κόστος 70 €/MWh.

Φυσικό αέριο: 20 μονάδες με κόστος 150 €/MWh.

Για να καλυφθεί η ζήτηση, μπαίνουν στο σύστημα όλες οι παραπάνω μονάδες.

Η τελευταία που χρειάζεται για να καλυφθεί η ζήτηση είναι το φυσικό αέριο, με κόστος 150 €/MWh.

Τι συμβαίνει τότε; Δεν πληρώνεται μόνο το φυσικό αέριο με 150 €/MWh.

Όλοι οι παραγωγοί πληρώνονται 150 €/MWh, ακόμη κι εκείνοι που παρήγαγαν με κόστος 10 ή 20 €/MWh. Άρα: Ο παραγωγός από αιολικά με κόστος 10 €/MWh εισπράττει 150 €/MWh.

Ο υδροηλεκτρικός με κόστος 20 €/MWh επίσης εισπράττει 150 €/MWh.

Ο παραγωγός φυσικού αερίου εισπράττει 150 €/MWh, που περίπου καλύπτει το κόστος του.

Αυτό δημιουργεί τα λεγόμενα ουρανοκατέβατα κέρδη (windfall profits) για τις φθηνές μορφές παραγωγής όταν οι τιμές του φυσικού αερίου εκτοξεύονται.

Γιατί υπάρχει αυτό το σύστημα; Οι υποστηρικτές του λένε ότι: εξασφαλίζει ότι θα μπει στο σύστημα η φθηνότερη διαθέσιμη ενέργεια πρώτα, δίνει κίνητρα για επενδύσεις σε φθηνές τεχνολογίες, και επιτρέπει στην αγορά να ισορροπεί μεταξύ προσφοράς και ζήτησης.

Οι επικριτές, αντίθετα, υποστηρίζουν ότι σε περιόδους κρίσης (όπως το 2021-2022) το σύστημα οδηγεί σε υπερβολικές τιμές για τους καταναλωτές και υπερκέρδη για ορισμένους παραγωγούς, επειδή μια μικρή ποσότητα ακριβής παραγωγής καθορίζει την τιμή ολόκληρης της αγοράς.

Γι' αυτό αρκετές ευρωπαϊκές χώρες συζήτησαν ή εφάρμοσαν προσωρινά μέτρα, όπως πλαφόν στα έσοδα των παραγωγών ή διαφορετικούς μηχανισμούς αποζημίωσης, χωρίς όμως να εγκαταλείψουν συνολικά το σύστημα της οριακής τιμολόγησης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους