❓𝝦𝝚 𝝨𝝚𝝞𝝨, 𝝚𝝞𝝢𝝖𝝞 𝝤𝝢𝝩𝝮𝝨 𝝟𝝖𝝝𝝚 𝝨𝝪𝝢𝝖𝝪𝝠𝝞𝝖 «𝝪𝝥𝝚𝝦𝝤𝝬𝝜», «𝝖𝝢𝝚𝝥𝝖𝝢𝝖𝝠𝝜𝝥𝝩𝝜», «𝝜 𝝟𝝖𝝠𝝪𝝩𝝚𝝦𝝜 𝝥𝝤𝝪 𝝛𝝜𝝨𝝖𝝡𝝚 𝝥𝝤𝝩𝝚»; ❓ 𝚭𝛐ύ𝛍𝛆 ά𝛒𝛂𝛄𝛆 𝛕𝛈𝛎 𝛆𝛑𝛐𝛘ή 𝛕𝛈ς 𝛕𝛐𝛏𝛊𝛋ής 𝛔𝛖𝛎𝛂𝛖𝛌𝛊𝛂𝛋ής 𝛉𝛆𝛕𝛊𝛋ό𝛕𝛈𝛕𝛂ς; (…) Ποια ήταν όμως η συναυλία του καλοκαιριού...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το μοτίβο είναι αρκετά επαναλαμβανόμενο για να μην είναι μοτιβο.

Οι συναυλίες είναι αστείρευτη πηγή content, ένα σκληρό νόμισμα πολιτισμικής συνάφειας για τον καθένα και την καθεμία από μας.

Ναι, για αυτά τα συνήθως άθλια, πανομοιότυπα βίντεο που ανεβάζουμε ως στόριζ για να πιστοποιήσουμε το «ήμουν κι εγώ εκεί» χρησιμοποιώ τέτοιες fancy εκφράσεις.

Αλλά, η εικόνα από μόνη της δεν φτάνει.

Θέλει και σχόλιο.

Και η ατάκα που τη συνοδεύει είναι πάντα “citius, alitus, fortius”, πλειοδοτεί στο «τι ζήσαμε» μόλις.

Τι ζήσαμε, θα ρωτήσετε με το δίκιο σας, ειδικά αν δεν ήσασταν εκεί και ξεροσταλιάζετε στο κινητό; Μα κάτι «συγκλονιστικό», «ανεπανάληπτο», «μοναδικό». Κι άντε οι fans δικαιολογούνται, έτσι ως «αιχμάλωτοι της στιγμής», να πουνε και μια κουβέντα παραπάνω, στην τελική τα (αρκετά) ωραία λεφτάκια τους έδωσαν, γιατί να μην το χαρούν; Γιατί να μην το φλεξάρουν; Ερχόμαστε όμως μετά και τα μίντια, στην πραγματικότητα να μεταφέρουμε σε χρόνο dt αυτό το κλίμα των ΜΚΔ (ή και να το ενισχύσουμε με clickbait ιαχές που θυμίζουν αθλητικό τύπο). Κάπως έτσι η έννοια του συναυλιακού review, η ψύχραιμη αποτύπωση δηλαδή όντως του τι ακούσαμε και τι είδαμε (κι όχι απαραίτητα του «τι ζήσαμε»), μαζί πιθανώς με κάποιες περαιτέρω συνδέσεις-συγκρίσεις-συνάψεις, μοιάζει τόσο ξεπερασμένη όσο και η εποχή που τα εισιτήρια ηταν όντως «μαγικά χαρτάκια» και όχι barcodes στην οθόνη μας.

Μην το ψάχνετε, ζούμε στην εποχή της τοξικής (;) συναυλιακής θετικότητας.

Μα καλά άνθρωπέ μου, τόσα άσχημα πράγματα συμβαίνουν στον κόσμο, θα πείτε, αυτό σε πείραξε; Δεν έχω απάντηση, έχετε δίκιο.

Αν όμως πάρετε θάρρος και μου πείτε ότι κάνω gatekeeping, νοσταλγώντας τις εποχές που λίγοι μόνο είχαν πρόσβαση στη διατύπωση της γνώμης, θα πω και πάλι ότι έχετε λίγο δίκιο, αλλά παράλληλα θα καθαρίσω τη φωνή μου, θα τσεκάρω τα χαρτιά μου και με ύφος χιλίων (ίσως και λιγότερων) καρδιναλίων θα σας πω ότι χρειαζόμαστε το κριτήριο και την υποκειμενικότητα.

Γιατί διαφορετικά, αφενός μεν μετατρεπόμαστε από fans σε άλογα στην σκακιέρα του αλγόριθμου (και είναι καμιά φορά σωτήριο να έχουμε έστω την ψευδαίσθηση ότι δεν είμαστε), αφετέρου δε είναι ωραίο να μιλάμε, να διαφωνούμε, να αναπαράγουμε τη μουσική εμπειρία και μόλις εκπνεύσει το στόρι που ανεβάσαμε.

Ας πούμε, κι εμένα μου φάνηκε brilliant η παράσταση που έχει στήσει ο David Byrne, πιστεύω ότι είδαμε μια από τις καλύτερες εμφανίσεις του Cave με τους απίστευτους Bad Seeds από τις πολλές φορές που έχουμε συναντηθεί μαζί τους, το λάιβ των Gorillaz ανέδειξε το άνισο της δισκογραφίας τους με τις λαμπρές κορυφές και τα αδιάφορα fillers, νομίζω ότι ο Baxter Dury θέλει κλειστό χώρο και μικρό venue γιατί δεν μπορεί να γεμίσει την μεγάλη σκηνή, και οι Flaming Lips είναι πια ένα κακό φάντασμα του ένδοξου εαυτού τους (ακόμα κι αν μας τρέλαναν με τη διασκευή στο “War Pigs” που κάποτε πέρασαν σε άλλη πίστα με την Cat Power). Αλλά, αυτές είναι απλά υποκειμενικές αξιολογικές κρίσεις, ούτε «σωστές» ούτε «λάθος». Αφετηρίες για κουβέντα, σαν κι αυτή που κάναμε άλλη μια φορά βλέποντας την υπερπαραγωγή των Metallica, κάνοντας για πολλοστή φορά την ερώτηση στον εαυτό (και τους γύρω) μας αν το rock ‘n’ roll έχει δικαίωμα να γερνάει και πόσο χάνει την ψυχή του όταν γίνεται brand.

Από την άλλη, ξέρω, είναι και λίγο σαν να μαστιγώνουμε τη θάλασσα αυτή η κουβέντα.

Έτσι κι αλλιώς το FOMO κάνει τον κόσμο να γυρίζει, τα sold out γίνονται από αυτούς που έχουν τη ρευστότητα να πληρώσουν αμέσως με το που βγουν τα εισιτήρια -ανεβάζοντας και το μέσο όρο ηλικίας του κοινού - εισιτήρια που πια κυκλοφορούν πολύ νωρίς και (παντού, όχι μόνο στην Ελλάδα) έχουν ακριβύνει πολύ, τα ΜΜΕ χάνονται στη μετάφραση των εμπορικών διασυνδέσεών και υποχρεώσεών τους.

Κι όταν φτάνει η ώρα του live, τόσος κόπος έχει γίνει, το «τι ζήσαμε» είναι μονόδρομος. Χωρίς επιστροφή… (ό𝛌𝛐 𝛕𝛐 𝛋𝛆ί𝛍𝛆𝛎𝛐 𝛔𝛕𝛂 𝛔𝛘ό𝛌𝛊𝛂) News 24/7

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους