Μια ιστορία σημερινή που αξίζει να την διαβάσετε , της δημοσιογράφου και φίλης, Αγγέλα Φωτοπούλου ⬇️ «Μια αγκαλιά που αξίζει περισσότερο από 300 ευρώ Σήμερα το απόγευμα πέρασα δύο ώρες στο Τμήμα...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όχι, δεν με συνέλαβαν.

Δεν αποφάσισα τώρα, στα γεράματά μου, να μπω στον κόσμο του εγκλήματος.

Ένα ζευγάρι Τούρκων τουριστών από τη Σαμψούντα, ο Τζουμχούρ και η Μεράλ, είχαν πέσει θύματα κλοπής και χρειάζονταν διερμηνέα.

Έψαξαν, δεν βρήκαν κανέναν και τελικά βρήκαν... εμένα. Πήγα.

Και μπήκα σε έναν χώρο όπου η κατάσταση έμοιαζε με εφημερία σε Τμήμα Επειγόντων νοσοκομείου.

Μόνο που αντί για γιατρούς είχε αστυνομικούς.

Το κτίριο... καλύτερα να μην το περιγράψω.

Χάλι μαύρο, τριτοκοσμικό.

Χάλασε και το ασανσέρ και εγκλωβίστηκε μια γυναίκα ανάμεσα σε δύο ορόφους.

Μέσα σε όλο αυτό το χάος, δύο αστυνομικοί, ο Μανώλης και ο Βασίλης, προσπαθούσαν να τα βγάλουν πέρα.

Τη μία προσπαθούσαν να διαχειριστούν ένα περιστατικό απόπειρας ανθρωποκτονίας, όπου ο δράστης διακομίστηκε στο Ιπποκράτειο.

Την άλλη εξυπηρετούσαν κάποιον που του ήρθε να καταγγείλει ότι του έκλεψαν δύο δωδεκάδες μπουκάλια νερό από το πορτ μπαγκάζ.

Έπειτα μπήκε μια κοπέλα πανικόβλητη. «Έκλεψαν το αυτοκίνητο που μου άφησε ο ξάδερφός μου για να πάει διακοπές.

Δεν το βρήκα εκεί που ήταν παρκαρισμένο», είπε.

Ο αστυνομικός προσπαθούσε ευγενικά να της εξηγήσει ότι πιθανότατα το είχε σηκώσει ο γερανός και πως καλό θα ήταν να το εξακριβώσει πριν δηλώσει κλοπή και μπλέξει με διαδικασίες, ακυρώσεις πινακίδων και άλλα ωραία της ελληνικής γραφειοκρατίας.

Εκείνη δεν πειθόταν.

Ο αστυνομικός με υπομονή προσπαθούσε να την πείσει να πάει στην Τροχαία.

Αν ήμουν στη θέση του, τα νεύρα μου θα είχαν γίνει τσατάλια.

Της έδωσε μέχρι και ένα μπουκαλάκι νερό και την έστειλε στην Τροχαία.

Στο μεταξύ προσπαθούσε να πάρει κατάθεση από το ζευγάρι των Τούρκων μέσω της διερμηνείας που έκανα εγώ. Οι Τούρκοι ήταν πανικόβλητοι, σαστισμένοι και πολύ στεναχωρημένοι, γιατί τους είχαν κλέψει τα πάντα: λεφτά, κάρτες, ταυτότητες, διαβατήρια, δίπλωμα, άδεια οδήγησης... Στο μεταξύ κατέφθαναν άνθρωποι που παρέδιδαν πορτοφόλια και κινητά που είχαν βρει στον δρόμο.

Ναι, υπάρχουν ακόμη τέτοιοι άνθρωποι. Ευτυχώς.

Μετά έφεραν δύο Αφρικανούς που είχαν πιαστεί στα χέρια.

Περίμενα συλλήψεις, χειροπέδες και φωνές.

Αντ’ αυτού, ο αστυνομικός τούς μίλησε σαν δάσκαλος που χωρίζει δύο μαθητές στο προαύλιο.

Τους ηρέμησε, τους συμφιλίωσε, τους συμβούλεψε να μην ξαναμαλώσουν και τους άφησε να φύγουν.

Και κάπου εκεί ήρθε η στιγμή της αυτοκριτικής.

Έχω υπάρξει πολλές φορές προκατειλημμένη απέναντι στους «μπάτσους». Ίσως επειδή τις περισσότερες φορές ξέρουμε μόνο την κακή πλευρά τους.

Ίσως επειδή εμείς οι μεγαλύτεροι, όταν ακούμε Τμήμα Ασφαλείας το μυαλό μας πάει στα βασανιστήρια.

Εκεί όμως είδα δύο ανθρώπους που έτρεχαν ασταμάτητα, προσπαθώντας να εξυπηρετήσουν δεκάδες διαφορετικά περιστατικά, μέσα σε ένα άθλιο κτίριο κάτω από απαράδεκτες συνθήκες εργασίας.

Καλοί και κακοί άνθρωποι υπάρχουν σε όλα τα επαγγέλματα.

Το ίδιο ισχύει και για την αστυνομία. Ο Τζουμχούρ και η Μεράλ είχαν χάσει τα πάντα.

Ευτυχώς, το προξενείο είχε εκδώσει προσωρινά ταξιδιωτικά έγγραφα και ήρθαν στο Τμήμα για να δώσουν κατάθεση και να πάρουν τη βεβαίωση της κλοπής, ώστε να μπορέσουν να βγουν από τη χώρα.

Όταν τελειώσαμε, με ρώτησαν πόσα μου χρωστούν. «Τίποτα», τους είπα, γιατί σκέφτηκα πώς θα ήταν αν ήμουν εγώ στη θέση τους.

Άλλωστε, δεν θα γινόμουν πλούσια παίρνοντας λεφτά από ανθρώπους που βρέθηκαν σε μια τόσο δύσκολη θέση.

Με κοίταξαν έκπληκτοι. «Τελικά η ανθρωπιά δεν πέθανε.

Δεν περιμέναμε τέτοια βοήθεια από μια άγνωστη.

Πριν από εσάς βρήκαμε έναν μεταφραστή που μας ζήτησε 300 ευρώ », μου είπε ο Τζουμχούρ.

Τους κοίταξα και δεν ήξερα τι να πω. Μέσα σε λίγες ώρες είχαν χάσει χρήματα, διαβατήρια, κάρτες και κάθε αίσθηση ασφάλειας.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η απαίτηση για 300 ευρώ ήρθε σαν το κερασάκι στην τούρτα μιας πραγματικά εφιαλτικής ημέρας. Η Μεράλ, φεύγοντας, με αγκάλιασε με δάκρυα στα μάτια και μου είπε πως, αν ποτέ πάω στην Τουρκία, θα ήθελε να με φιλοξενήσει.

Αυτό που μου είπε για μένα άξιζε πολύ περισσότερο από 300 ευρώ.» Σς. Είχα κ´ εγώ αυτές τις ημέρες μια περιπέτεια με την αστυνομία, που με στεναχώρησε αρχικά , αλλά στο τέλος συμπάθεισα όλο το σώμα της ΑΤ της Καλλικράτειας. 😃Αλλα δεν θα την περιγράψω, μου αρκεί η ιστορία της Αγγέλας👏👏👏👏

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους