Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αφιερωμένο στους φανατικούς όλων των χρωμάτων Ολοι γνωρίζουμε κάποιον που δεν συζητάει απλώς για πολιτική, αλλά μοιάζει να εκτελεί χρέη άμισθου κυβερνητικού ή αντιπολιτευτικού εκπροσώπου.

Είναι αυτός ο κάποιος που σταματά να υποστηρίζει μια ιδέα και αρχίζει να υπερασπίζεται ένα «στρατόπεδο». Αν αυτός ο φίλος/η είσαι εσύ, αν η καρδιά σου χτυπάει στον ρυθμό των ανακοινώσεων ενός γραφείου τύπου, τότε αυτό το κείμενο είναι γραμμένο για σένα.

Με πολλή αγάπη, αλλά και μια δόση απαραίτητης ειλικρίνειας.

Για εσένα λοιπόν… σημασία έχει μόνο ένα πράγμα: «Το έκανε ο δικός μου ή ο άλλος;» Αν το ίδιο λάθος, το κάνει ο αντίπαλος, γίνεται σκάνδαλο.

Όταν το κάνει ο δικός σου, γίνεται «παρεξήγηση», «αναγκαστική επιλογή» ή «παρερμηνεία». Και τότε δεν ψάχνεις πλέον την αλήθεια.

Ψάχνεις απλώς επιχειρήματα για να δικαιολογήσεις αυτό που έχεις ήδη αποφασίσει να πιστεύεις.

Το κόμμα γίνεται οικογένεια.

Ο αρχηγός γίνεται αλάνθαστος.

Η κριτική θεωρείται προδοσία.

Όμως η δημοκρατία δεν χρειάζεται οπαδούς.

Χρειάζεται ανθρώπους που μπορούν να πουν: «Αυτόν τον ψήφισα, αλλά εδώ έκανε λάθος». Χρειάζεται ανθρώπους που δεν φοβούνται να παραδεχτούν ότι η άλλη πλευρά μπορεί να έχει δίκιο σε κάτι.

Γιατί η χώρα δεν προχωρά όταν κερδίζει το κόμμα σου.

Προχωρά όταν κερδίζει η λογική.

Οι πολιτικοί αλλάζουν (αλλάζουν και κόμματα). Τα κόμματα ανεβαίνουν και πέφτουν.

Οι αρχηγοί έρχονται και φεύγουν.

Αυτό που μένει είναι η κοινωνία που αφήνουμε πίσω.

Γι’ αυτό το κείμενο είναι αφιερωμένο σε όλους τους φανατικούς, ανεξαρτήτως χρώματος: Σε όσους υπερασπίζονται πρόσωπα αντί για αξίες.

Σε όσους προτιμούν να έχουν δίκιο μαζί με το κόμμα τους, παρά να ψάξουν την αλήθεια μόνοι τους.

Γιατί η μεγαλύτερη νίκη ενός πολίτη δεν είναι να πει «νικήσαμε». Είναι να μπορεί να πει: «Σκέφτηκα μόνος μου». Γιατί με τον φανατισμό, χάνεις το πιο σημαντικό σου όπλο ως πολίτης: την κριτική σκέψη.

Το κόμμα δεν είναι θρησκεία για δείχνεις πίστη, ούτε οικογένεια για να δείχνεις τυφλή αφοσίωση.

Είναι ένας μηχανισμός διαχείρισης της δικής σου ζωής, των δικών σου φόρων και του μέλλοντος των παιδιών σου.

Παρατήρησε τον εαυτό σου την επόμενη φορά που το κόμμα σου θα κάνει ένα εμφανές λάθος, μια γκάφα ή μια αδικία.

Ποια είναι η πρώτη σου αντίδραση; Αν είναι η φράση «Ναι, αλλά οι άλλοι όταν κυβερνούσαν έκαναν χειρότερα», συγχαρητήρια… έχεις πέσει στην παγίδα.

Ο φανατισμός σε αναγκάζει να δικαιολογείς τα αδικαιολόγητα.

Γίνεσαι ο δικηγόρος ανθρώπων που δεν ξέρουν καν το όνομά σου, την ίδια ώρα που εκείνοι απολαμβάνουν τα προνόμια της εξουσίας.

Σκέψου το λίγο: Γιατί να υπερασπίζεσαι κάποιον που η δουλειά του είναι να λογοδοτεί σε σένα; Η πραγματική ζωή κρίνεται στο σούπερ μάρκετ, στα νοσοκομεία, στα σχολεία, στο αν η πόλη (ή χωριό) που ζεις είναι όμορφη και καθαρή και στην καθημερινότητα.

Το να είσαι σκεπτόμενος πολίτης σημαίνει να λες «μπράβο» όταν γίνεται κάτι σωστό, αλλά να είσαι ο πρώτος που θα φωνάξει «ως εδώ» όταν το κόμμα που ψήφισες σε απογοητεύει.

Αυτό δεν σε κάνει προδότη… σε κάνει ελεύθερο άνθρωπο.

Και να θυμάσαι… Όταν η πολιτική γίνεται θρησκεία, η λογική γίνεται αίρεση.

Δεν χρειάζεσαι έναν αρχηγό. Χρειάζεσαι κρίση. Μην παραδώσεις το μυαλό σου σε κανένα κόμμα. #Πολιτική #ΣύνθημαΣεΤοίχο #Graffiti #Ξύπνα #Αλήθειες #Σκέψου

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους