Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το Braveheart δεν ήταν απλώς μια ταινία. Ήταν μια πράξη πίστης.

Μια αδύνατη πρόκληση.

Μια κραυγή ελευθερίας που ο Μελ Γκίμπσον έφερε στη σκηνή όχι μόνο με το πρόσωπό του, αλλά με αίμα, λάσπη, και την τρέλα κάποιου που πιστεύει μέχρι τέλους στο όραμά του.

Το 1995, ο Γκίμπσον δεν ήταν μόνο ο πρωταγωνιστής.

Ήταν και ο σκηνοθέτης.

Μόλις δύο χρόνια νωρίτερα είχε σκηνοθετήσει τον Άνθρωπο χωρίς πρόσωπο, αλλά το Braveheart ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό: μια επική ιστορία τεράστια, φιλόδοξη, κολοσσιαία.

Τα μεγάλα στούντιο του Χόλιγουντ ήταν σκεπτικά.

Πολλές μάχες, πολλά κοστούμια, πολλά ρίσκα — και ένας ηθοποιός-σκηνοθέτης στο τιμόνι των πάντων. Η Paramount δέχτηκε, αλλά με πολύ μικρότερο προϋπολογισμό από αυτόν που είχε φανταστεί ο Γκίμπσον.

Ωστόσο, από την πρώτη λήψη, ήταν ξεκάθαρο ότι η ταινία αυτή θα είχε ψυχή.

Τα άγρια και συγκλονιστικά τοπία της Σκωτίας έμοιαζαν σμιλεμένα για να διηγηθούν την ιστορία του Γουίλιαμ Γουάλας.

Όμως, αν η αισθητική ήταν ισχυρή, η οργάνωση πίσω απ’ αυτή ήταν εφιάλτης.

Για να στηθούν οι μάχες, χρειάζονταν χιλιάδες άνδρες.

Δεν υπήρχαν τα μέσα για να δημιουργηθούν ψηφιακοί στρατοί, ούτε για να πληρωθούν μάζες κομπάρσων.

Τότε ήρθε η πιο απροσδόκητη βοήθεια: ο ιρλανδικός στρατός.

Αληθινοί στρατιώτες χρησιμοποιήθηκαν στα γυρίσματα.

Στη μία σκηνή ήταν Άγγλοι, στην επόμενη Σκωτσέζοι.

Άλλαζαν στολή, πέθαιναν μία φορά... και μετά «επέστρεφαν στη ζωή» για να πεθάνουν ξανά.

Στα γυρίσματα αστειεύονταν: — «Σήμερα αυτοκτονήσαμε δύο φορές!» Οι σκηνές μάχης ήταν εξαντλητικές.

Τα άλογα ήταν εκπαιδευμένα να πέφτουν χωρίς να τραυματίζονται, τα πρόσωπα καλυμμένα με λάσπη, ψεύτικο αίμα, αληθινό ιδρώτα.

Τα ατυχήματα δεν έλειπαν.

Και ο Γκίμπσον σίγουρα δεν καθόταν να παρακολουθεί πίσω από μια καρέκλα σκηνοθέτη.

Ήταν εκεί, στη μέση, με τα όπλα στα χέρια, τη φωνή ραγισμένη, το σώμα εξαντλημένο.

Πάλευε με τους ηθοποιούς, ούρλιαζε, έπεφτε, αιμορραγούσε.

Κάθε καρέ έφερε πάνω του το βάρος της αλήθειας.

Πολλά πράγματα στην ταινία δεν ήταν ιστορικά ακριβή — ξεκινώντας από τη διάσημη μπλε μπογιά στο πρόσωπο του Γουάλας, την οποία χλεύασαν οι ιστορικοί.

Αλλά ο Γκίμπσον δεν ανησυχούσε γι' αυτό.

Στόχος του δεν ήταν η ακρίβεια.

Ήταν το συναίσθημα. — «Δεν χρειάζεται να είναι ακριβές», είπε. — «Πρέπει να είναι αληθινό». Και εκείνη η κραυγή, Freedom!, φωνάζοντας στην απόλυτη σιωπή του πλατό, προκάλεσε ρίγη ακόμη και στους Ιρλανδούς στρατιώτες.

Δεν ήταν απλώς υποκριτική.

Ήταν μια κραυγή που έβγαινε από την καρδιά.

Μια έκρηξη πόνου, περηφάνιας, αντίστασης.

Κατά τη διάρκεια της παραγωγής, το Braveheart επικρίθηκε από όλους: πολύ μεγάλο, πολύ βίαιο, πολύ τρελό.

Όμως, όταν βγήκε στις αίθουσες, το κοινό το υποδέχτηκε σαν κύμα.

Έβγαιναν συγκλονισμένοι, συγκινημένοι, δακρυσμένοι.

Είχαν δει κάτι που ξεπερνούσε την ιστορία: είχαν νιώσει τη μάχη μέσα τους.

Το 1996, ήρθαν πέντε Όσκαρ.

Καλύτερης ταινίας.

Καλύτερης σκηνοθεσίας.

Το αδύνατο όνειρο είχε γίνει πραγματικότητα.

Γιατί μερικές φορές μια μεγάλη δημιουργία δεν γεννιέται όταν όλα είναι εύκολα. Γεννιέται όταν κάποιος έχει το θάρρος να πιστέψει σε κάτι που οι άλλοι θεωρούν αδύνατο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους