Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πίσω από τα Κάγκελα της Αδιαφορίας, υπάρχουν βλέμματα, που δεν χρειάζονται λόγια.

Βλέμματα, που διαπερνούν το μέταλλο, τον χρόνο και τη συνείδησή μας Η εικόνα αυτών των σκύλων, πίσω από τα κάγκελα ενός κυνοκομείου, δεν απεικονίζει απλώς μερικά ζώα, σε έναν περιορισμένο χώρο.

Αποτυπώνει μια ολόκληρη κοινωνία, που δοκιμάζεται από τις επιλογές της.

Αποτυπώνει την εγκατάλειψη, τη μοναξιά, την προσμονή και την ελπίδα, που σβήνει λίγο λίγο, κάθε μέρα.

Τα μάτια τους δεν εκλιπαρούν μόνο για τροφή.

Δεν ζητούν μόνο νερό.

Ζητούν αυτό που κάθε ζωντανό πλάσμα δικαιούται: Ελευθερία, ασφάλεια, αγάπη και σεβασμό.

Πόσοι από αυτούς τους σκύλους είχαν κάποτε σπίτι; Πόσοι κοιμήθηκαν σε έναν καναπέ, έπαιξαν με παιδιά, συνόδευσαν ανθρώπους στις πιο όμορφες, αλλά και στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής τους; Και πόσοι βρέθηκαν ξαφνικά στον δρόμο, επειδή μεγάλωσαν, αρρώστησαν, δεν ήταν πλέον "χρήσιμοι", ή γιατί κάποιος αποφάσισε ότι αποτελούσαν βάρος; Η εγκατάλειψη ενός ζώου, δεν είναι μια απλή πράξη ανευθυνότητας.

Είναι μια βαθιά ηθική αποτυχία.

Είναι η στιγμή, που ένας άνθρωπος προδίδει μια σχέση απόλυτης εμπιστοσύνης.

Γιατί ο σκύλος δεν εγκαταλείπει ποτέ τον άνθρωπο. Περιμένει.

Ακόμη και όταν εκείνος δεν επιστρέφει ποτέ.

Και όταν τελικά περισυλλεγεί, αρχίζει μια νέα μορφή εγκλεισμού.

Ένα κλουβί, μπορεί να προσφέρει προστασία από την πείνα, ή τα αυτοκίνητα, όμως δεν μπορεί να αντικαταστήσει την ελευθερία.

Δεν μπορεί να αντικαταστήσει το χάδι, την ανθρώπινη παρουσία, τη βόλτα, το παιχνίδι, ή την οικογένεια.

Οι μέρες στα κυνοκομεία μοιάζουν ίδιες.

Το πρωί.

Το μεσημέρι.

Το βράδυ.

Κάθε ήχος μιας πόρτας, γεννά ελπίδα.

Κάθε βήμα ενός επισκέπτη, δημιουργεί την ψευδαίσθηση, ότι ίσως σήμερα είναι η μέρα που κάποιος θα τους επιλέξει.

Και όταν ο επισκέπτης απομακρύνεται χωρίς αυτούς, η απογοήτευση επιστρέφει πιο βαριά.

Η εικόνα αυτή αποτυπώνει κάτι ακόμη πιο βαθύ.

Τα κάγκελα δεν φυλακίζουν μόνο τα ζώα.

Φυλακίζουν και τη δική μας ευαισθησία.

Γιατί κάθε φορά που αποδεχόμαστε αυτή την κατάσταση ως φυσιολογική, γινόμαστε μέρος του προβλήματος.

Δεν γεννήθηκαν αδέσποτα.

Δεν γεννήθηκαν καταδικασμένα, να περάσουν τη ζωή τους πίσω από συρματοπλέγματα.

Κάποιος τα εγκατέλειψε.

Κάποιος δεν φρόντιζε το ζώο του.

Κάποιος άφησε ανεξέλεγκτες γέννες.

Κάποιος αδιαφόρησε.

Και στη συνέχεια, η κοινωνία προσπαθεί να διαχειριστεί τις συνέπειες, αντί να αντιμετωπίσει τις αιτίες.

Τα κυνοκομεία δημιουργήθηκαν ως προσωρινή λύση.

Σε πολλές περιπτώσεις όμως, μετατρέπονται σε τόπο μόνιμου εγκλεισμού. Μήνες. Χρόνια.

Μερικές φορές, μέχρι το τέλος της ζωής τους.

Για έναν σκύλο, ο χρόνος κυλά διαφορετικά.

Κάθε χρόνος μέσα σε ένα κλουβί, είναι μια ολόκληρη ζωή που χάνεται.

Δεν σημαίνει ότι όσοι εργάζονται, ή προσφέρουν εθελοντικά στα καταφύγια, δεν αγαπούν τα ζώα.

Αντίθετα, πολλοί δίνουν καθημερινά έναν δύσκολο αγώνα, κάτω από αντίξοες συνθήκες, με περιορισμένους πόρους και μεγάλο ψυχικό κόστος.

Το πρόβλημα είναι βαθύτερο: Όταν η πρόληψη αποτυγχάνει και οι εγκαταλείψεις συνεχίζονται, ακόμη και οι καλύτερες προσπάθειες δεν αρκούν.

Η πραγματική λύση, δεν είναι να γεμίζουν συνεχώς νέα κλουβιά.

Η πραγματική λύση είναι: Υπεύθυνη κηδεμονία, Έλεγχος των παράνομων εκτροφών, Εκπαίδευση των πολιτών, Αποτελεσματικά προγράμματα ευζωίας, Αυστηρή εφαρμογή της νομοθεσίας, για την εγκατάλειψη και την κακοποίηση, Ενίσχυση των υιοθεσιών και της φιλοξενίας.

Μια κοινωνία κρίνεται από τον τρόπο που φέρεται στους πιο αδύναμους.

Και λίγα πλάσματα είναι πιο ανυπεράσπιστα από έναν σκύλο, που κοιτάζει πίσω από τα κάγκελα, περιμένοντας κάποιον που ίσως δεν θα έρθει ποτέ.

Η εικόνα αυτή μας καλεί να κάνουμε μια δύσκολη ερώτηση: Ποιος είναι πραγματικά φυλακισμένος; Οι σκύλοι; Ή εμείς, μέσα στην αδιαφορία, στις δικαιολογίες και στη συνήθεια να κοιτάζουμε αλλού; Γιατί κάθε ζώο που περνά τη ζωή του πίσω από ένα κλουβί, αποτελεί υπενθύμιση μιας συλλογικής αποτυχίας.

Όχι μόνο της Πολιτείας, ή των αρμόδιων φορέων, αλλά και όλων μας, όταν δεν αντιδρούμε, όταν δεν ενημερώνουμε, όταν δεν υιοθετούμε, όταν δεν στηρίζουμε όσους αγωνίζονται.

Αρκεί όμως ένας άνθρωπος, για να αλλάξει τη ζωή ενός ζώου.

Μια υιοθεσία.

Μια φιλοξενία.

Μια εθελοντική προσφορά.

Μια καταγγελία, όταν βλέπουμε κακοποίηση, ή εγκατάλειψη.

Καμία από αυτές τις πράξεις, δεν λύνει από μόνη της το πρόβλημα, αλλά καθεμία αλλάζει τη ζωή ενός συγκεκριμένου ζώου.

Και ίσως αυτό είναι το σημαντικότερο μήνυμα της εικόνας.

Πίσω από κάθε βλέμμα, υπάρχει μια μοναδική προσωπικότητα.

Ένας σκύλος που θέλει να τρέξει, να παίξει, να αγαπήσει και να αγαπηθεί.

Δεν είναι αριθμός, δεν είναι στατιστική, δεν είναι "περιστατικό". Είναι μια ζωή με αξία.

Ίσως, λοιπόν, την επόμενη φορά που θα αντικρίσουμε ένα ζώο πίσω από κάγκελα, να μη δούμε μόνο τη θλίψη του.

Να δούμε και τη δική μας ευθύνη.

Γιατί ο πολιτισμός μιας κοινωνίας δεν μετριέται μόνο από τα έργα της, αλλά και από το πώς προστατεύει, όσους δεν έχουν φωνή να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.

Και ίσως τότε, αυτά τα μάτια να μην περιμένουν μάταια.

Ίσως κάποια πόρτα ανοίξει.

Ίσως κάποιο κλουβί αδειάσει για πάντα.

Ίσως μια νέα ζωή ξεκινήσει.

Γιατί κάθε σκύλος, αξίζει κάτι περισσότερο από μια ζωή πίσω από τα κάγκελα.

Αξίζει μια οικογένεια. Αξίζει ελευθερία. Αξίζει σεβασμό. Αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία. ©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους