Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όποιος αδυνατεί να πει την αλήθεια ή να παραδεχτεί ένα λάθος εξαιτίας της τυφλής του προσκόλλησης σε έναν χώρο ή σε ένα πρόσωπο, γίνεται αναπόφευκτα "σκλάβος" τους.

Φιμώνει τη φωνή της συνείδησής του μόνο και μόνο για να υπερασπιστεί με κάθε κόστος ανθρώπους που δεν αξίζουν τέτοια φανατική ασπίδα, γιατί πολύ απλά, κάνουν λάθη, λυγίζουν και απέχουν παρασάγγας από το να είναι τέλειοι.

Κι όμως, κάποιοι δεν σταματούν εκεί, αλλά ανάγουν έναν αστέρα σε προφήτη.

Αντιμετωπίζουν την καριέρα του ως κάτι το ιερό, σαν να κουβαλά ένα θεϊκό μήνυμα.

Αυτή η ακραία ταύτιση καταλήγει να γίνεται ένα τεράστιο εμπόδιο, παίρνοντας τη θέση της πίστης και του Θεού στη ζωή του ανθρώπου, θεωρώντας το είδωλο ως τη μοναδική πηγή χαράς και ευτυχίας, και πάει λέγοντας.

Είναι πραγματικά θλιβερό το σημείο στο οποίο έχουμε φτάσει, όχι μόνο στο ποδόσφαιρο, αλλά σε κάθε πτυχή της ζωής.

Το χρήμα, που αποτελεί τη ρίζα κάθε κακού, ελέγχει κυριολεκτικά τα πάντα, ενώ οι άνθρωποι θεοποιούν τα δημιουργήματα ξεχνώντας τον Δημιουργό, σε βαθμό που να θεωρείται σχεδόν ακατόρθωτο να εκφράσεις μια αντικειμενική άποψη για ένα απλό άθλημα.

Οι διαφωνίες πλέον καταλήγουν σε ύβρεις και κατάρες, σκοτεινιάζοντας τον ίδιο τον σκοπό του παιχνιδιού.

Πώς καταφέραμε να μετατρέψουμε ένα παιχνίδι αναψυχής, που κάποτε θεωρούσαμε απλώς "χάσιμο χρόνου", σε κάτι που διαβρώνει την ίδια την πνευματική μας υπόσταση; Μακάρι να ήταν απλώς χάσιμο χρόνου, ή μήπως τελικά αυτή η εξέλιξη ήταν η κρυφή παγίδα της σύγχρονης βιομηχανίας του θεάματος; Αναμφίβολα, ο καθένας έχει το δικαίωμα να υποστηρίζει την αγαπημένη του ομάδα και να αγαπά ό,τι επιθυμεί.

Αυτό όμως δεν σημαίνει πως πρέπει να παρασύρεται σε χλευασμούς, υποκρισία και συκοφαντίες, απλώς επειδή δεν αντέχει να ακούσει τον άλλον να εκφέρει μια δίκαιη κριτική.

Όταν φτάνουμε σε αυτό το σημείο, δεν μιλάμε πια για αγάπη, αλλά για μια νοσηρή λατρεία.

Όταν ένας οπαδός είναι διατεθειμένος να δικαιολογήσει κάθε ηθικό ή τακτικό ατόπημα για να υπερασπιστεί το ίνδαλμα του, φτάνει στο σημείο να χάσει τον ίδιο του τον εαυτό.

Πριν από έναν αγώνα ανάμεσα στην Πορτογαλία και την Ισπανία, κυκλοφόρησε στην πλατφόρμα "X" μια φωτογραφία, όπου ένας Πορτογάλος φίλαθλος απεικόνιζε τον Κριστιάνο, ως άγιο.

Απεχθάνομαι τέτοιου είδους εικόνες και αυτόν τον παθολογικό βαθμό "αγάπης". Ίσως γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο να νιώθω μια εσωτερική ανακούφιση κάθε φορά που έρχεται η στιγμή του αποκλεισμού του Κριστιάνο από μια μεγάλη διοργάνωση, γιατί δεν θέλω καν να φανταστώ πώς θα τον αντιμετώπιζαν αν κατακτούσε ένα Μουντιάλ.

Είμαι βέβαιος πως η ίδια ακριβώς εικόνα είναι χαραγμένη και στις καρδιές πολλών οπαδών του Μέσι, οι οποίοι πιστεύουν ότι η αύρα που τον περιβάλλει τον καθιστά "άθικτο" και υπεράνω κριτικής, κάτι που αντανακλάται σε κάθε τους λέξη και αντίδραση.

Πλέον, αυτοί οι παίκτες αντιμετωπίζονται ως οι νέοι άγιοι μιας "Μαραντονικής θρησκείας", την οποία ίδρυσαν ορισμένοι φανατικοί θαυμαστές το 1988.

Και πώς ξεκίνησε όλη αυτή η ιστορία; Με την επίτευξη ενός καταφανέστατα αντικανονικού γκολ με το χέρι.

Αλλά, ακριβώς επειδή το γκολ μέτρησε από τον διαιτητή, ο κόσμος πίστεψε τον παραλογισμό ότι ήταν δήθεν το "Χέρι του Θεού". Κάπως έτσι δικαιολογούνται τα πάντα σήμερα, μετά το σφύριγμα της λήξης, διαγράφοντας κάθε τακτικό ή διαιτητικό σφάλμα στον βωμό της προσωπολατρίας. Καλώς ήρθατε στις "Μαραντονικές εντολές".

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους