Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ξημερώνοντας είδα το The Mauritanian. Δεν είναι η πρώτη ταινία που βλέπω για έναν πόλεμο ή για μια αδικία.

Ήταν όμως από τις λίγες που, όταν τελείωσε, δεν έκλεισα απλώς την τηλεόραση. εμεινα να σκέφτομαι.

Όχι μόνο το Γκουαντάναμο.

Αλλά πόσο εθκολα μπορεί να πειστεί ένας λαός ότι το άδικο είναι δίκαιο.

Αρκεί να βρεθεί ο σωστός λόγος.

Άλλοτε είναι η ασφάλεια.

Άλλοτε η πατρίδα.

Άλλοτε η δημοκρατια.

Άλλοτε ο Θεός.

Και κάπως έτσι άνθρωποι που, υπό άλλες συνθήκες, δεν θα δέχονταν ούτε μια αδικία στον διπλανό τους, καταλήγουν να θεωρούν φυσιολογικά πράγματα που λίγα χρόνια πριν θα τους προκαλούσαν αποστροφή.

Το κάνουν οι κυβερνήσεις, τα κόμματα, οι θρησκείες όταν μετατρέπονται σε μηχανισμούς εξουσίας, τα μσα ενημέρωσης, όποιος έχει τη δύναμη να διαμορφώνει συνειδήσεις.

Και το πιο παράξενο είναι ότι η προπαγάνδα σχεδόν ποτέ δεν παρουσιάζεται ως προπαγάνδα.

Παρουσιάζεται ως η μονη αλήθεια.

Χρόνια μετά ανοίγουν αρχεία, βγαίνουν έγγραφα, γράφονται βιβλία, γυρίζονται ταινίες και αποδεικνύεται ότι πολλσ από εκείνα που όλοι θεωρούσαν βεβαιότητες δεν ήταν παρά μισές αλήθειες ή και ψέματα.

Μόνο που τότε δεν αλλάζει τίποτα.

Οι νεκροί δεν επιστρέφουν.

Οι φυλακισμένοι δεν παίρνουν πίσω τα χρόνια που έχασαν... Οι κοινωνίες απλώς ψάχνουν την επόμενη βεβαιότητα για να πιστέψουν.

Δεν ξέρω αν υπάρχει τρόπος να προστατευτεί κανείς από την προπαγάνδα.

Ξέρω όμως ότι υπαρχει ένας τρόπος να μην της παραδοθεί.

Να μη φοβάται να αμφισβητεί.

Να μην παραδίδει τη σκέψη του σε κανέναν.

Να συνεχίζει να ρωτά. Γιατί όποιος σταματά να ρωτά, αργά ή γρήγορα θα αρχίσει να πιστευει ότι του σερβίρουν

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους