Original Post

Πλήρες Κείμενο:

“Έλα να ανταλλάξουμε κορμί και μοναξιά.” Να σου δώσω απόγνωση, να μην είσαι ζώο, να μου δώσεις δύναμη, να μην είμαι ράκος.

Να σου δώσω συντριβή, να μην είσαι μούτρο. Ντίνος Χριστιανόπουλος. ( Ο Χριστιανόπουλος είναι ένας από τους λίγους ποιητές που δεν έγραψαν για τον έρωτα όπως θα θέλαμε να είναι, αλλά όπως πονάει όταν πραγματικά συμβαίνει!) Ακολουθεί φιλοσοφική σκέψη: Ίσως τελικά ο έρωτας να μην είναι η συνάντηση δύο ολοκληρωμένων ανθρώπων.

Ίσως να είναι ακριβώς το αντίθετο: η συνάντηση δύο ελλείψεων.

Δύο άνθρωποι δεν πλησιάζουν πάντοτε ο ένας τον άλλον επειδή έχουν κάτι να προσφέρουν.

Μερικές φορές πλησιάζουν επειδή έχουν κάτι που δεν μπορούν πια να κουβαλήσουν μόνοι τους.

Μια μοναξιά.

Μια απόγνωση.

Μια ανάγκη.

Μια πληγή που έμαθαν να κρύβουν τόσο καλά, ώστε στο τέλος την έκρυψαν ακόμη και από τον ίδιο τους τον εαυτό.

Και τότε έρχεται ο άλλος.

Όχι απαραίτητα για να μας σώσει.

Ίσως κανείς να μην μπορεί πραγματικά να σώσει κανέναν.

Έρχεται, όμως, για να γίνει ο καθρέφτης μέσα στον οποίο θα αντικρίσουμε όσα φοβόμασταν να δούμε. «Έλα να ανταλλάξουμε κορμί και μοναξιά.» Τι παράξενη ανταλλαγή… Το κορμί, που είναι το πιο άμεσο και απτό κομμάτι της ύπαρξής μας, συναντά τη μοναξιά, που είναι το πιο αόρατο.

Η αφή συναντά την απουσία.

Η επιθυμία συναντά το κενό.

Και για μια στιγμή, δύο άνθρωποι επιχειρούν το αδύνατο: να κατοικήσει ο ένας τη μοναξιά του άλλου.

Όμως ο αληθινός έρωτας δεν μας προσφέρει μόνο παρηγοριά.

Μερικές φορές μας προσφέρει κάτι πολύ πιο σκληρό και πολύ πιο πολύτιμο: Συνείδηση.

Η απόγνωση μπορεί να μας κάνει ανθρώπους, γιατί μας αναγκάζει να αισθανθούμε.

Η συντριβή μπορεί να σπάσει την αλαζονεία μας.

Η αγάπη μπορεί να μας αφαιρέσει τις μάσκες που φορούσαμε τόσο καιρό, ώστε είχαμε ξεχάσει το πρόσωπό μας.

Ίσως αυτό να σημαίνει πραγματικά το να αγαπάς: Να δίνεις στον άλλον κάτι από την πληγή σου και να δέχεσαι κάτι από τη δύναμή του.

Να τον πληγώνεις λίγο με την αλήθεια σου και να σε σώζει λίγο με την παρουσία του.

Να μην απαιτείς να σε ολοκληρώσει, αλλά να του επιτρέπεις να σε μεταμορφώσει.

Γιατί οι άνθρωποι που περνούν πραγματικά από τη ζωή μας δεν μας αφήνουν όπως μας βρήκαν.

Κάτι παίρνουν.

Κάτι αφήνουν.

Και όταν φύγουν ,αν φύγουν τότε ανακαλύπτουμε πως μέσα μας υπάρχουν πλέον κομμάτια τους, όπως και μέσα τους υπάρχουν κομμάτια δικά μας.

Ίσως, λοιπόν, ο έρωτας να μην είναι κατοχή.

Ίσως να είναι ανταλλαγή.

Μια παράξενη, άνιση, επικίνδυνη ανταλλαγή ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που, για λίγο ή για πάντα, αποφασίζουν να μην είναι μόνοι.

Και ίσως η μεγαλύτερη μορφή οικειότητας να μην είναι να πεις σε κάποιον: «Έλα να με κάνεις ευτυχισμένο.» Αλλά: «Έλα όπως είσαι.

Με τη δύναμη και τη συντριβή σου.

Κι εγώ θα έρθω όπως είμαι.

Με το κορμί και τη μοναξιά μου. Και ας δούμε τι άνθρωποι θα γίνουμε, αφού περάσουμε ο ένας μέσα από τον άλλον.»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους