"Η απέλαση του Μπίσμπι": Σαν σήμερα, 11 Ιουλίου 1917, πραγματοποείται ένα απο το μεγαλύτερα περιστατικά του εργατικού κινήματος στις Ηνωμένες Πολιτείες (και γενικότερα). Τον Ιούνιο του 1917, περίπου...

Πλήρες Κείμενο:

"Η απέλαση του Μπίσμπι": Σαν σήμερα, 11 Ιουλίου 1917, πραγματοποείται ένα απο το μεγαλύτερα περιστατικά του εργατικού κινήματος στις Ηνωμένες Πολιτείες (και γενικότερα). Τον Ιούνιο του 1917, περίπου 3.000 μεταλλωρύχοι στα ορυχεία χαλκού της Φελπς-Ντοτζ (Phelps Dodge Corporation) και άλλων εταιρειών στο Μπίσμπι της Αριζόνα κατέβηκαν σε απεργία, με πρωτοβουλία του συνδικάτου Βιομηχανικοί Εργάτες του Κόσμου (Industrial Workers of the World – IWW). Οι εργάτες διεκδικούσαναυξήσεις μισθών, καλύτερες και ασφαλέστερες συνθήκες εργασίας, κατάργηση των φυλετικών διακρίσεων στις αμοιβές και τερματισμό της καταστολής της συνδικαλιστικής δράσης.

Η απεργία ξέσπασε λίγους μήνες μετά την είσοδο των Ηνωμένων Πολιτειών στο σφαγείο του Α΄ Παγκοσμίου Ιμπεριαλιστικού Πολέεμου.

Οι εργοδότες και οι τοπικές αρχές κατηγόρησαν το IWW ότι η απεργία υπονόμευε την πολεμική παραγωγή χαλκού, ενός στρατηγικού υλικού για τον Ιμπεριαλιστικό πόλεμο απο το οποίο έβγαζαν κέρδη οι εταιρείες.

Όλα αυτά βέβαια ντύθηκαν με τα ψέματα της δήθεν "έθνικής" προσπάθειας του Ιμπεριαλιστικού πολέμου, μέσα στον οποίο κάθε εργατική διεκδίκηση έπρεπε να σταματήσει, για να τρωγοπίνουν οι εργοδότες και οι πολιτικοί τους υπάλληλοι με τα αιματοβαμμένα κέρδη της πολεμικής βιομηχανίας.

Τα ξημερώματα της 12ης Ιουλίου 1917, ο σερίφης της κομητείας Κότσις, Χάρι Γουίλερ, οργάνωσε μια μαζική επιχείρηση εναντίον των απεργών.

Περισσότεροι από 2.000 ένοπλοι μπράβοι, πολλοί από τους οποίους ήταν και στελέχη των μεταλλευτικών εταιρειών, ορκίστηκαν προσωρινά ως "βοηθητικοί σερίφηδες" (deputies). Στην συνέχεια αυτές οι ένοπλες ομάδες των μπράβων (οι οποίοι σε μια νυχτα βαφτίστηκαν εκπρόσωποι του "νόμου και της τάξης") περικύκλωσαν ολόκληρη την πόλη, συνέλαβαν περίπου 1.300 απεργούς και υποστηρικτές τους, και τους κράτησαν υπό την απειλή των όπλων.

Τους οδήγησαν στο γήπεδο μπέιζμπολ Γουόρεν Μπόλπαρκ όπου έγινε η καταγραφή τους.

Όσοι θεωρήθηκαν «ανεπιθύμητοι» φορτώθηκαν σε 23 βαγόνια μεταφοράς βοοειδών.

Το τρένο διένυσε περίπου 320 χιλιόμετρα μέχρι το Χέρμανς στο Νέο Μεξικό, μια απομονωμένη περιοχή στην έρημο.

Οι απεργοί εγκαταλείφθηκαν εκεί χωρίς τρόφιμα, νερό ή μέσα επιστροφής.

Αργότερα, ο Αμερικανικός στρατός τούς μετέφερε στο Κολόμπους του Νέου Μεξικού, όπου στήθηκε προσωρινός καταυλισμός.

Οι περισσότεροι δεν επέστρεψαν ποτέ στο Μπίσμπι, καθώς οι εταιρείες τούς είχαν θέσει σε μαύρη λίστα.

Ανάμεσα στους απελαθέντες βρίσκονταν πολλοί Έλληνες μετανάστες εργάτες, οι οποίοι εργάζονταν στα ορυχεία της περιοχής.

Αρκετοί χωρίστηκαν από τις οικογένειές τους και έχασαν τη δουλειά και τα σπίτια τους.

Το πόρισμα της Ομοσπονδιακής κυβέρνησης των ΗΠΑ κατέληξε στο αυτονόητο, ότι η απέλαση ήταν παράνομη, επειδή οι πολίτες είχαν απαχθεί και εκδιωχθεί χωρίς ένταλμα, δίκη ή οποιαδήποτε νόμιμη διαδικασία.

Παρά το πόρισμα, κανείς δεν καταδικάστηκε. Το Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών δεν τιμώρησε τους οργανωτές, ενώ οι εταιρείες συνέχισαν τη λειτουργία τους χωρίς κυρώσεις.

Η "απέλαση του Μπίσμπι θεωρείται σήμερα ένα από τα σοβαρότερα παραδείγματα συνεργασίας μεγάλων επιχειρήσεων και τοπικών αρχών για την καταστολή του εργατικού κινήματος στις Ηνωμένες Πολιτείες και παραβίασης εργασιακών και πολιτικών δικαιωμάτων στην ιστορία της χώρας.

Είναι και άλλο ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα το πως η εργοδοσία και τα αστικά κράτη χρησιμοποιήσαν τις μεθόδους της καταστολής και της απέλασης στις εργατικές τάξεις των χωρών τους, τις ίδιες που χρησιμοποιήσαν (και χρησιμοποιούν μέχρι σήμερα) απέναντι στους πρόσφυγες-θύματα των βρώμικων πολέμων τους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους