Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΑΔΕΣΠΟΤΑ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ. ΕΙΝΑΙ ΘΥΜΑΤΑ Υπάρχουν στιγμές, που μια εικόνα μιλάει πιο δυνατά από χίλιες ανακοινώσεις, δεκάδες συνεντεύξεις, ή αμέτρητες υποσχέσεις.

Μια μαύρη σημαία, υψώνεται πάνω από την πόλη και μεταφέρει ένα μήνυμα, που δεν μπορεί να αγνοηθεί: «ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΑΔΕΣΠΟΤΑ.» Δεν είναι απλώς ένα σύνθημα.

Είναι κραυγή αγωνίας.

Είναι προειδοποίηση.

Είναι μια δημόσια υπενθύμιση, ότι τα αδέσποτα ζώα δεν είναι αντικείμενα διαχείρισης, ούτε αριθμοί σε στατιστικές, ούτε πρόβλημα, που εξαφανίζεται με την απομάκρυνση, ή τη θανάτωσή τους.

Είναι ζωντανά, αισθανόμενα πλάσματα, που βρέθηκαν στους δρόμους, εξαιτίας ανθρώπινων επιλογών.

Κάθε αδέσποτος σκύλος και κάθε αδέσποτη γάτα, έχουν μια ιστορία.

Οι περισσότεροι δεν γεννήθηκαν αδέσποτοι.

Κάποτε ανήκαν σε κάποιο σπίτι, σε κάποιον άνθρωπο που αποφάσισε να τους εγκαταλείψει όταν κουράστηκε, όταν μετακόμισε, όταν δεν μπορούσε, ή δεν ήθελε πλέον να αναλάβει την ευθύνη.

Άλλα γεννήθηκαν από ζώα που δεν στειρώθηκαν ποτέ, επειδή κάποιοι θεώρησαν ότι η πρόληψη είναι περιττή.

Και όμως, αντί η κοινωνία να στρέψει το βλέμμα στις πραγματικές αιτίες, πολύ συχνά επιλέγει τον εύκολο στόχο: Το ίδιο το ζώο.

Κάθε φορά που συμβαίνει ένα περιστατικό, κάθε φορά που δημιουργείται ένταση, ή φόβος, εμφανίζονται ξανά οι ίδιες φωνές, που ζητούν «να τελειώνουμε με τα αδέσποτα». Λες και η εξόντωση αποτελεί λύση.

Λες και η βία θεραπεύει τα προβλήματα, που δημιούργησε η ανθρώπινη αδιαφορία.

Αλλά η πραγματικότητα είναι διαφορετική.

Όπου εφαρμόστηκαν πρακτικές μαζικής απομάκρυνσης, ή θανάτωσης, το πρόβλημα δεν εξαφανίστηκε.

Οι πληθυσμοί αναπληρώθηκαν, νέα ζώα εγκαταλείφθηκαν, νέα κουτάβια γεννήθηκαν και ο φαύλος κύκλος συνεχίστηκε.

Η εμπειρία από πολλές χώρες, δείχνει ότι χωρίς υπεύθυνη ιδιοκτησία, έλεγχο των εγκαταλείψεων, ευζωία, καταγραφή και ενημέρωση των πολιτών, καμία βίαιη πρακτική δεν δίνει μόνιμη λύση.

Το πραγματικό ερώτημα λοιπόν, δεν είναι «τι θα κάνουμε με τα αδέσποτα;». Το πραγματικό ερώτημα είναι: Τι θα κάνουμε με τους ανθρώπους, που συνεχίζουν να εγκαταλείπουν ζώα; Τι θα κάνουμε με όσους εκτρέφουν ανεξέλεγκτα; Με όσους αγοράζουν ένα κουτάβι σαν παιχνίδι και λίγους μήνες μετά το αφήνουν στην άκρη ενός δρόμου; Με όσους παραβιάζουν τη νομοθεσία χωρίς να αντιμετωπίζουν ουσιαστικές συνέπειες; Δεν μπορεί κάθε φορά το θύμα να μετατρέπεται σε θύτη.

Δεν μπορεί το εγκαταλελειμμένο ζώο, να παρουσιάζεται ως η πηγή του προβλήματος, όταν αποτελεί το αποτέλεσμα ανθρώπινων πράξεων.

Τα αδέσποτα δεν ψήφισαν νόμους.

Δεν διαχειρίστηκαν κονδύλια.

Δεν σχεδίασαν πολιτικές.

Δεν εγκατέλειψαν τον εαυτό τους.

Εμείς το κάναμε.

Και ακριβώς γι' αυτό έχουμε και την ευθύνη να δώσουμε λύσεις, που να στηρίζονται στην πρόληψη, στην επιστημονική γνώση, στη συνεργασία των αρμόδιων φορέων και στον σεβασμό της ζωής.

Μια κοινωνία δεν κρίνεται από το πώς συμπεριφέρεται στους ισχυρούς.

Κρίνεται από τον τρόπο που αντιμετωπίζει τους πιο αδύναμους.

Και τα αδέσποτα είναι από τους πιο αδύναμους κατοίκους αυτής της χώρας.

Δεν έχουν φωνή, για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.

Δεν έχουν δικηγόρο.

Δεν έχουν πολιτική δύναμη.

Έχουν μόνο εμάς.

Όσους αρνούνται να αποδεχθούν, ότι η βία μπορεί να παρουσιάζεται ως πολιτική διαχείρισης.

Όσους πιστεύουν, ότι ο πολιτισμός μιας χώρας αποτυπώνεται στον τρόπο που προστατεύει κάθε μορφή ζωής.

Το σύνθημα της εικόνας είναι επίκαιρο, γιατί υπενθυμίζει ότι υπάρχει ένα όριο, που δεν πρέπει να ξεπεραστεί.

Δεν μπορεί η εύκολη λύση να είναι πάντα εις βάρος των ζώων.

Δεν μπορεί κάθε κοινωνική αποτυχία, να πληρώνεται με περισσότερο πόνο.

Δεν μπορεί να συνηθίσουμε την ιδέα, ότι κάποιοι αποφασίζουν ποια ζωή αξίζει και ποια όχι.

Η υπεύθυνη διαχείριση απαιτεί σοβαρότητα.

Απαιτεί διαφάνεια.

Απαιτεί συνεργασία.

Απαιτεί έλεγχο των εγκαταλείψεων, ενημέρωση των πολιτών, εφαρμογή της νομοθεσίας, στήριξη των προγραμμάτων πρόληψης και ουσιαστική φροντίδα των ζώων.

Απαιτεί επίσης, να ακούμε την επιστημονική γνώση, αντί να παρασυρόμαστε από τον φόβο, την υπερβολή, ή την οργή.

Η συνύπαρξη ανθρώπων και ζώων στις πόλεις, δεν είναι εύκολη υπόθεση.

Υπάρχουν πραγματικές προκλήσεις και χρειάζονται πραγματικές λύσεις.

Όμως, αυτές οι λύσεις δεν μπορούν να βασίζονται στην απαξίωση της ζωής.

Η εικόνα αυτής της μαύρης σημαίας, είναι και ένα σύμβολο πένθους.

Πένθους, για κάθε ζώο που δηλητηριάστηκε.

Για κάθε ζώο που εγκαταλείφθηκε.

Για κάθε ζώο που χτυπήθηκε από αυτοκίνητο και έμεινε αβοήθητο.

Για κάθε ζώο που υπέστη κακοποίηση, επειδή κάποιοι το θεώρησαν «άχρηστο». Αλλά ταυτόχρονα είναι και σημαία αντίστασης.

Αντίστασης απέναντι στην αδιαφορία.

Απέναντι στη βία.

Απέναντι στη λογική, ότι η ζωή έχει αξία μόνο όταν είναι βολική.

Η κοινωνία έχει πλέον επιλογή.

Είτε θα συνεχίσει να αναπαράγει τον φαύλο κύκλο της εγκατάλειψης, της αδιαφορίας και της σύγκρουσης, είτε θα επενδύσει στην πρόληψη, στην υπευθυνότητα και στον σεβασμό προς κάθε μορφή ζωής.

Το μήνυμα λοιπόν είναι ξεκάθαρο: Κάτω τα χέρια σας από τα αδέσποτα.

Στρέψτε την προσοχή στις πραγματικές αιτίες του προβλήματος.

Αναλάβετε τις ευθύνες, που αναλογούν σε όλους μας.

Δημιουργήστε πολιτικές, που προστατεύουν τόσο τους ανθρώπους, όσο και τα ζώα.

Γιατί ο πολιτισμός δεν μετριέται από τα λόγια.

Μετριέται από τις πράξεις.

Και μια κοινωνία που προστατεύει τους πιο αδύναμους, είναι μια κοινωνία που προστατεύει τελικά και τον ίδιο της τον εαυτό. ©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους