Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΦΟΒΑΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΑ ΑΕΡΟΠΛΑΝΑ; Και γενικώς. ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΩΡΕ ΤΑ ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ; Πως είπατε;;; Σκέφτηκα να αγγίξω το θέμα και να πούμε ο καθένας τα δικά του.

Ξεκινάω πρώτη (όμπβιουσλι). Κατά καιρούς έχω ακούσει και διαβάσει τα απίστευτα.

Το βραβείο όμως πάει σ αυτό: Μια συνάδελφος που προτιμούσε να σέρνεται 48 ώρες στο δρόμο, από το να μπει σε μια δίωρη πτήση και να κατέβει ατσαλάκωτη.

Δεν είχε ανέβει ποτέ της σε αεροπλάνο και σε αυτή τη ζωή δεν το σκόπευε.

Ούτε να το συζητήσει ήθελε.

Για ταξίδι μιλάμε Χριστιανή μου-της λέγαμε οι υπόλοιποι, δεν λέμε να σε δέσουμε να σε στείλουμε στο εκτελεστικό απόσπασμα να σε τουφεκίσουν την αυγή.

Δεν πείστηκε ποτέ.

ΑΚΡΑΙΟ. ‘Άλλη περίπτωση.

Καλή μου φίλη έχει χρόνια φοβία, αυτή όμως το διαπραγματεύεται.

Με τον εαυτό της.

Με τους γύρω της.

Με τα Θεία.

Δεν ξέρω.

Ξεκίνησε με μια σύντομη πτήση, κουτσά στραβά πέρασε στην επόμενη πίστα και πήρε μια μεγαλύτερη.

Τώρα είναι στη φάση που με πόνο ψυχής προσπαθεί να αποδεχτεί ότι θα επιβιώσει ένα υπερατλαντικό.

Για να έρθει μαζί μας.

Θέλει κόπο, της το δίνω.

Αλλά το κίνητρο είναι μεγάλο. ‘Έχει προοδεύσει.

Ξεκάθαρα. 7-8 χρόνια πριν, πήγαμε παρέα διακοπές στην Κρήτη.

Στην επιστροφή είχε κάμποσες αναταράξεις-είχε γυαλίσει το μάτι της.

Μου μελάνιασε το μπράτσο να το σφίγγει, ήθελε να της μιλάω συνέχεια για να ξεχνιέται . Μιλούσα και γω ακατάσχετα για να ξεχαστεί και όταν η κατάσταση ηρέμησε και οι παλμοί της επανήλθαν από το σπριντ στο εργοστασιακό, είπα να σηκωθώ να πάω μια τουαλέτα.

Εκείνη την ώρα βρήκε να ξεκινήσει νέος γύρος τραντάγματος, έτρεμε σαν τρελό το ρημάδι, μέχρι να γυρίσω πίσω, ήταν από πάνω της η αεροσυνοδός και προσπαθούσε να την ηρεμήσει «μη φοβάστε δεν θα πέσουμε». Εντάξει το παραδέχομαι, την τρόλαρα λιγάκι παραπάνω από όσο έπρεπε τότε.

Αλλά έδωσε δικαίωμα.

Δεν το παίζω γενναία.

Ούτε καν. ΠΟΣΟ ΘΑ ΗΘΕΛΑ να ήμουν ατρόμητη, δυστυχώς όμως, μόνο στο απυρόβλητο δεν βρίσκομαι.

Το έχω ξαναγράψει εδώ και σίγουρα θα επανέλθω, αφού είναι μέσα στη ζωή μου.

Πάσχω από μια μορφή Γ.Α.Δ. . Για τους άσχετους, ΟΧΙ ΓΑΔ δεν είναι η Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αθηνών/Θεσσαλονίκης.

Είναι τα αρχικά από τη Γενικευμένη Αγχώδη Διαταραχή.

Γράφω από μία μορφή, γιατί ποτέ κανένας γιατρός, θεραπευτής, σχετικός και άσχετος δεν θέλησε ποτέ να με κατατάξει συγκεκριμένα.

Να έχω μια επικεφαλίδα, να ξέρω που ανήκω ρε παιδί μου.

Είναι τόσο σκόρπια και ανομοιογενή τα συμπτώματά μου, που απέφυγαν να μου βάλουν επίσημη ταμπέλα και με πέταξαν στον γενικότερο κουβά της διαταραχής.

Όπως κάνουμε με τα σκουπίδια στους κάδους(ή θα έπρεπε να κάνουμε). Αλλού πετάμε το χαρτί, αλλού το γυαλί και το αλουμίνιο και τα υπόλοιπα πάνε σε ξεχωριστή σακούλα.

Εκεί είμαι εγώ.

Μαζί με τα υπόλοιπα.

Η διαταραχή είναι γεγονός, με χτύπησε θεαματικά.

Περιέργως, όμως άφησε απέξω τα αεροπλάνα.

Που εξάλλου δεν τα φοβόμουν ποτέ.

Κανένας δεν θα μάθει ποτέ το γιατί.

Και αυτό είναι κουλό, διότι με το που κονόμησα την πάθηση συνέβησαν με μιας τα εξής. 1) Δεν μπορούσα πια να μπω στη θάλασσα (ενώ όλη μου τη ζωή κολυμπούσα μέχρι που γινόμουν μαύρη κουκίδα). Με προσπάθεια μόνο και το νερό να φτάνει βαριά ως τη μέση μου.

Ευτυχώς αυτό το στάδιο δεν κράτησε πολύ και επανήλθα στο εργοστασιακό μοτίβο. 2) Σε κλειστό αυτοκινητόδρομο χωρίς ΛΕΑ πάθαινα κατευθείαν κρίση άγχους.

Χωρίς προειδοποίηση και πολλά πολλά.

Δυό τρεις φορές βγήκα από το δρόμο αγκομαχώντας, με τα αλάρμ αναμμένα και βασικά έπαψα να οδηγώ εκτός της πόλης.

Από τότε βελτιώθηκα πολύ, αλλά εξακολουθώ να μη βγαίνω σε μακρινά ταξίδια μόνη. 3) Δεν κατάφορα να μπω ποτέ σε ένα ΚΤΕΛ που είχα πληρωμένο και έμεινα στο δρόμο. 4) Σήκωσα κόκκινη σημαία σε όλους ανεξαιρέτως τους κλειστούς χώρους. 5) Για υπόγες, σπηλιές και καταγώγια δεν το συζητάμε καν.

Στα αεροπλάνα όμως ΚΙΟΥΡΙΑ! ‘Εμπαινα, έβγαινα ατσαλάκωτη, με την ίδια άνεση που μπαινοβγαίνω στο σπίτι μου.

Η μόνη λογική εξήγηση που μου έρχεται είναι, ότι έχω αδερφό που έβγαλε Σχολή Ικάρων και έγινε πιλότος στην Πολεμική Αεροπορία.

Είχα εξοικειωθεί με τα πτητικά θέματα.

Πιστεύω όμως πως όλο το ζουμί κρύβεται στο γεγονός ότι το αεροπλάνο είναι το μέσο ΓΙΑ ΝΑ ΦΥΓΩ.

Αγαπάω τόσο πολύ την αίσθηση, που ακόμα και το ίδιο το πυροβολημένο μου νευρικό σύστημα δεν τολμάει να αναμειχθεί. ΠΑΤΑΩ ΠΟΔΙ.

Εσύ ως εδώ! Με έχεις που μ έχεις του χεριού σου στη γη. Στον αέρα, κάνω κουμάντο εγώ και συ πίσω στη σπηλιά σου.

Το αεροπλάνο είναι διαχρονικά ΠΟΛΥ ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ, όμως, δεν κατάφερα να νικήσω αντίστοιχα σε άλλες, εξίσου τίμιες μάχες. -Δεν μπήκα στις Πυραμίδες στην Αίγυπτο, -μπήκα και βγήκα αμέσως, από τις στοές των Βιετκόνγκ στο Βιετνάμ (κρύος ιδρώτας με έλουσε), -κατάφερα όμως να δω τα Αλατορυχεία στην Κρακοβία.

Με προσπάθεια μεν, αλλά τα κατάφερα. ΚΕΡΔΑΜΕ ΠΑΙΔΙΑ! Θέλω να πω σε όλους ότι πραγματικά και αληθινά, ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ.

Τι σημαίνει ΦΟΒΟΣ, πέρα από την κοινή λογική.

Στο σημείο αυτό να πω, πως ΔΕΝ αναφέρομαι στο φυσιολογικό άγχος/ανησυχία που παρουσιάζουν πολλοί άνθρωποι πριν τις πτήσεις και συνήθως περνάει με κάποια κολπάκια. ‘Άλλος βάζει χαλαρωτική μουσική, άλλος αν μπορεί κατεβάζει 3-4 κρασάκια και κι άλλος κουμπώνει ένα αγχολυτικό και νιώθει ευτυχισμένος. ‘Ό,τι λειτουργεί για τον καθένα, η δουλίτσα να γίνεται. ‘Όχι, το σεντόνι μου δεν αφορά τόσο αυτά, αν και δεν μας πειράζει να ανταλλάξουμε μερικά ευφάνταστα τρικς.

Προσπαθώ να φωτίσω κυρίως τις βαθιές φοβίες-αυτές που έχουν τις ρίζες τους πίσω από το συνειδητό. ‘Ισως, στην έμφυτη φοβία για το θάνατο; Δεν είμαι ειδικός, δεν έχω στοιχεία, ούτε και απαντήσεις.

Αυτό που έχω, είναι μια μικρή-μέτρια εμπειρία, μια πολύ σχετική πάθηση, και την επικοινωνία με τον κόσμο.

Μιλάω και ενημερώνομαι. ‘Ολοι εσείς και γω μέσα, που δίνουμε αβέρτα συμβουλές, ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ ότι οι άνθρωποι με παθολογικές φοβίες, ενημερώνονται επίσης.

Δεν ζουν σε γυάλα.

Γνωρίζουν καλά τα στατιστικά.

Το έχουν εμπεδώσει ότι το αεροπλάνο είναι το ασφαλέστερο μέσο μεταφοράς.

Επίσης, το πιο άκυρο πράγμα που μπορείς να πεις στον αγχωμένο που πρόκειται να ταξιδέψει, είναι «έλα ρε μη το σκέφτεσαι, λύσε ένα σταυρόλεξο και θα ξεχαστείς» Να είστε βέβαιοι. ΘΑ ΤΟ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ, βδομάδες πριν το ταξίδι.

Επίσης κανένας μας δεν έχει μυστικές υπερδυνάμεις, δεν είμαστε καθόλου Superman ή Wonder Girls για να ενεργοποιήσουμε το τσιπάκι του ατρόμητου που διώχνει το φόβο.

Η αλήθεια είναι ΣΟΚΑΡΙΣΤΙΚΑ απλή.

Το αεροπλάνο είναι το ΤΕΛΕΙΟ μέρος για να πυροδοτηθεί η πιο αρχέγονη ανθρώπινη ανασφάλεια.

Αυτή του θανάτου.

Είναι ερμητικά κλειστός χώρος δίχως δυνατότητα διαφυγής και σα να μην έφτανε αυτό, δεν ακουμπάει στη γη αλλά αιωρείται-ταξιδεύει στον αέρα, χάνουμε τη φυσική μας γείωση, τη σταθερή μας σύνδεση με το σύμπαν.

Κάποτε είχα διαβάσει ένα ωραίο.

Σ ένα αεροπλάνο που πέφτει έλεγε, υπάρχει μέσα κάποιος που ταξιδεύει κάθε βδομάδα για δουλειά. ‘Ενας που μπαίνει κάθε τόσο, ίσως μια φορά το χρόνο.

Αρκετοί που ταξιδεύουν τακτικά, ας πούμε μια φορά στους 2-3 μήνες.

Και υπάρχει και ένας κακομοίρης που μπήκε σε αεροπλάνο για πρώτη φορά στη ζωή του! Για κάποιο λόγο μου έκανε εντύπωση και το θυμάμαι.

Μπορεί γιατί τελικά είχαν όλοι την ίδια μοίρα.

Το υποτιθέμενο αεροπορικό ατύχημα ισοδυναμεί με τη ναυαρχίδα των ανθρώπινων φόβων.

Είναι το ‘Εβερεστ της φοβίας.

Χλωμιάζουν μπροστά της όλες οι υπόλοιπες φοβίες. ‘Όταν πάλι καβαλάμε ανέμελοι μηχανάκια, ποδήλατα και πατίνια με κίνδυνο να τσακιστείς το κάθε λεπτό, είναι μια απλή Τετάρτη.

Οι συστηματικοί ταξιδιώτες, συνήθως έχουν αναπτύξει ανοσία.

Οι πτήσεις βέβαια κατά γενικό κανόνα είναι ομαλές.

Προσωπικά μετά από εκατοντάδες πτήσεις η χειρότερη από όλες ήταν μόλις η δεύτερή μου! Πρώτη φορά ήταν η 5μερη με το σχολείο στη Ρόδο και δεύτερη φορά ταξίδευα μόνη στα 19 για Γερμανία.

Πάνω από τις ‘Αλπεις άρχισε να κοπανιέται σαν τρελό, έτριζε ολόκληρο, πήρε και μια απότομη βουτιά, κόντεψα να βρεθώ αγκαλιά με τον διπλανό μου.

Ένας μεσήλικας Γερμανός καθόταν δίπλα, αρπάχτηκα από πάνω του, ξαφνιάστηκε ο άνθρωπος σπό την αναπάντεχη επαφή και μετά επανήλθαν όλα στο φυσιολογικό και μου έμεινε η τρομάρα. ‘Εκτοτε δεν συνέβη ποτέ κάτι τραγικό.

Το δικό μου μικρό τρικ, αν τύχει και το πράγμα ξεφύγει λίγο, αρχίζω να παρατηρώ το πλήρωμα.

Αν τους βλέπω ατάραχους να συνεχίζουν ό,τι κάνουν, την πέφτω για ύπνο.

Αν τώρα γίνει καμιά στραβή και δω κάποιον να τρέχει, με το σωσίβιο φορεμένο, δεν παίρνω όρκο.

Μπορεί να πατηθεί και το δικό μου panic button και μετά….. το χάος.

Για την ώρα, όποτε με ρωτάνε αν φοβάμαι τ' αεροπλάνα η απάντησή μου είναι μία.

Φασόν. «Δε βαριέσαι, αν είναι να πάω έτσι, χαλάλι.

Θα γίνω και θρύλος.

Θα με βάλουν κορνίζα στο σκρίνιο και θα λένε. Χορτάτη πήγε η Θειά, πάνω σε ταξίδι την χάσαμε»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους