Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γράφει η Ornela Murati Σπούδασα Πολιτική Επιστήμη και Δημόσια Διοίκηση στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Δούλεψα σκληρά για να περάσω στις Πανελλαδικές εξετάσεις και ακόμη πιο σκληρά για να ολοκληρώσω τις σπουδές μου με καλούς βαθμούς.

Όταν ήρθε η ώρα της πρακτικής άσκησης, δήλωσα τη Βουλή των Ελλήνων.

Υπήρχαν μόνο δύο διαθέσιμες θέσεις και χάρη στις υψηλές επιδόσεις μου στα σχετικά μαθήματα, επιλέχθηκα.

Όταν είδα το όνομά μου ανάμεσα στους δύο επιτυχόντες, ένιωσα απερίγραπτη χαρά.

Ήταν η ανταμοιβή για τους κόπους μου.

Ολοκλήρωσα όλες τις απαραίτητες διαδικασίες, μέχρι που δέχθηκα ένα τηλεφώνημα.

Με ρώτησαν αν έχω αλβανικό διαβατήριο.

Απάντησα ειλικρινά πως ναι.

Τότε μου είπαν ότι, δυστυχώς, δεν μπορούσα να πραγματοποιήσω την πρακτική μου στη Βουλή λόγω της υπηκοότητάς μου.

Μου πρότειναν ως εναλλακτική το Υπουργείο Εξωτερικών και δέχτηκα χωρίς δεύτερη σκέψη.

Λίγο αργότερα, όμως, δέχθηκα και δεύτερο τηλεφώνημα.

Με ενημέρωσαν ότι τελικά δεν μπορούσα να κάνω πρακτική ούτε εκεί, επίσης λόγω του αλβανικού διαβατηρίου μου.

Δεν με απέρριψαν επειδή δεν είχα καλούς βαθμούς.

Δεν με απέρριψαν επειδή δεν προσπάθησα αρκετά.

Με απέρριψαν εξαιτίας του διαβατηρίου μου.

Εκείνη την ημέρα έκλαψα.

Ένιωσα απογοήτευση, αδικία και ένα τεράστιο βάρος μέσα μου.

Ένιωσα ότι, όσο κι αν προσπαθούσα, υπήρχαν πόρτες που θα παρέμεναν κλειστές για μένα για έναν λόγο που δεν είχε σχέση με τις ικανότητές μου.

Αυτή η εμπειρία με έκανε να αναθεωρήσω πολλά πράγματα.

Ήταν μία από τις στιγμές που με έκαναν αργότερα να αποφασίσω να φύγω στο εξωτερικό.

Ήθελα να βρεθώ σε ένα μέρος όπου θα μπορούσα να αξιολογηθώ για αυτά που είμαι, για αυτά που ξέρω και για αυτά που μπορώ να προσφέρω — όχι για το διαβατήριο που κρατάω.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους