Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ TRUMP ΩΣ ΠΑΙΓΝΙΟ ΙΣΧΥΟΣ, ΚΡΙΣΕΩΝ ΚΑΙ ΑΥΤΟΕΙΚΟΝΑΣ Η πολιτική του Trump, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, δεν μπορεί να ερμηνευθεί μόνο με τα κλασικά κριτήρια της οικονομικής...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πρόκειται περισσότερο για ένα πολυεπίπεδο παίγνιο, στο οποίο συνυπάρχουν η προσωπική ισχύς, η υστεροφημία, η αποφυγή δικαστικών περιπετειών, η αυτοεικόνα, ο έλεγχος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και η συναλλακτική αντίληψη της πολιτικής. Η ΣΥΝΑΡΤΗΣΗ ΧΡΗΣΙΜΟΤΗΤΑΣ Με όρους θεωρίας παιγνίων, ο Trump δεν φαίνεται να επιδιώκει έναν μόνο στόχο.

Μεγιστοποιεί μια σύνθετη «συνάρτηση χρησιμότητας», στην οποία περιλαμβάνονται η πολιτική κυριαρχία, η ιστορική του εικόνα, η επιβεβαίωση του ρόλου του ως ισχυρού διαπραγματευτή, ο έλεγχος της κομματικής διαδοχής και η προστασία του, καθώς και του προσωπικού, πολιτικού και οικονομικού του δικτύου.

Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο αν μια πολιτική ωφελεί αντικειμενικά τις ΗΠΑ, αλλά αν ενισχύει συνολικά τη θέση του ίδιου. ΑΝΑΛΥΣΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΩΝ ΕΠΙΛΟΓΩΝ 1) ΠΟΛΩΣΗ: Στο εσωτερικό λειτουργεί ως στρατηγικό εργαλείο.

Η μετριοπάθεια θα μπορούσε να προσελκύσει ανεξάρτητους ψηφοφόρους, αλλά θα περιόριζε την προσωπική εξάρτηση της ρεπουμπλικανικής βάσης από τον ίδιο.

Αντίθετα, η σκληρή ρητορική για τη μετανάστευση, τους θεσμούς, τους πολιτικούς αντιπάλους και την «εθνική παρακμή» διατηρεί τη βάση συσπειρωμένη και καθιστά τους Ρεπουμπλικανούς υποψηφίους εξαρτημένους από την υποστήριξή του. 2) ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΤΟΥ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥ: Οι υποψήφιοι βρίσκονται σε ένα κλασικό " δίλημμα του φυλακισμένου". Συλλογικά, θα μπορούσαν να ωφεληθούν από μια πιο αυτόνομη και μετριοπαθή στάση.

Ατομικά, όμως, όποιος διαφοροποιείται κινδυνεύει να τιμωρηθεί στις προκριματικές εκλογές ή να στοχοποιηθεί δημόσια από τον Trump.

Έτσι παραμένουν σε μια ισορροπία που ενισχύει τον ίδιο, ακόμη και αν αποδειχθεί εκλογικά επιζήμια για το κόμμα. 3) ΕΝΔΙΑΜΕΣΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ: Οι ενδιάμεσες εκλογές τον ενδιαφέρουν, παρά το γεγονός ότι η δεύτερη θητεία του ολοκληρώνεται το 2029.

Τον ενδιαφέρουν επειδή καθορίζουν αν θα μπορεί να κυβερνήσει χωρίς ισχυρά θεσμικά αντίβαρα, αν θα αντιμετωπίσει κοινοβουλευτικές έρευνες, αν θα ελέγχει τη νομοθετική ατζέντα και αν θα διατηρήσει τη δυνατότητα να επιλέξει τον πολιτικό του διάδοχο.

Η απώλεια της Βουλής θα περιόριζε δραστικά την ελευθερία κινήσεών του και θα επιτάχυνε τη μετατροπή του σε Πρόεδρο τελευταίας φάσης. 4) ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Σε αυτές τις επιλογές ο Trump αντιμετωπίζει συμμαχίες, δασμούς και πολέμους ως διαπραγματευτικά εργαλεία. Στο ΝΑΤΟ δημιουργεί πρώτα αβεβαιότητα, αυξάνει τον φόβο εγκατάλειψης και στη συνέχεια παρουσιάζει τις παραχωρήσεις των συμμάχων ως προσωπική του επιτυχία.

Στους δασμούς, το κόστος για τους καταναλωτές μπορεί να είναι σημαντικό, αλλά η πολιτική τους αξία έγκειται στο ότι του επιτρέπουν να δημιουργεί συνεχείς διαπραγματεύσεις, απειλές και εντυπωσιακές ανακοινώσεις συμφωνιών. 5) ΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ: Ο πόλεμος ΡΩΣΙΑΣ-ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ και η σύγκρουση με το Ιράν δοκιμάζουν άμεσα αυτή τη στρατηγική. Στην Ουκρανία, ο Trump έχει επενδύσει στην εικόνα του ηγέτη που μπορεί να επιβάλει συμφωνία μέσω προσωπικής διαπραγμάτευσης.

Όμως η Ρωσία γνωρίζει ότι ο ίδιος χρειάζεται μια γρήγορη και ορατή επιτυχία, άρα έχει κίνητρο να καθυστερεί, να αυξάνει τις απαιτήσεις της και να μετατρέπει την ανάγκη του για συμφωνία σε διαπραγματευτική αδυναμία. Το ΙΡΑΝ εξακολουθεί να είναι εξαιρετικά επικίνδυνο, επειδή μεταφέρει το εξωτερικό κόστος απευθείας στο εσωτερικό, σε ότι αφορά τις τιμές ενέργειας, τον πληθωρισμό, τις αμερικανικές απώλειες, τον ναυτιλιακό κίνδυνο και τον φόβο νέου μακροχρόνιου πολέμου. Ο Trump επιθυμεί ταυτόχρονα να εμφανίζεται ως ειρηνοποιός και ως ηγέτης που δεν υποχωρεί.

Όμως οι δύο ρόλοι δεν είναι πάντοτε συμβατοί.

Αν συμβιβαστεί, κινδυνεύει να φανεί αδύναμος.

Αν κλιμακώσει, κινδυνεύει να αναιρέσει την υπόσχεσή του ότι θα τερματίσει τους «ατελείωτους πολέμους». 6) ΦΥΓΗ ΠΡΟΣ ΤΑ ΕΜΠΡΟΣ: Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, δεν αποκλείεται μια «φυγή προς τα εμπρός». Θα μπορούσε να επιδιώξει μια νέα εξωτερική επιτυχία ή μια εντυπωσιακή στροφή σε άλλο ζωτικό ζήτημα.

Μια νέα στρατιωτική κρίση, όμως, θα ήταν εξαιρετικά επικίνδυνη, καθώς οι ΗΠΑ διαχειρίζονται ήδη πολλαπλά μέτωπα.

Πιο ρεαλιστική θα ήταν μια «κατασκευασμένη νίκη» μέσα σε υπάρχουσα κρίση: μια μερική συμφωνία με το Ιράν, μια προσωρινή κατάπαυση πυρός στην Ουκρανία, μια μεγάλη συμφωνία με την Ευρώπη ή την Κίνα, ή μια τελετουργικά εντυπωσιακή εμπορική επιτυχία. 7) ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΣΤΡΟΦΗ: Ακόμη αποτελεσματικότερη εκλογικά θα ήταν μια εσωτερική στροφή προς το κόστος ζωής.

Επιλεκτική αναστολή δασμών, μείωση τιμών ενέργειας και φαρμάκων, φορολογικές ελαφρύνσεις και ένα μεγάλο πρόγραμμα ενεργειακής και τεχνολογικής κυριαρχίας θα μπορούσαν να μεταφέρουν την ατζέντα από τους πολέμους στην οικονομία. Ο Trump θα επιχειρούσε, βεβαίως, να παρουσιάσει αυτή τη στροφή όχι ως αναδίπλωση, αλλά ως αποτέλεσμα προηγούμενης επιτυχημένης πίεσης.

ΚΑΤΑΛΗΓΟΝΤΑΣ 1) Η μεγαλύτερη αντίφαση της πολιτικής του είναι ότι οι βραχυπρόθεσμες στρατηγικές προσωπικής κυριαρχίας μπορεί να αποδυναμώνουν τη μακροπρόθεσμη αμερικανική ισχύ. 2) Η πίεση στους συμμάχους αποφέρει παραχωρήσεις, αλλά μειώνει την εμπιστοσύνη.

Οι δασμοί ενισχύουν το αφήγημα προστασίας, αλλά επιβαρύνουν τον καταναλωτή. 3) Η κλιμάκωση ενισχύει προσωρινά την εικόνα αποφασιστικότητας, αλλά αυξάνει το οικονομικό και πολιτικό κόστος. 4) ΠΡΟΣΩΠΟΚΕΝΤΡΙΚΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ: Ο Trump δεν αδιαφορεί για το εθνικό συμφέρον.

Το ερμηνεύει, όμως, μέσα από μια προσωποκεντρική αντίληψη: ό,τι ενισχύει τον ίδιο, ενισχύει το κίνημά του και, κατά τη δική του λογική, ενισχύει την Αμερική.

Η συγχώνευση προσώπου, κόμματος και κράτους είναι το βασικό χαρακτηριστικό της πολιτικής του. Και ίσως ο μεγαλύτερος θεσμικός της κίνδυνος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους